Μέρα 35η

Γράφει ο Σταυρίνος Κυριάκου

Έκατσα στη θέση του συνοδηγού στο παλιό, κόκκινο Mazda 323 της Κατερίνας. Καθίσματα ξεθωριασμένα τζαι κουρελιασμένα. “Διακοσμημένα” σε διάφορα σημεία με τρύπες που κάφτρες τσιγάρων.

Στο κάτω, κεντρικό μέρος του ταμπλό, ένα πακέτο Camel soft τζαι δίπλα ένας μικρός μπλε bic αναπτήρας. Ένα άδειο κουτί CD, που έγραφε “Διάφορα MP3” τζαι ακόμα ένα ταλαιπωρημένο CD των The Smiths. Σκόνη στο πάνω ταμπλό τζαι σκορπισμένοι σταχτοί τσιγάρων. Επρόσεξα στο πίσω κάθισμα μια μαύρη, ρούχινη τσάντα ταξιδιού. Έξερε ότι θα έφευκε μαζί μου, πολλά πριν να το αποφασίσω εγώ.

Το Mazda εξεκίνησε δύσκολα, άφησε ένα μουγκρητό σαν λιοντάρι που πνίουν τζαι μετά εξεκίνησε να σφυρίζει. “Εν ώσπου να βράσει, μεν ανησυχείς. Εννά μας πάρει τζιαμέ που χρειάζεται” είπε η Κατερίνα.
Εξαπόλησε το χειρόφρενο τζαι επάτησε πεζίνα. Άναψε το ράδιο τζαι την νύχτα εγέμωσε μια μελαγχολική φωνή. “Oh, mother, I can feel, the soil falling over my head.”

Υπάρχουν περιπτώσεις που η μουσική μπαίνει σαν χαλί, κάτω που τες στιγμές σου. Σάννα τζαι το σύμπαν αποφασίζει να επενδύσει με νότες τη ζωή σου. Σάουντρακ της στιγμής.
Αγάπα τζείνες τες στιγμές. Εκτίμα τες. Κλείσε τα μάθκια σου τζαι απόλαυσε τζείνα τα 3-4 λεπτά που ούλλα εν τέλεια ευθυγραμμισμένα τζαι το κέντρο είσαι εσύ. Εν έρκουνται συχνά έτσι στιγμές.

Για μένα τζείνο το ταξίδι με το αυτοκίνητο, ως το οδόφραγμα του Αγίου Δομετίου, ήταν μια τέτοια στιγμή. Άναψα ένα τσιγάρο, άνοιξα το παράθυρο τζαι απόλαυσα την δροσερή αύρα του δάσους της Αθαλάσσας.

Εν πιο δύσκολο να μπεις σε κυριλέ κλαμπ, Σάββατο νύχτα στην Λευκωσία, παρά να περάσεις απαρατήρητος στα κατεχόμενα. Αλήθκεια, δεν μας εμπόδισε τίποτε. Στο οδόφραγμα του Αγίου Δομετίου, οι αστυνομικοί ήταν κλεισμένοι στο λυόμενο δωμάτιο τζαι επαρακολουθούσαν την μάππα. Έδωσα τις ψεύτικες ταυτότητες λλίο πάρακατω στους “ψευδομπάτσους” τζαι μέσα σε μερικά λεπτά, εκατάφερα να είμαι τόσο μακριά, που το μακρύ χέρι του νόμου δεν μπορούσε να με φτάσει.

Τούτη η γραμμή μες την μέση της Κύπρου, εξυπηρετεί μόνο τους εγκληματίες. Κάθε είδους εγκληματίες, πολιτικούς τζαι μη. Να το θυμάσαι, οι γραμμές τζαι τα σύνορα, εν για να περιορίζουν το σώμα σου, όχι το μυαλό σου.
Ήβραμε ένα ξενοδοχείο στην Κερύνεια για να περάσουμε τη νύχτα. Τζαι το πρωί, επιάσαμε τις βαλίτσες μας τζαι εκατεβήκαμε στο λιμάνι. Εκλείσαμε εισιτήρια για το φέρυ τζαι επιβιβαστήκαμε. Κατεύθυνση η Τουρκία. Δίπλα μου τωρά η Κατερίνα, καπνίζει τζαι βλέπει την Μεσόγειο. Τη θάλασσα μας, εμάς τζαι των Τούρκων. Στην μια πλευρά του πλοίου βλέπω την ζωή που αφήνω πίσω μου. Ξέρω ότι αφήνω ό,τι καλύτερο είσιεν να μου προσφέρει τούτος ο κόσμος, αλλά δεν μπορώ να κάμω διαφορετικά. Έπρεπε να σε αφήκω.

Στην άλλη πλευρά θωρώ την ζωή που έρκεται. Δύσκολη, απρόβλεπτη. Ελεύθερη, αγάπη μου. Ελεύθερη.

You May Also Like

Αστέρω – Μέρος 20ο

Γράφει ο Σταυρίνος Κυριάκου Υπάρχει λοιπόν ένας παράλληλος κόσμος με τον δικό μας. Η ...

Το τέρτιν της Νίκης [Μέρος 5ο]

Γράφει ο Σταυρίνος Κυριάκου Η Νίκη είσιεν προσέξει την αλλαγή στην συμπεριφοράν του αντρός ...

Μέρα 22η

Γράφει ο Σταυρίνος Κυριάκου Αγαπημένη μου κόρη, Εσχεδίασα τα πάντα με προσοχή τζαι ακρίβεια. ...

Έφεδρος

“Εν τζι’ έν’ εμείς που σας τραβούμε ρε φίλε. Εν το υπουργείο. Κάμε καλά ...

Η μαυρού

Γράφει ο Σταυρίνος Κυριάκου “Ετέλειωσε, θα την πέψουμε πίσω στην χώρα της. Εννά πιερώννω ...

Μέρα 16η

Γράφει ο Σταυρίνος Κυριάκου Αγάπη μου, Έκαμα καλήν προεργασίαν πριν να πλάσω το σχέδιον ...

X