Δικοινοτισμός, τέλος

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης

Δικοινοτισμός, τέλος. Ετραγουδήσαμε κοινά τραγούδια με διαφορετικούς στίχους, ήβραμε κοινές λέξεις, εσυγκινηθήκαμε, επαίξαμε μπάσκετ-μάππα-σκατούλλικα for peace, εκάμαμε ιστοσελίδες, εκάμαμε συνέδρια, εψήσαμε σούβλες, εκάμαμε ταινίες τζαι εκδηλώσεις. Κοτσάροντας μπροστά το “δικοινοτικό”, για να σηματοδοτήσουμε πως η φάση κινείται εκτός του συνηθισμένου πλαισίου. Γιατί το συνηθισμένο πλαίσιο δεν είναι άλλο που το business as usual, την εφαρμογή στην πράξη του δόγματος “εμείς ποτζεί, εσείς ποδά”.

Σε κάποια φάση της ιστορίας του κινήματος της επαναπροσέγγισης, ο δικοινοτισμός έγινε τζαι προαπαιτούμενο για χρηματοδότηση, για έγκριση, για προώθηση εκδηλώσεων και πρωτοβουλιών. Ήταν καλές οι προθέσεις, εν αμφιβάλλω. Δημιουργήθηκε όμως ένα οικοσύστημα τζαι μια γλώσσα, συμπεριφορά και πλαίσιο πολιτικής ορθότητας που ούλλο τζαι περισσότερο αφορούσε μόνο τους ήδη πεπεισμένους.

Ήρθε η στιγμή να εντάξουμε τη λύση που θέλουμε στην καθημερινότητά μας. Να εντάξουμε, εφ’ όσον το θέλουμε, άτομα που γνωρίζουμε που την άλλη πλευρά στην καθημερινότητά μας τζαι να ενταχθούμε στη δική τους. Όι απαραίτητα πολιτικά. Αν κάνουμε ορειβασία, να έβρουμε έναν τ/κ σύνδεσμο για να μάθουμε τζαι τις διαδρομές στον Πενταδάκτυλο. Αν οργανώνουμε ένα φεστιβάλ μουσικής, χορού, θεάτρου ή όποιας άλλης τέχνης μπορεί να έσιει παράγει κάτι αξιόλογο στην άλλη πλευρά, να το ψάξουμε, ή να δώκουμε το μήνυμα πως είμαστε ανοικτοί σε όποιον έρτει.

Είναι ώρα να αφήκουμε πίσω μας τα guidelines του δικοινοτισμού, που για κάποιους θεωρείται πλέον πολιτικός περιορισμός τζαι για κάποιους πρόβλημα αισθητικής. Αν τούτο που θέλουμε εν μια χώρα όπου ο καθένας θα συμπεριφέρεται με τον ίδιο τρόπο απέναντι σε ούλλους, ανεξάρτητα από την κοινότητα ή την καταγωγή τους, εννά πρέπει να το κάμουμε τωρά.
Σκεφτείτε το κάπως έτσι: εν χρειάζεται κάποια πολιτική προσέγγιση ή ειδικές εκδηλώσεις για να κάμουν παρέα άντρες και γυναίκες, για να συνδημιουργήσουν τζαι να δουν ο καθένας τζαι η κάθε μια τους υπόλοιπους ως άτομα αντί ως εκπρόσωπους του φύλου τους. Αν όμως που έναν χώρο λείπουν εντελώς οι γυναίκες, αντιλαμβανόμαστε μόνοι μας πως κάπου κρύφκεται μια διάκριση.

Τα κλισέ που χαρακτηρίζουν το κάθε τι δικοινοτικό έννεν πλέον απαραίτητα. Πολλοί που εμάς είμαστε έτοιμοι να πάμε παρακάτω τζαι χωρίς να τα έχουμε, τζαι πολλοί άλλοι εν έτοιμοι να πλησιάσουν.

 

You May Also Like

Τα ποταπά και τα όμορφα

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Έχουμε μάθει να παραπονιόμαστε για το τι δεν έχει η ...

Τι ξέρουμε;

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Τι πραγματικά ξέρουμε για τη Μέση Ανατολή; Τι στα αλήθεια ...

Γιατί όχι;

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Φανταστείτε τώρα μια Κύπρο σε ένα εναλλακτικό 2012, με διαφορετική ...

Πέρκι βρέξει

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Ο κύριος Αδάμος είχε βγει από το ξυλουργείο του και ...

Τα τελευταία παγκάκια

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Την περασμένη εβδομάδα, ακόμα ένα παγκάκι στην πλατεία Φανερωμένης εξαφανίστηκε. ...

Η ζωή είναι μικρή για δηλώσεις

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης “Γιατί περιπλέκετε τα πράματα; Γιατί σπαταλάτε πολύτιμο χρόνο της μοναδικής ...

X