Δικοινοτισμός, τέλος

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης

Δικοινοτισμός, τέλος. Ετραγουδήσαμε κοινά τραγούδια με διαφορετικούς στίχους, ήβραμε κοινές λέξεις, εσυγκινηθήκαμε, επαίξαμε μπάσκετ-μάππα-σκατούλλικα for peace, εκάμαμε ιστοσελίδες, εκάμαμε συνέδρια, εψήσαμε σούβλες, εκάμαμε ταινίες τζαι εκδηλώσεις. Κοτσάροντας μπροστά το “δικοινοτικό”, για να σηματοδοτήσουμε πως η φάση κινείται εκτός του συνηθισμένου πλαισίου. Γιατί το συνηθισμένο πλαίσιο δεν είναι άλλο που το business as usual, την εφαρμογή στην πράξη του δόγματος “εμείς ποτζεί, εσείς ποδά”.

Σε κάποια φάση της ιστορίας του κινήματος της επαναπροσέγγισης, ο δικοινοτισμός έγινε τζαι προαπαιτούμενο για χρηματοδότηση, για έγκριση, για προώθηση εκδηλώσεων και πρωτοβουλιών. Ήταν καλές οι προθέσεις, εν αμφιβάλλω. Δημιουργήθηκε όμως ένα οικοσύστημα τζαι μια γλώσσα, συμπεριφορά και πλαίσιο πολιτικής ορθότητας που ούλλο τζαι περισσότερο αφορούσε μόνο τους ήδη πεπεισμένους.

Ήρθε η στιγμή να εντάξουμε τη λύση που θέλουμε στην καθημερινότητά μας. Να εντάξουμε, εφ’ όσον το θέλουμε, άτομα που γνωρίζουμε που την άλλη πλευρά στην καθημερινότητά μας τζαι να ενταχθούμε στη δική τους. Όι απαραίτητα πολιτικά. Αν κάνουμε ορειβασία, να έβρουμε έναν τ/κ σύνδεσμο για να μάθουμε τζαι τις διαδρομές στον Πενταδάκτυλο. Αν οργανώνουμε ένα φεστιβάλ μουσικής, χορού, θεάτρου ή όποιας άλλης τέχνης μπορεί να έσιει παράγει κάτι αξιόλογο στην άλλη πλευρά, να το ψάξουμε, ή να δώκουμε το μήνυμα πως είμαστε ανοικτοί σε όποιον έρτει.

Είναι ώρα να αφήκουμε πίσω μας τα guidelines του δικοινοτισμού, που για κάποιους θεωρείται πλέον πολιτικός περιορισμός τζαι για κάποιους πρόβλημα αισθητικής. Αν τούτο που θέλουμε εν μια χώρα όπου ο καθένας θα συμπεριφέρεται με τον ίδιο τρόπο απέναντι σε ούλλους, ανεξάρτητα από την κοινότητα ή την καταγωγή τους, εννά πρέπει να το κάμουμε τωρά.
Σκεφτείτε το κάπως έτσι: εν χρειάζεται κάποια πολιτική προσέγγιση ή ειδικές εκδηλώσεις για να κάμουν παρέα άντρες και γυναίκες, για να συνδημιουργήσουν τζαι να δουν ο καθένας τζαι η κάθε μια τους υπόλοιπους ως άτομα αντί ως εκπρόσωπους του φύλου τους. Αν όμως που έναν χώρο λείπουν εντελώς οι γυναίκες, αντιλαμβανόμαστε μόνοι μας πως κάπου κρύφκεται μια διάκριση.

Τα κλισέ που χαρακτηρίζουν το κάθε τι δικοινοτικό έννεν πλέον απαραίτητα. Πολλοί που εμάς είμαστε έτοιμοι να πάμε παρακάτω τζαι χωρίς να τα έχουμε, τζαι πολλοί άλλοι εν έτοιμοι να πλησιάσουν.

 

You May Also Like

Αμαρτίες και θεομηνίες

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Επιμένουμε όταν βρέχει να πληρώνουμε αμαρτίες, και οι από ‘δω ...

Ο Θησέας πάνω από τη Λευκωσία

Πες-πες τα ΜΜΕ και οι ιστοσελίδες με τίτλους στα κανάλια και push notifications στα ...

Τα βέτο

“Φαντάζεστε τι εννά γινεί; Για κάθε απόφαση στο Υπουργικό εννά έχουν βέτο! Τζαι άμα ...

Ζητείται ποπ

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Καλά τα φεστιβάλ. Κατ’ ακρίβεια, πολύ καλά τα φεστιβάλ. Γέμισε ...

Σκουπίδια (2)

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Στην κατεχόμενη από τον τουρκικό στρατό Λευκωσία 1.000 δημοτικοί υπάλληλοι ...

Τα περάσματα

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Το ομολογώ, μόλις που επέρασα ξυστά που τα [δύο, τρία; ...

X