Λένα Πλάτωνος@Ξαρκής

“Πρέπει ν’ αντέξουμε, αφού για την Πλάτωνος ήρθαμε”. Πήγε αργά και ο κόσμος είχε λιγοστέψει. Αντέξαμε όλη την καθυστέρηση, έστω κι αν δεν ξέραμε τι ακριβώς να περιμένουμε, αφού οι περισσότεροι πρώτη φορά θα τη βλέπαμε. Μα, μόλις είδαμε τη φιγούρα στο πιάνο, σαν μαγεμένοι πλησιάσαμε τη σκηνή. Θέλαμε να είμαστε όσο πιο κοντά της γίνεται, να τη βλέπουμε, να ακολουθούμε την καθεμιά από τις λιγοστές και αργές κινήσεις της. Σαν αρχαία ιέρεια μας σήκωσε απαλά σε μια εμπειρία σχεδόν μεταφυσική. Ο Παντελής Θεοχαρίδης, άψογος παρτενέρ σε αυτό το εσωτερικό ταξίδι. Μουσική γεμάτη ευαισθησία, τόσο εύθραυστη και ειλικρινής που προκαλούσε δέος. Μαζί με αυτό που εκπέμπει και η ίδια μόνο με την παρουσία της. Η ίδια, που στα ενδιάμεσα των τραγουδιών σε κάποιες περιπτώσεις έσκασε στα γέλια, με ένα γέλιο που θυμίζει παιδάκι. Αυτό της Λιλιπούπολης. Μακάρι να είναι καλά με την υγεία της γιατί δημιουργικά έχει πολλά να πει ακόμα. Επίσης θέλω να την ξαναδώ. Θέλω να βιώσουν κι άλλοι αυτό που βίωσα ψες γιατί ήταν μοναδικό. Και μιλώ σαν κάποια που τη γνώριζε μα δεν αυτοπροσδιοριζόταν “θαυμάστρια”. Αυτό μέχρι ψες.

Πόπη Πισσουρίου

You May Also Like

Double Days

 Μια σαφή τοποθέτηση στο θέμα του πού -και πώς- στέκουν οι γυναίκες στον κόσμο ...

To Scratch Your Heart: Early Recordings From Istanbul

Η δισκογραφική Gramophone Company με έδρα τη Βρετάνια, στα τέλη του 19ου αι. και ...

Of mice and men

Ετερογενές ήταν το κοινό που παρακολούθησε το βράδυ της Τετάρτης 4 Φεβρουαρίου τη θεατρική ...

Το μηδέν και το άπειρο

Το βιβλίο του Άρθουρ Κάισλερ το περίμενα για καιρό. Δεν το γνώριζα, ούτε το ...

Αλακάτι beach

Περνώντας από τον παραλιακό δρόμο, ανατολικά της Κερύνειας, περνάς κάτι τεράστια τουρκομπαρόκ ξενοδοχεία-καζίνα. Ο ...

Tune Ιn: χορός ή χορογραφία;

Γράφει η Μερόπη Μωυσέως Πέντε μήνες μετά την παρακολούθηση της παράστασης της Λίας Χαράκη ...

X