Αλακάτι beach

Περνώντας από τον παραλιακό δρόμο, ανατολικά της Κερύνειας, περνάς κάτι τεράστια τουρκομπαρόκ ξενοδοχεία-καζίνα. Ο δρόμος σφύζει από ταμπέλες και διάφορα ανάκατα κτήρια, μαγαζιά σουπερμάρκετ και διάφορα τέτοια. Πριν καλά-καλά σκεφτείς “μα, πόσο σκατά τα έχουν κάνει”, αναπόφευκτα πετάγεται η σκέψη ότι εξίσου σκατά ίσως και χειρότερα κάναμε εμείς οι ίδιοι προ πολλού όλη την νοτιοανατολική παραλιακή μας ζώνη. Anyway, σε κάποια φάση, αφού προσπεράσεις τον ηλεκτροπαραγωγικό σταθμό, φτάνεις στο Αλακάτι. Λαϊκή παραλία, με καυτή άμμο, μέρος όπου εκκολάπτονται χελώνες. Υπέροχα γαλάζια νερά, πίσω σου ο Πενταδάκτυλος. Οικογένειες με παιδιά, παγωνιέρες, πασατέμπο και ομπρέλες. Αλλά και τουρίστες, γυναίκες με τζελαπίες να βουτούν με τα ρούχα και εργάτες που ήρθαν να δροσιστούν και να κάνουν λίγο μπανιστήρι. Απουσιάζει ευτυχώς η χορευτική μουσική παραλίας που είναι ο χάρος μου γενικά. Πέρσι φάνηκα τυχερός και προς μεγάλη μου έκπληξη, κάποια στιγμή, κολυμπούσα ανάμεσα σε τρεις τεράστιες καρέτα-καρέτα… Εκείνη τη στιγμή αναφώνησα: “Μα, πού ζούμε επιτέλους, πού ζούμε!”.

Ιωακήμ Καράς

You May Also Like

Ειδήσεις

Επιστροφή από τις καλοκαιρινές διακοπές και τη γλυκιά ραστώνη. Διάβασα δύο βιβλία και ξεκοκάλισα ...

Η σιωπή του λύκου – Jodi Picoult

“Στον κόσμο των λύκων, είναι καλό όταν καλύπτεται κάποιο κενό στην αγέλη. Στην οικογένεια ...

Μάνα είναι μόνο… ένας

γράφει η Λίζα Tilford Μου ήταν αδύνατον να αποφύγω τη σύγκριση ανάμεσα στη «Μύγα ...

Μίλα μου για γλώσσα

Το βιβλίο του Φοίβου Παναγιωτίδη πετυχαίνει τον σκοπό που ο συγγραφέας βάζει στον εαυτό ...

Ανάμισης ντενεκές

Γιάννης Μακριδάκης, «Ανάμισης Ντενεκές», Εκδόσεις «Εστία», 2008. Δεν συμπαθώ ιδιαίτερα τα μυθιστορήματα με ιστορικές ...

Νίτσα

Δύο γυναίκες οδηγούσαν τότε, το 1955, η Νίτσα και η Άβα Γκάρντνερ, μας ενημερώνει ...

X