«Οι νέοι μας»

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης

Όταν ο Καρεκλάς αποφάσισε να συμπεριλάβει νέους πολίτες στο πάνελ της εκπομπής για τις πελατειακές σχέσεις και το πολιτικό σύστημα, φαντάζομαι ότι είχε καλές προθέσεις. Κάλεσε παράλληλα και μερικούς πολιτικούς και μερικούς πολίτες με τις ιδιότητες του νομικού, του δημοσιογράφου και του ακαδημαϊκού. Τους έβαλε απέναντι.
Και σε μια γωνιά στο στούντιο, χωμένους σαν τον έξτρα καναπέ που φέρνεις από την άλλη πλευρά του δωματίου για να χωρέσει τον έξτρα κόσμο, «τους νέους μας», φορτωμένους πάνω σε μια κερκίδα, να μοιράζονται ένα μικρόφωνο για να τους επιτραπεί μια ερώτηση.

Αρκετοί δεν είχαν κάτι νέο να πουν, κάποιοι είχαν, αλλά η γνώμη μου δεν έχει σημασία – άλλωστε είναι υποκειμενική. Το ενοχλητικό ήταν το στήσιμο της εκπομπής από τον πατριάρχη του κρατικού καναλιού. Σαν έτοιμος από καιρό με τα δικά του συμπεράσματα, σαν θαρραλέος προσπάθησε να βγάλει κάτι νέο από τη συζήτηση, όμως υπέσκαπτε τον εαυτό του, κυρίως χρησιμοποιώντας «τους νέους μας» [όπως συχνά τους αποκαλούσε με την κλισέ κτητική φόρμουλα – ποιους «μας» κύριε;] ως κοινό και ως άλλοθι. Επιχειρούσε να συνθέσει τις απόψεις, αλλά δεν ήξερε πως. Και να γιατί:

Γιατί έριξε μια ομάδα φοιτητών απέναντι σε μέλη της κοινωνίας έμπειρα στην πολιτική [οι πολίτες, άλλωστε, δεν επιλέγηκαν τυχαία από τον δρόμο]. Γιατί τους διαχώρισε εξαρχής από τα τεκταινόμενα βάζοντάς τους στην κατηγορία της νεολαίας την οποία φαντάζονται οι μεγαλύτεροι όταν ψάχνουν εκείνο το καινούργιο που έχασαν με την ηλικία, εξιδανικεύοντάς το. Γιατί δεν είναι «μας», ως αντικείμενα τα οποία μπορούμε να φέρουμε στην εκπομπή για να μας προσδώσουν με την παρουσία τους προοδευτικότητα. Γιατί δεν είναι κοινό για να τους βάζεις σε μια γωνιά, ούτε δικαστές που κατέχουν το αλάθητο ώστε να αποθέτεις το βάρος πάνω τους.

Κυρίως δεν είναι «μας», ή δεν είμαστε «μας», επειδή το ζητούμενο το οποίο έψαχνε ο Καρεκλάς, τις νέες ιδέες και την αμφισβήτηση, δεν τη βρίσκεις σε όλους όσοι βρίσκονται σε νεαρή ηλικία, ούτε θα έπρεπε να αποτελεί αποκλειστικό τους προνόμιο. Δεν αρκεί να προσωποποιείς τη νεότητα που χάνεις και να τη βάζεις στη γωνιά ως εξιδανικευμένο κατά παραγγελία μεσσία στον οποίο η γενιά σου ασκεί κυριότητα μέσω αυτού του «μας».

You May Also Like

Μειοψηφικά όνειρα

Η σιωπηρή μειοψηφία που ψάχνει κάτι καλύτερο από το σημερινό πολιτικό μας σύστημα πείστηκε ...

Το ψηφοδέλτιο μού έπεσε απ’ τα χέρια

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Δεν ξέρω πώς αντέδρασαν στα γραφεία του ΕΛΑΜ όταν είδαν ...

Ένα περήφανο γιουχάισμα

Δεν συγκινήθηκε και κανείς ιδιαίτερα όταν άρχισαν τα γιουχαΐσματα κατά του Νικόλα Παπαδόπουλου στο ...

Το τρίτο σου μάτι

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Είναι κάποτε πολύ εύκολο να μπει ο εγκέφαλός σου στη ...

Δύο λεπτά στα φώτα

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης | @nekatomenos Σταματημένος στα φώτα, είδε έναν άνθρωπο ενήλικα, φαινομενικά ...

Το πάρτι

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Μια Πρωτοχρονιά, όταν ήμουνα μικρό[τερο]ς πήρα το πρώτο μου αυτοκίνητο, ...

X