Συγκίνηση

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης

Και να μην θέλεις να γράψεις για τις τ/κ εκλογές, δεν μπορείς να κάνεις διαφορετικά. Ναι, ώσπου να κυκλοφορήσει η εφημερίδα την Κυριακή θα έχει περάσει μία εβδομάδα από τη νίκη του Ακιντζί. Αλλά η αίσθηση πως μπήκαμε στις πρώτες ημέρες μιας νέας ιστορικής περιόδου παραμένει, και φαντάζομαι θα παραμείνει για πολύ ακόμα.

Όσοι έχουν έτοιμο τον σκεπτικισμό επιμένουν να μην ελπίζουν τίποτα και να φοβούνται τα πάντα, περιμένοντας ακόμα και απάτη… μακράς διαρκείας [ένα long con δηλαδή] της Τουρκίας για να μας χαλαρώσει και να μας πιάσει αδιάβαστους στο τέλος. Λες και οι άγαρμπες δηλώσεις του Ερντογάν και ορισμένων του κύκλου του είναι καλά σχεδιασμένη προπαγάνδα ενός καθεστώτος οργουελικών διαστάσεων. Όπως προπαγάνδα θα έπρεπε να είναι βάσει αυτής της λογικής και τα άρθρα αναλυτών στον τουρκικό Τύπο όλη την περασμένη εβδομάδα, τα οποία καλούν την τουρκική κυβέρνηση να καταλάβει πως η τ/κ κοινότητα θέλει πλέον να λειτουργεί αυτόνομα.

Τίποτε από αυτά όμως δεν αναιρεί αυτό που ζήσαμε όσοι δημοσιογράφοι βρεθήκαμε στο επιτελείο του Ακιντζί. Όπου για πρώτη φορά είδαμε Ελληνοκύπριους να γιορτάζουν μαζί μια θετική εξέλιξη, να θεωρούν και δικό τους έναν εκπρόσωπο που εξέλεξαν οι Τουρκοκύπριοι. Το πιο σημαντικό, όμως, είναι πως στους εορτασμούς αυτοί που γέμισαν την πλατεία Ινονού ήταν σε μεγάλο βαθμό νέοι. Το χαρακτηριστικό της νεότητας δεν είναι φυσικά θετικό από μόνο του. Νέοι είναι και οι φανατικοί, και τα κομματόσκυλα, και οι επιτηδευμένα και περήφανα πολιτικά απαθείς. Όμως σε μια κοινωνία με τα υπαρξιακά προβλήματα που έχει η τουρκοκυπριακή [τόσο παράλληλα και παρόμοια όσο και διαφορετικά από τα δικά μας], το συμφέρον της νέας γενιάς είναι αυτό που θα ωθήσει τις αλλαγές.

Δίπλα μας στο επιτελείο Ακιντζί βρέθηκαν εκείνη τη νύχτα άνθρωποι όχι απαραίτητα της Αριστεράς ή από τις τάξεις των δικοινοτικών συνήθων υπόπτων, αλλά, όπως αποδεικνύεται και δημογραφικά, ακόμα και άνθρωποι της Δεξιάς. Οι οποίοι απλώς θέλουν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο η κοινωνία τους να πάψει να είναι μια τριτοκοσμική σχεδόν επαρχία της Τουρκίας. Τους είδαμε να ανεμίζουνε κλαδιά ελιάς, με μια συγκίνηση την οποία σπάνια φέρνει πλέον η πολιτική. Συγκίνηση, ελπίζουμε, που θα γίνει σύντομα κολλητική.

You May Also Like

Τα “θα” που θα μας συμφέρουν

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Τα καλοκαιρινά βράδια στη Λευκωσία, σε ένα τραπεζάκι απέναντι από ...

Πώς θα ήταν το debate πιο ενδιαφέρον

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Θα ήταν πιο ενδιαφέρον αν, ας πούμε, το θέμα συζήτησης ...

Ζητείται πλάκα

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Πριν από μερικές ημέρες κυκλοφόρησε η είδηση πως στο Ντιτρόιτ ...

Χάσμα ανάλυσης

Η συζήτηση των άνετων και ευκατάστατων 30άρηδων στην μπιραρία πέρασε από διάφορες φάσεις. Ξεκίνησε ...

Ρίζες και φρούτα

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Οι Κύπριοι μαθητές, λέει, είναι κάπου στο τέλος της λίστας ...

Το αόρατο τείχος

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Δεν έχω δει μέχρι σήμερα “Το τείχος μου” [1993] του ...

X