«Οι νέοι μας»

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης

Όταν ο Καρεκλάς αποφάσισε να συμπεριλάβει νέους πολίτες στο πάνελ της εκπομπής για τις πελατειακές σχέσεις και το πολιτικό σύστημα, φαντάζομαι ότι είχε καλές προθέσεις. Κάλεσε παράλληλα και μερικούς πολιτικούς και μερικούς πολίτες με τις ιδιότητες του νομικού, του δημοσιογράφου και του ακαδημαϊκού. Τους έβαλε απέναντι.
Και σε μια γωνιά στο στούντιο, χωμένους σαν τον έξτρα καναπέ που φέρνεις από την άλλη πλευρά του δωματίου για να χωρέσει τον έξτρα κόσμο, «τους νέους μας», φορτωμένους πάνω σε μια κερκίδα, να μοιράζονται ένα μικρόφωνο για να τους επιτραπεί μια ερώτηση.

Αρκετοί δεν είχαν κάτι νέο να πουν, κάποιοι είχαν, αλλά η γνώμη μου δεν έχει σημασία – άλλωστε είναι υποκειμενική. Το ενοχλητικό ήταν το στήσιμο της εκπομπής από τον πατριάρχη του κρατικού καναλιού. Σαν έτοιμος από καιρό με τα δικά του συμπεράσματα, σαν θαρραλέος προσπάθησε να βγάλει κάτι νέο από τη συζήτηση, όμως υπέσκαπτε τον εαυτό του, κυρίως χρησιμοποιώντας «τους νέους μας» [όπως συχνά τους αποκαλούσε με την κλισέ κτητική φόρμουλα – ποιους «μας» κύριε;] ως κοινό και ως άλλοθι. Επιχειρούσε να συνθέσει τις απόψεις, αλλά δεν ήξερε πως. Και να γιατί:

Γιατί έριξε μια ομάδα φοιτητών απέναντι σε μέλη της κοινωνίας έμπειρα στην πολιτική [οι πολίτες, άλλωστε, δεν επιλέγηκαν τυχαία από τον δρόμο]. Γιατί τους διαχώρισε εξαρχής από τα τεκταινόμενα βάζοντάς τους στην κατηγορία της νεολαίας την οποία φαντάζονται οι μεγαλύτεροι όταν ψάχνουν εκείνο το καινούργιο που έχασαν με την ηλικία, εξιδανικεύοντάς το. Γιατί δεν είναι «μας», ως αντικείμενα τα οποία μπορούμε να φέρουμε στην εκπομπή για να μας προσδώσουν με την παρουσία τους προοδευτικότητα. Γιατί δεν είναι κοινό για να τους βάζεις σε μια γωνιά, ούτε δικαστές που κατέχουν το αλάθητο ώστε να αποθέτεις το βάρος πάνω τους.

Κυρίως δεν είναι «μας», ή δεν είμαστε «μας», επειδή το ζητούμενο το οποίο έψαχνε ο Καρεκλάς, τις νέες ιδέες και την αμφισβήτηση, δεν τη βρίσκεις σε όλους όσοι βρίσκονται σε νεαρή ηλικία, ούτε θα έπρεπε να αποτελεί αποκλειστικό τους προνόμιο. Δεν αρκεί να προσωποποιείς τη νεότητα που χάνεις και να τη βάζεις στη γωνιά ως εξιδανικευμένο κατά παραγγελία μεσσία στον οποίο η γενιά σου ασκεί κυριότητα μέσω αυτού του «μας».

You May Also Like

Η επανάσταση του καφέ

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Νωρίτερα αυτή την εβδομάδα στη Βουλή, καθώς μιλούσε για την ...

Το μέλλον είναι δύο δρόμους παρακάτω

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Μπορεί και να μην υπάρχει καλύτερη ένδειξη πως σύντομα θα ...

Ρίζες και φρούτα

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Οι Κύπριοι μαθητές, λέει, είναι κάπου στο τέλος της λίστας ...

Στήριξη

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Δεν είναι και τόσο κακά τα πράγματα. Άλλωστε, δεν χρωστάμε ...

Το αόρατο νερό

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Στα κατεχόμενα την περασμένη εβδομάδα την ειδησεογραφία απασχόλησε αποκλειστικά το ...

Άγνωστη χώρα

Οι εργασίες στο φαραωνικών διαστάσεων κτήριο της νέας βιβλιοθήκης έχουν δώσει στην περιοχή του ...

X