Χαμάμ-μποτζεΐ

 Γράφει ο Γιώργος Κακούρης

Οι κατσαρίδες στα τουρκικά λέγονται χαμάμ-μποτζεΐ, σκαθάρι του χαμάμ, εξήγησε η Ρ. [ακτιβίστρια, κοινωνιολόγος κ.λπ.] καθώς βλέπαμε μία να τρέχει από τη μια άκρη της ταράτσας στην άλλη και τον Σ. [τον είχα γνωρίσει μόλις] να την κυνηγά μεταξύ σοβαρού και αστείου, χωρίς ιδιαίτερη διάθεση να τη σκοτώσει, με την παντόφλα στο ένα χέρι και την κιθάρα στο άλλο.

Στο σκοτάδι γύρω από την ταράτσα ξεχώριζαν μόνο το τζαμί του Αγίου Νικόλα και η εκκλησία του Λαλά Μουσταφά, το λιμάνι και το μόνο ξενοδοχείο που λειτουργεί στην άκρη της πόλης φάντασμα της Αμμοχώστου. Υπήρχε εκείνη τη στιγμή μόνο η ταράτσα, με μια ανάμικτη παρέα Τ/Κ και Ε/Κ να μοιράζεται ένα μπουκαλάκι ρακί, και όσα απέμειναν από την Ιστορία φωτισμένα εκείνη την ώρα.

Επαναλαμβάνοντας τη λέξη, δοκιμάζοντάς την για να τη θυμάται το στόμα μου, έκανα το κλασικό λάθος παρά το ότι μαθαίνω τη γλώσσα και θα έπρεπε να ξέρω καλύτερα. “Δεν είναι μποτζέκ” με πείραξε ο Μ. [πριν από λίγο έγραφε ένα ακαδημαϊκό άρθρο για θέματα φιλοσοφίας] προφέροντας με υπερβολή το “ο” που πάντα απλοποιούν όσοι μεγάλωσαν μιλώντας ελληνικά. Στρογγύλεψα το στόμα και έβγαλα αυτό το κάτι μεταξύ “ο” και “ου” που λένε οι τουρκόφωνοι και πρόσθεσα γελώντας “όπως Όζερσαϊ, όπως Οζγκιουργκιούν;”.

Η εντός των τειχών Αμμόχωστος είναι το παλιό που πεθαίνει και το νέο που η πολιτική, οι πολιτικοί και τα παρελκόμενά τους δεν το αφήνουν να γεννηθεί. Πόσες τέτοιες συνομιλίες στις δύο γλώσσες της πόλης και πολλές άλλες είχαν γίνει τους αιώνες που πέρασαν στις ταράτσες και τα σοκάκια της πόλης, με Βενετούς, Τούρκους και Έλληνες να ανταλλάζουν πειράγματα μοιραζόμενοι το αλκοόλ τους;

Και οι κατσαρίδες της πόλης, ένα είδος πιο αρχαίο και από την πρώτη ιδέα που είχε κάποιος κάποτε να μαζέψει τους ανθρώπους σε πόλεις, να είναι στο τέλος οι μόνοι γηγενείς κάτοικοι της κάθε χώρας και της κάθε πόλης.

Το εγκαταλελειμμένο Βαρώσι κρύβεται κάπου στο βάθος, στο σκοτάδι. Μεγαλώνοντας στην Αμμόχωστο, με την πόλη φάντασμα δίπλα σου, ήταν σαν να μεγαλώνεις με ένα πτώμα στο ντουλάπι, μου είχε πει κάποτε η Ρ. Οι νέοι Αμμοχωστιανοί, Ε/Κ και Τ/Κ, κάτοικοι ή πρόσφυγες, παραμένουν εξόριστοι από την Ιστορία και εγκλωβισμένοι στο παρόν, ενώ από μέσα τους τούς καλεί το μέλλον. Και όλη η πόλη, παλιά ή νέα, ένα χαμάμ για τις κατσαρίδες.

 

You May Also Like

Το χάζι

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Ακόμα μία εκλογική διαδικασία, ακόμα μία φορά στον πολιτικό αγώνα ...

Το «Midnight Shift», το εφικτό και το ευκταίο

Μετά που το κυπριακό πρότζεκτ «The Midnight Shift» κέρδισε το βραβείο του HBO Europe ...

Φασίστες στον ορίζοντα

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης, Στην Κύπρο δεν ζήσαμε κανονικά το φασισμό, τουλάχιστον στις “ελεύθερες” ...

Όποιος ψάχνει βρίσκει

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Κυκλοφορώντας στη γειτονιά όπου μένει, ο Π. είχε παρατηρήσει αρκετές ...

Je suis terroriste

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Για το Παρίσι συγκινηθήκαμε κάπως γιατί είναι η Πόλη του ...

Τα βέτο

“Φαντάζεστε τι εννά γινεί; Για κάθε απόφαση στο Υπουργικό εννά έχουν βέτο! Τζαι άμα ...

X