Ένα σημείωμα για την παράσταση «…Και Ιουλιέττα»

του Ιωσήφ Σ. Ιωσηφίδη

Στον πολυχώρο «ΚΑΤ’ΟΙΚΟΝ» ανέβηκε σε παγκύπρια πρώτη ο μονόλογος «…Και Ιουλιέττα» του Άκη Δήμου που ερμηνεύει με ένταση και χρώμα η Μήδεια Χάννα και σκηνοθετεί επάξια ο Σώτος Σταυράκης.

Ο μονόλογος δεν είναι ένα εύκολο είδος θεάτρου. Αντίθετα.

Γιατί το βάρος το παίρνουν στον ώμο τους δύο άτομα : ο ερμηνευτής και ο σκηνοθέτης. Πόσο μάλλον όταν ο μονόλογος είναι ποιητικός, βαθύς, με συνεχή ένταση. Και πόσο μάλλον όταν μιλά για αγάπη και έρωτα αντιμέτωπο με τον θάνατο, που είναι η βάση του δράματος Ρωμαίος και Ιουλιέττα. Βεβαίως ο Δήμου πετάει και πέρα από το θέμα αυτό με αναφορές στα αδιέξοδα της ζωής ή στο μέλλον.

Ο Άκης Δήμου υμνεί τον έρωτα με έναν δικό του πολυσύνθετο τρόπο και λόγο, με ποίηση, φιλοσοφικό στοχασμό και με κάποια ειρωνεία – που από τον καιρό του ποιητή Καβάφη αποτελεί ένα μηχανισμό παραγωγής ποιότητας. Όμως, η ένταση στη γραφή του είναι συνεχής και χρειάζεται ο σκηνοθέτης να βρίσκει τρόπους να το ελέγχει. Οι διακυμάνσεις των συναισθημάτων είναι πάμπολλες.

Για παράδειγμα λέει η Ιουλιέττα αλλού είναι δυνατή, αλλού αδύναμη, αλλού κλαίει ή γελά. Μερικά παραδείγματα : Μονολογεί «Ερωτεύομαι θα πει πηγαίνω, προχωρώ, διασχίζω και διασχίζομαι και ξεμακραίνω …για να αγγίξω κάποτε τον πάμφωτο προορισμό που αξιώθηκα!» Είναι στιγμές που μετανιώνει για το τόλμημά της να ερωτευτεί παράφορα, και προσγειώνεται με θλίψη. Και είναι στιγμές που ζητά να χαρεί τη χαρά της στιγμής («να είμαι εύθυμη στη χαρά, και γριά στη λύπη»). Και είναι στιγμές που βλέπει μια ματαιότητα στη ζωή («ότι φυτρώνει μέσα μας είναι για να μαραθεί») και στιγμές που αποχαιρετά τη ζωή κρατώντας σφιχτά στην παλάμη της την αξιοπρέπεια του να ζεις.

Η ερμηνεία ήταν καλή σε σχέση με τη δυσκολία του κειμένου που είχε ποικίλες διακυμάνσεις που έπρεπε να σκηνοθετηθούν και να ερμηνευτούν με αρτιότητα και με πάσα λεπτομέρεια. Στα σημεία όπου η ερμηνεύτρια μιλούσε με απαλή φωνή στο κοινό εκφράζοντάς του τις αγωνίες και τους προβληματισμούς της, ήταν πολύ καλή. Ο μικρός χώρος όμως χρειάζεται έλεγχο φωνής και ήχου.

Μου άρεσε η εικαστική επιμέλεια της Λίας Βογιατζή και η μουσική του Γιώργου Καλογήρου, ο οποίος απέδειξε για άλλη μια φορά το μεγάλο του ταλέντο.

Είμαι σίγουρος ότι οι μονόλογοι και τα μονόπρακτα που θα ανεβάζονται, αν έχουν καλή επιλογή σεναρίου και προσοχή σε κάποιες παραμέτρους θα έχουν μέλλον. Άλλωστε είναι διάρκειας 50 λεπτών και φθηνού εισιτηρίου για πολλούς.

You May Also Like

Αντίο Barry Feinstein

Διάσημοι ροκ σταρ και ηθοποιοί της δεκαετίας του ’60 πόζαραν στο φακό του. Ο ...

Tera-Genesis | Εκθεση του Arshak Sarkissian

Το Ίδρυμα Τεχνών Φάρος παρουσιάζει τη νέα εικαστική δουλειά του Arshak Sarkissian, γνωστού εικαστικού, ...

Κύκνεια συναυλία της Τζόαν Μπαέζ στη Μαδρίτη

“Αυτή είναι η τελευταία συναυλία της τελευταίας μου περιοδείας” ανακοίνωσε την Κυριακή 28 Ιουλίου ...

«Αμμόχωστος: χάρτης μνήμης»

Στο πλαίσιο της φετινής τους συνεργασίας, που έχει ως τελικό στόχο τη δημιουργία μιας ...

Ο Στέλιος Κούλογλου στο Πανεπιστήμιο Frederick

Ο πολυβραβευμένος και πρωτοπόρος  της Ερευνητικής Δημοσιογραφίας Στέλιος Κούλογλου, δημιουργός της σειράς εκπομπών ντοκιμαντέρ ...

«σχεδόν»: 19 εικαστικοί καλλιτέχνες κι ένας ποιητής

Το Παράκεντρο και η Isnotgallery σας προσκαλούν στην εκδήλωση με τίτλο “σχεδόν”, στο πλαίσιο της ...

X