“Αστερισμοί” του Nick Payne

Για την παράσταση του ΘΟΚ τα είπε ο Νικόλας Κυριάκου σε προηγούμενο σημείωμα. Εδώ ένας προβληματισμός σχετικά με το κείμενο, που υπήρξε παρηγορητικό για τον συγγραφέα όταν έχασε τον πατέρα του, αφού ακόμη και ό,τι φαίνεται οριστικό και αμετάκλητο στον κόσμο μας [όπως ο θάνατος] δεν είναι παρά μία από τις πιθανότητες των άπειρων εκδοχών του σε ένα παράλληλο σύμπαν. Μου φάνηκε ότι το έργο δίνει περισσότερο βάρος στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε και χειριζόμαστε τα συμβάντα, και όχι σε πραγματικά διαφορετικά συμβάντα. Αναμφίβολα αυτό αποτελούσε και την πρόκληση που είχαν να αντιμετωπίσουν οι ηθοποιοί, να λένε την ίδια φράση με άλλον τόνο, οδηγώντας και στη διαφορετική κατανόησή της. Αλλά αν ο αισθητός κόσμος συγκροτείται μόνο από τη δυνατότητά μας να τον αντιλαμβανόμαστε έτσι όπως τον αντιλαμβανόμαστε, και η αντίληψή μας τον καθιστά πεπερασμένο και μερικό, η επιλογή του Nick Payne να εστιάσει μάλλον στην κατανόηση παρά στην αντίθεση αποτελεί πράγματι μια εκδοχή των παράλληλων συμπάντων. Όπου η ικανότητά μου να αφομοιώσω ένα γεγονός καθορίζει το μέγεθος και τη φύση του αισθητού κόσμου μου.

Κατερίνα Στεφάνου

 

You May Also Like

Χ-Βύρωνος

Καϊμακλί. Στα φώτα του ξενύχτικου της Μιραμπέλλας [με κατεύθυνση προς τον κυκλικό κόμβο του ...

Ο Λόγος του Βασιλιά

Γράφει η Λίζα Tilford Μόλις συνειδητοποίησα ότι «Ο λόγος του βασιλιά» ήταν διάρκειας 118 ...

Παζολίνι

Ο Willem Dafoe στον ρόλο του διάσημου σκηνοθέτη την τελευταία μέρα της ζωής του. ...

Imitation game

Στα σίγουρα αν το «Boyhood» δεν κέρδιζε τους κριτικούς στο σύνολό του [λόγω του ...

Σαββόπουλος – Βιτάλη στη Σχολή Τυφλών

Ένα ντουέτο που έμοιαζε να έπρεπε να έχει επανενωθεί εδώ και πολλά χρόνια, μετά ...

Εργαστήρι Επινοημένου/Σωματικού Θεάτρου: From Actor to Mime – A workshop with Guillaume Pige

Γράφει η Αγγέλω Παπαγγελοδήμου Από την αρχαία Ρώμη, με τους λαϊκούς μίμους, στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ...

X