Το ενοχικό μας μεγαλόπιασμα

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης 

Το βεβαιώσαμε άμα ξεκίνησε το χοντρό δούλεμα διαδικτυακά για τη δήλωση του Αναστασιάδη για τις Ηνωμένες Πολιτείες της Κύπρου – τελικά έχουμε χιούμορ οι Κυπραίοι, άσχετα αν ένα από τα κόμπλεξ μας έναντι των καλαμαράδων είναι η εντύπωση πως δεν το έχουμε.

Κατά βάθος θα θέλαμε να είμαστε Αμερικάνοι. Θέλουμε να καταναλώνουμε, να έχουμε πρόσβαση στο καλύτερο, να αντιγράψουμε τη ζωή στις ταινίες. Κάτι που έχει γίνει από άκρη σε άκρη του κόσμου.

Την ίδια στιγμή επιθυμούμε ενδόμυχα και υποσυνείδητα να είμαστε ένας λαός με δύναμη, με επιρροή ανά το παγκόσμιο, που να μπορούμε να παίρνουμε αυτό που θέλουμε. Και οι Ε/Κ που νιώθουμε πως το σύμπαν μάς έχει αδικήσει υπέρ των ισχυρών και οι Τ/Κ που είναι εγκλωβισμένοι μεταξύ της νομικής ανυπαρξίας του καθεστώτος και της κατοχής.

Θέλουμε να σταματήσουμε να είμαστε μικροί και αδύναμοι. Και για αυτό αντιδρούμε τόσο έντονα και με τόση θέρμη, έτοιμοι να αστειευτούμε ακόμα και με τη σκέψη της αντιγραφής των ΗΠΑ, έστω στο όνομα. Γιατί θέλουμε να κάνουμε αντιπερισπασμό από την ένοχη σκέψη πως θα θέλαμε να είμαστε μεγαλύτεροι από ό,τι είμαστε, να μεγαλοπιαστούμε και να ασκήσουμε επιρροή πέρα από το νησί.

Για αυτό άλλωστε δουλεύαμε άγρια τον Νίκο Ρολάνδη για την υποψηφιότητά του για τη θέση του ΓΓ του ΟΗΕ, σκέψη που γέννησε το παρατσούκλι Νικ Νικ Ρολάντ [κατά το Μπούτρος Μπούτρος Γκάλι]. Για αυτό όταν πρωτακούσαμε για το φυσικό αέριο αστειευόμασταν πως θα αρχίσουμε να φοράμε τζελλαπίες σαν Σαουδάραβες πρίγκιπες. Για αυτό όταν αρχίσαμε να μιλάμε για συνεισφορά της Κύπρου στη διαστημική τεχνολογία άρχισαν οι κριτικές.

Είναι ένας αμυντικός αυτοσαρκασμός, μια στωική ενοχή απέναντι στο μεγαλόπιασμα. Μια καταναγκαστική υιοθέτηση της μετριοφροσύνης, ίσως γιατί καήκαμε τόσες φορές στον χυλό.

Και όμως, νά που ο Μαυρογιάννης διεκδικεί με αξιώσεις την προεδρία της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ. Νά που παρά το ότι μάλλον δεν θα γίνουμε Ντουμπάι, στήνεται κατά συγκεκριμένο τρόπο η υποδομή για να συμμετάσχουμε στο περιφερειακό εμπόριο της ενέργειας. Και νά που Κύπριοι επιστήμονες βραβεύονται για τις προτάσεις τους από τη NASA.

Μήπως είναι καιρός να δεχθούμε πως μπορούμε να είμαστε κάτι παραπάνω; Τον αυτοσαρκασμό πάντως ας τον κρατήσουμε – είναι καλή κληρονομιά.

You May Also Like

Ιφιγένεια εν Λευκωσία

Στην «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» του Ευριπίδη, ανεβασμένη από το Φανταστικό Θέατρο σε σκηνοθεσία και ...

Άσε με να αδιαφορήσω

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Καλέ μου βουλευτή. Πραγματικά αδιαφορώ αν σε έπιασαν με κάποιον ...

Το Mνημείο των Χαμένων Ευκαιριών

Κάποτε είχα γράψει πως το αιώνιο εργοτάξιο της πλατείας Ελευθερίας είναι σαν τη λύση ...

Τσάρλι Χέμπντο

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Πόσο μακριά μας είναι αλήθεια τα όσα συνέβησαν στα γραφεία ...

Λαμπεντούζα, μια κριτική

Της Κατερίνας Πουλοπούλου* Λαμπεντούζα. Ένα παραδεισένιο νησί, εκεί που η Βόρειος Αφρική συναντά την ...

Αυτονόητα [2]

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Από την ημέρα που άρχισαν τα έργα στον λούκκο [τέως ...

X