Το Bar – Μέρος 1ο

Γράφει ο Σταυρίνος Κυριάκου

Όσες φορές έχει έρθει στο μπαρ, είναι πάντα μετρημένος. Δηλαδή, όσες φορές ήμουνα βάρδια εγώ, έτσι τον είδα. Δεν φαίνεται για άνθρωπος που να θέλει να προκαλέσει προβλήματα. Ήσυχος, ευγενικός, καλοντυμένος. Κλασικός, μικροαστός, γιάπης. Μονότονος. Άχρωμος.

Δεν με ενοχλούν αυτού του είδους οι τύποι. Αντίθετα, τους γουστάρω περισσότερο. Δεν προκαλούν φασαρία, δεν ενοχλούν τους άλλους πελάτες. Άσε που πληρώνουν πάντα στην ώρα τους και αφήνουν φιλοδώρημα. Δεν καπνίζει ποτέ. Παραγγέλνει πάντα, ένα τεταρτάκι ούζο με παρελκόμενα. Έρχεται κάθε Τρίτη και Παρασκευή στις έξι το απόγευμα, ακριβώς. Βέβαια, υπάρχουν έκτακτες επισκέψεις ενίοτε, αλλά Τρίτη και Παρασκευή είναι σίγουρο ότι θα τον δεις εδώ.
Κάθεται πάντα στο μπαρ. Παραγγέλνει χαμογελαστός και ευγενικότατος. Πίνει το ποτό του χωρίς να μιλάει, τελειώνει, πληρώνει και φεύγει. Έτσι πρέπει να είναι αυτά τα πράγματα. Μοντέλο πελάτη ο κύριος Βραχίμης. Χωρίς πολλά, πολλά και χωρίς να έχει την ανάγκη, όλο το υπόλοιπο μπαρ να ασχολείται με την πάρτη του. Χωρίς να έχει την ανάγκη να ασχοληθεί αυτός με το υπόλοιπο μπαρ.

Εκείνο το απόγευμα όμως, ήμουνα σίγουρος ότι κάτι συμβαίνει, με το που τον είδα να μπαίνει.
Δηλαδή, οι κινήσεις του, η συμπεριφορά του, δεν ταίριαζαν με το συνηθισμένο μοτίβο. Και είμαι σίγουρος ότι τέτοιοι άνθρωποι έχουν την ανάγκη να χωράνε σαν κύβοι στα τετραγωνάκια της ζωής που έχουν φτιάξει. Αν δεν μπορείς να είσαι σίγουρος, να προβλέψεις τη συμπεριφορά αυτών των πλασμάτων, τότε η ζωή μετατρέπεται σε ένα χάος.
Μπήκε στο μπαρ τρεκλίζοντας. Τα βήματά του, χωρίς κανένα λογικό ειρμό, μάλλον έτσι χορεύει κάποιος κλακέτες, χωρίς να έχει ιδέα από τα βήματα. Λίγο πριν φτάσει στο μπαρ, έχασε την ισορροπία του. Ακούμπησε το χέρι στον γυμνό ώμο μιας κοπέλας που καθότανε με γυρισμένη την πλάτη και συζητούσε με ένα μπρατσωμένο κοντοπίθαρο που έμοιαζε να είναι ο φίλος της ή κάποιος που ήθελε να είναι ο φίλος της. Σίγουρα κάποιος που δεν θα ήθελε κανένας να μπλέξει μαζί του.

Η κοπέλα γύρισε απότομα και τον στραβοκοίταξε. Ξίνισε τα μούτρα της, σαν κάποιος να της είχε αλείψει τα χείλη με ξίδι και εντελώς ετεροχρονισμένα άφησε μια κραυγή “Ουφφ…”. Κοίταξε τον τύπο που ήταν μαζί της και με τα μάτια ζωγράφισε στον αέρα “Κάνε κάτι”. Ο μπρατσωμένος πετάχτηκε από την καρέκλα και προσγειώθηκε δίπλα από τον κύριο Βραχίμη. Προς στιγμήν διερωτήθηκα αν τα στουλ ήταν πολύ ψηλά και αν έπρεπε να τα αλλάξω.
“Συγγνώμη, συγγνώμη” είπε ο κύριος Βραχίμης, προσπαθώντας να σβήσει τη φωτιά πριν ακόμα αρχίσει. “Απολογούμαι δεσποινίς, δεν εννοούσα κάτι με την κίνηση μου”.

Γύρισε σε μένα και είπε “Βασίλη, τα ποτά των παιδιών από μένα. Ξανά με συγχωρείται δεσποινίς και κύριε”.
Κάθισε δίπλα τους. Ακούμπησε το καπέλο του στο μπαρ. Έβγαλε το μπλε βαμβακερό του σακάκι και το κρέμασε στην πλάτη της καρέκλας. Φορούσε ένα άσπρο πουκάμισο, σαν γκαρσόνι και μια μπλε γραβάτα με κίτρινες και άσπρες ρίγες. Ξεκούμπωσε τα μανίκια και τα γύρισε τρεις φορές πάνω.

You May Also Like

Ο Βαλεντίνος

Γράφει ο Σταυρίνος Κυριάκου Ο Βαλεντίνος εμπήκε στην παρέα μας εντελώς αθόρυβα τζαι ύπουλα. ...

Παραμύθκια

“Παραμύθια!” εφώναξε, τζαι τα μάθκια του επεταχτήκαν έξω σαν τες σιοιρίλλες. “Παραμύθια, όχι παραμύθκια!” ...

Μέρα 30ή

Γράφει ο Σταυρίνος Κυριάκου Χλωρίνη. Απλή, διαφανής χλωρίνη. Ποτζείνην που έχουμε μες τα αρμαράκια, ...

Δασκάλοι

Γράφει ο Σταυρίνος Κυριάκου Εθκιάβασα ένα άρθρο που απευθύνεται στον υπουργό θρησκείας Παιδείας. Που ...

Μέρα 3η

Γράφει ο Σταυρίνος Κυριάκου Αγαπητή Ρέα, Τον πρώτο τζαιρό στη φυλακή εδυσκολεύκουμουν να ξεχωρίσω ...

Αστέρω – Μέρος 3ο

Γράφει ο Σταυρίνος Κυριάκου Επροσπάθησεν να μιτσιάνει το σώμαν της όσον εμπορούσεν. Έγινεν έναν ...

X