Μέρα 33η

Γράφει ο Σταυρίνος Κυριάκου

Ξέρεις, κόρη μου, ο έρωτας έν’ απρόβλεπτος. ‘Εν υπάρχει κανένας να σου πει πότε είσαι ερωτευμένος ή πόσον τζαιρόν σου παίρνει να ερωτευτείς κάπκοιον. Μπορείς να ερωτευτείς κάπκοιον μέσα σε μιαν νύχταν, μέσα σε μιαν ώραν ακόμα.

Ο έρωτας έν’ όπως την ρουφήχτραν. Αρπάσσει σε απότομα. Αγκαλιάζει σε τζαι γυρίζει σε μέσα στην δίνην του. Ζαλίζει σε. Νεκατώννει σε. Κρατά σε αιχμάλωτον στην καρκιάν του τζαι κρύφκει σου ούλλον τον υπόλοιπον κόσμον.

Τζαι αρέσκει σου.

Ο έρωτας, αγάπη μου, έν’ το αντίδοτον τούτης της κωλοκοινωνίας που ζούμεν. Που ούλλα ελέγχουνται, που ούλλα έχουν μέτρον τζαι όριον. Ο έρωτας έν’ το μοναδικόν πράμαν που μπορεί να σε κάμει να αναθθεματίσεις τα πάντα, ούλλους τζαι ούλλα, μόνον τζαι μόνον για να περάσεις λίγα λεπτά ακόμα στον κόρφον του.

Μεν φοάσαι να ερωτευτείς. Απότομα τζαι ανεξέλεγκτα. Σαν το ζώον το διψασμένον που φτάννει στον ποταμόν να πκιει νερόν. Βούρα μέσα, ππέσε με τα μούτρα, πκιες ‘που το νερόν, τζυλίστου μέσα, ζήσε το μες στο κορμίν σου. Ο έρωτας έρκεται πολλές φορές στην ζωήν μας τζαι έν’ υπέροχος σε ούλλες τες μορφές του. Προσπάθα να ζήσεις μιαν φοράν την άγριαν του την πλευράν.

Όπως την Κατερίναν. Την καθημερινήν, ανούσιαν, άχρωμην νοσοκόμα με τα κόκκινα μαλλιά, που με ερωτεύτηκεν μέσα σε θκυο εφτομάες. Που άλλαζεν τες βάρδιες της, για να περνά όσες παραπάνω ώρες εμπορούσεν μαζίν μου. Που εχάννετουν στα λόγια μου όταν της εμιλούσα για μακρινές χώρες που θα έπρεπεν να επισκεφτούμεν. Για κατασκηνώσεις σε ερημικές παραλίες, για συναυλίες με κιθάρες τζαι μπόγκο. Για ψιλές τζαι μπίρες κάτω ‘που τα αστέρκα.

Για θκυο εφτομάδες στο νοσοκομείο δεν επροκάλεσα κανέναν απολύτως πρόβλημαν. Ούτε ακόμα με το φαΐν, που ήταν απαράδεκτον. Δεν με ένιωσαν ότι ήμουν μέσα στο δωμάτιον. Πολλά εύκολα, οι φρουροί εσχηματίσαν την ψευδαίσθησην ότι είμαι ακίνδυνος, ότι δεν πρόκειται να δοκιμάσω κάτι ανορθόδοξον όσο είμαι τζειαμαί.

Ήταν Παρασκευήν νύχταν, λλίον πριν τες 10. Είσιεν μάππαν στην τηλεόρασην, οπόταν πολλύς κόσμος ήταν μαζεμένος στην αίθουσαν. Λλίο πριν, η Κατερίνα, όπως κάθε φορά που ήταν βάρδια,, έφτιαξε στον φρουρόν τσάι κανέλαν με μήλον τζαι μέλιν. Μόνο που τούτην την φοράν, εφκέρωσεν μέσα ένα μπουκαλάκιν μυοχαλαρωτικόν ‘που αλκοόλ τζαι λουλούδια. Άνοιξεν έναν κουμπίν στην μπλούζαν της τζαι εσέρβιρεν του το σκύβοντας μπροστά του: «Έν’ δυναμωτικόν το τσάιν», είπεν του τζαι έκλεισεν του το μάτιν.

‘Εν επέρασεν πολλή ώρα ώσπου να τον πάρει ο ύπνος. Με τρόπον έκλεψεν τα κλειθκιά των χειροπεδών. Εμπήκεν στο δωμάτιον, τζαι έλυσεν μου τα δεσμά. Έδωσεν μου να φορήσω έναν σετ πιτζάμες γαλάζιες με γκρίζες ρίγες, πο’ τζείνες που φορούν οι γέροι. Εφόρησα έναν σκούφον της Ομόνοιας, γυαλιά σκούρα μυωπίας τζαι μιαν μάσκαν οξυγόνου.

Έκατσα στο αναπηρικόν κάθισμαν τζαι η Κατερίνα άρχισεν να με σπρώχνει προς την έξοδον. Εσταύρωσα το δεξίν μου χέρι τζαι έπιασα της το αριστερόν. Εγύρισα τζαι είδα την στα μμάθθκια «Πάμεν να φύουμεν, αστέριν μου».

 

You May Also Like

Μέρα 34η

Γράφει ο Σταυρίνος Κυριάκου Ένιωθα την καρκιάν της να φακκά, σαν του μωρού του ...

Bitcoin

Γράφει ο Σταυρίνος Κυριάκου Την προηγούμενη εβδομάδα, επήα έφεδρος. Δύο μέρες γενικά χαμένες. Μέσα ...

Clickbait

Γράφει ο Σταυρίνος Κυριάκου Εν η ιδέα μου οξά που τον τζαιρό που ανακαλύψαν ...

Αστέρω – Μέρος 13ο

Γράφει ο Σταυρίνος Κυριάκου Η Αστέρω έκατσεν στο πάτωμαν σε μιαν γωνιάν του δωματίου ...

Αστέρω – Μέρος 8ο

Γράφει ο Σταυρίνος Κυριάκου Η Αστέρω επροβληματίστηκεν πάρα πολλά με την συμβουλήν της μάμμας ...

Κατερίνα [Μέρος 2ο]

Πραγματικά είχα συμφιλιωθεί με το γεγονός. Ότι έχασα άθθρωπο μου. Σιγά-σιγά έμαθα να ζω ...

X