Ταλαιπωρίες μιας άλλης εποχής

Γράφει η Βάλια Καϊμάκη

Έχω καθυστερήσει πολύ να στείλω το κείμενο στον «Πολίτη». Όλη η ημέρα μου πηγαίνει στραβά. Γυρίζω στο σπίτι κι αποφασίζω να κάνω μερικές αλλαγές της τελευταίας στιγμής, για να εμπλουτίσω το κείμενό μου. Προσπαθώ να συνδεθώ μ’ έναν απομακρυσμένο σέρβερ κι αντί να κάνω νέα σύνδεση, ζητάω από τον υπολογιστή μου να καταργήσει αυτήν που έχω… ΠΑΝΙΚΟΣ.

Τηλεφωνώ αμέσως στην εταιρεία που μου παρέχει ίντερνετ και τηλέφωνο [προσέξατε τη σειρά, ε;]. Εξηγώ το πρόβλημά μου στην κοπέλα. «Μάλιστα», μου λέει. «Μπορείτε να μου δώσετε δύο λεπτά;». Χρρρρ, χρρρρρρρ, χρρρρρ στη γραμμή. «Ευχαριστούμε που περιμένατε». «Παρακαλώ». «Θα ξεκινήσουμε κάνοντας reset στο router». «Βεβαίως», απαντώ και κάνω το reset. «Θα ήθελα να ξεκινήσετε βρίσκοντας ένα αιχμηρό αντικείμενο, μια οδοντογλυφίδα για παράδειγμα». «Μα το έκανα, αφού μου είπατε». «Μάλιστα. Μπορείτε να μου δώσετε δύο λεπτά;». Χρρρρ, χρρρρρρρ, χρρρρρ στη γραμμή. «Ευχαριστούμε που περιμένατε. Τώρα ανοίξτε έναν οποιονδήποτε browser, την εφαρμογή που χρησιμοποιείτε για να πλοηγηθείτε στο διαδίκτυο, explorer, mozilla ή chrome. Καταλάβατε;».
Εσείς σίγουρα καταλάβατε πως μέχρι να φτάσουμε στο σημείο να χρειαστώ login και password είχε περάσει μισή ώρα με τα «Μπορείτε να μου δώσετε δύο λεπτά;», τα «Ευχαριστούμε που περιμένατε» και τα χρρρρ, χρρρρρρρ, χρρρρρ στη γραμμή ανάμεσα σε κάθε φράση που ανταλλάσσαμε.
Για να μην τα πολυλογώ, έδωσα τον ΑΦΜ μου και τον αριθμό ταυτότητας για να μου δώσει login και password [τα οποία φυσικά δεν είχα σημειώσει όταν πρωτοέκανα τη σύνδεση]. Μου τα έδωσε; Όχι. Γιατί δεν έδωσα τον σωστό αριθμό ταυτότητας. Για την ακρίβεια, εγώ μια χαρά τον σωστό έδωσα, αυτή δεν είχε περασμένο τον σωστό στο σύστημα.

Με συνδέει με το τμήμα εξυπηρέτησης πελατών. Το οποίο είχε τον σωστό αριθμό ταυτότητας. «Ωραία, δεν υπάρχει πρόβλημα, δώστε τον αριθμό στο τεχνικό σας τμήμα να μου δώσει τους κωδικούς μου». «Δεν μπορούμε να το κάνουμε, θα πρέπει να περάσετε από όποιο κατάστημά μας σας βολεύει να δώσετε φωτοτυπία της ταυτότητας;», μου λέει ο νεαρός. «Αφού την έχετε!». «Ναι, εμείς την έχουμε, αλλά όχι το τεχνικό μας τμήμα». «Ε, δώστε την». «Δεν μπορούμε να το κάνουμε αυτό, η διαδικασία προβλέπει ότι θα πρέπει να περάσετε από όποιο κατάστημά μας θέλετε να δώσετε φωτοτυπία της ταυτότητάς σας». Δεν υπάρχει. «Αφού δικό σας είναι το λάθος». «Σας καταλαβαίνω, αλλά έτσι είναι οι κανόνες». «Κοιτάξτε να δείτε, εάν περάσω από κατάστημα θα είναι για να διακόψω τη σύνδεση μαζί σας και να πάω σε άλλη εταιρεία». «Σε αυτό δεν μπορώ να σας βοηθήσω». Και συνεχίζουμε έτσι μέχρι να κλείσω συνολικά μία ώρα στο τηλέφωνο. Μέχρι που έχω την ιδέα να του ζητήσω να μου το στείλει γραπτώς. Εκεί μάλλον πανικοβλήθηκε ο νεαρός [δεν το είχε στις οδηγίες] και με συνδέει με τον προϊστάμενο του τεχνικού τμήματος, τον οποίο ζητούσα επίμονα από την πρώτη νεαρή, αλλά δεν μου τον έδινε με τίποτα.

Με δύο φράσεις, ο άνθρωπος μού εξήγησε ότι χρειάζεται περίπου μισή ώρα να περάσουν τα καινούργια μου στοιχεία στο σύστημα. Και φυσικά δεν χρειαζόταν να περάσω από κανένα κατάστημα.
Σύνολο τηλεφωνήματος 1 ώρα και 15 λεπτά! Το 2014!
Θυμήθηκα κάποια αντίστοιχα άρθρα με αντίστοιχες περιπέτειες που έγραφα πάνω από μια δεκαετία πριν [αν σας κάνει κέφι μπορείτε να τα διαβάσετε εδώ: http://valiakaimaki.gr/?p=352] και σκέφτηκα ότι λίγα πράγματα έχουν αλλάξει από τότε. Κάπως μεγάλωσαν οι ταχύτητες σύνδεσης, κάπως έπεσαν οι τιμές [όχι τρομερά πράγματα ούτε στο ένα ούτε στο άλλο] αλλά η εξυπηρέτηση πελατών έχει μείνει το ίδιο χάλι. Καταλάβατε γιατί μας «δένουν» με ετήσια συμβόλαια;

You May Also Like

Έχω κατάθλιψη ή όχι τελικά;

Την περασμένη εβδομάδα κουβεντιάζαμε για τις σειρές και για την ιστορία του θεατή με ...

Πώς ο Μαρκ έγινε εκδότης

Γράφει η Βάλια Καϊμάκη | valia@inrec.gr Μια αναρχόσουπα μας σερβίρισε ο Μαρκ Ζούκερμπεργκ. Ένα ...

Μια αγάπη για το καλοκαίρι

Της Βάλιας Καϊμάκη Διαβάζω σ’ ένα ρεπορτάζ της αγγλικής “Guardian” ότι πρέπει να προσέχουμε ...

#Bomb Shelter Selfies : Σέλφι στα καταφύγια του Τελ Αβίβ

* Η Βάλια Καϊμάκη δεν έγραψε κείμενο, έγραψε άδεια Την ώρα που ο πλανήτης ...

Μια ματιά στο παρελθόν

Επειδή τα μηδενικά για μένα δεν είναι παρά ένας ακόμα αριθμός δεν είχα καλωδιώσει ...

Το μοιραίο enter

Όχι, δεν θα μιλήσω για το βιβλίο μου, αλλά για τον κακό χαμό που ...

X