Ας μην κλαίμε πάνω από το κουγκρί

Άνοιξε και η γέφυρα της πλατείας Ελευθερίας, κατά κάποιο τρόπο, ως πέρασμα μέσα από το γιαπί. Τα κτήρια της νέας πόλης εμφανίζονται και πάλι και οι Λευκωσιάτες μπόρεσαν να αρχίσουν να φαντάζονται ένα μέλλον χωρίς οικοδομικές εργασίες. Και είχαν την ευκαιρία να το κάνουν… just in time για τις εκλογές.

Οι Λευκωσιάτες είχαν επιτέλους την ευκαιρία να ξεκινήσουν έναν νέο γύρο παραπόνων για το απέραντο κουγκρί που κάλυψε την “ιστορική” για κάποιους πρότερη μορφή της πλατείας [ένας δρόμος με δύο περίπτερα]. Είχαν την ευκαιρία να καταγγείλουν κακοτεχνίες και λάθη [γιατί τα λαμπάκια να εξέχουν και να μην είναι από κάτω;] και να εκφράσουν τις ανησυχίες τους για τη ζέστη που θα επικρατεί στην πάνω πλευρά της πλατείας το καλοκαίρι.

Αυτή είναι η πλατεία όμως, και αυτή έχουμε. Το ερώτημα είναι τι θα κάνουμε εμείς την πλατεία τώρα που ολοκληρώθηκε. Ήδη, χωρίς να έχει καν ανοίξει, τα κενά ανάμεσα στα πλακάκια γέμισαν αποτσίγαρα, γιατί κάποιοι θεώρησαν μεγάλη θυσία να κρατήσουν λίγο το σβηστό τσιγάρο μέχρι να βρουν κάπου να το πετάξουν.

Ας φύγουμε από τα τετριμμένα παράπονα για κάτι το οποίο έχει ήδη τσιμεντωθεί και δεν αλλάζει. Τα ερωτήματα είναι άλλα: θα περνούν αυτοκίνητα πάνω από τη γέφυρα ή πάνω από τη νέα πλατεία; Όλη η ταλαιπωρία και τα έξοδα χρόνων θα καταλήξουν σε ακόμα έναν δρόμο, με τη διαφορά πως αυτή τη φορά θα είναι δρόμος με υπογραφή;

Θα αξιοποιηθεί ο χώρος και η πλατεία στην τάφρο ως δημόσιος χώρος; Θα γίνει μια προσπάθεια για να λειτουργήσει η πόλη διαφορετικά; Η απόφαση ο Ποιητής του Βαρώτσου να αξιοποιηθεί ως δημόσιο έργο τέχνης πάνω από την πλατεία είναι μια αρχή για νέα προσέγγιση ή μια καλή αποσπασματική κίνηση;

Ποιος είναι ο σχεδιασμός και η προοπτική για την τάφρο Ντ’ Αβίλα ως συνέχεια του μακροπρόθεσμου στόχου για αστικό πάρκο γύρω από την πόλη; Θα μπει τάξη στις χωράφες μέσα στην παλιά πόλη που αντικατέστησαν παλιές οικοδομές για να γίνουν χώροι στάθμευσης; Πού είναι οι πρωτοβουλίες που να ενώνουν πρακτικά τις δύο πλευρές της διχοτομημένης πρωτεύουσας;

Δεν ωφελεί σε κάτι να κλαίμε πάνω από το χυμένο κουγκρί. Σε κάποιους ταιριάζει αισθητικά η πλατεία, σε κάποιους όχι. Ας μην μείνουμε στο θέμα της εβδομάδας. Ας σκεφτούμε λίγο την ευρύτερη εικόνα.

You May Also Like

No Piss Land

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Στη Νεκρή Ζώνη δεν υπάρχει χώρος να κατουρήσεις. Τουλάχιστον όχι ...

Μια μέρα στη νεκρή ζώνη

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Μέσα στη ζέστη της νεκρής ζώνης, τρεις ΟΗΕδες σκουπίζουν την ...

Ο αόρατος φασισμός

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Ο υπουργός Παιδείας σου χειροκροτεί πειθήνια τις εντελώς αντιδημοκρατικές παρεμβατικές ...

Ο βιασμός της Ντογούς

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης, Και νά που στις ελεύθερες [από ξένους στρατούς αλλά γενικότερα ...

“Θα σου βάψω και τη γενειάδα σου”

18.9.2011 Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Άκουγα και ξανάκουγα αυτές τις μέρες τη “Στολή του ...

Πολιτικές [και] σχιζοφρένειες

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Κάποτε, θυμάμαι, στο πανεπιστήμιο είχα ανακαλύψει την εξής “ταχινόπιτα” [με ...

X