To Bodyguard είναι η σειρά που θα δεις θες δεν θες

Ξεκίνησε στο BBC τον Αύγουστο και πήρε διεθνή διανομή μέσω του Netflix τέλη Οκτωβρίου. Κάπου μέσα στο καλοκαίρι είδαμε και ένα δημοσίευμα πως το “Bodyguard” έκανε το καλύτερο ξεκίνημα σειράς δεκαετίας στη Βρετανία, ενώ το τελευταίο του επεισόδιο άγγιξε τα 17 εκατομμύρια τηλεθεατές. Και όχι άδικα. Είναι μια σειρά η οποία είναι σωστά… τοποθετημένη σε όλα τα επίπεδα, αγγίζοντας τα όρια του πολιτικού θρίλερ τόσο ώστε να καταφέρει να γίνει στο τέλος ένα συναρπαστικό τηλεοπτικό υπερθέαμα.

Ο Richard Madden (ναι, ξέρω δεν ξεκινάει καλά, όταν έχεις πρωταγωνιστή του “Game of thrones”, αλλά ας το προσπεράσουμε αθόρυβα) είναι ο David Budd, ένας ευέξαπτος βετεράνος στρατιωτικός, ο οποίος πλέον εργάζεται για τη Μητροπολιτική Αστυνομία στο Λονδίνο. Αφού συμβάλει στην αποτροπή μιας τρομοκρατικής επίθεσης, καλείται να προστατεύσει μια πολιτικό που υπήρξε υποστηρίκτρια της σύγκρουσης στην οποία πολέμησε, ενώ παράλληλα έχει και τα δικά του οικογενειακά θέματα (αλίμονο!).

Κλισεδιάρικο και όπως πάντα κοντά στο γενικότερο μουντ που έχουν όλες οι αστυνομικές σειρές της τελευταίας δεκαετίας που έχουν βαλθεί να μας μπάσουν στον κόσμο της συνωμοσίας και της πολιτικής εξάρτησης από την τρομοκρατία (αφού έχουμε πεισθεί πλέον πως όλα χρειάζονται σε αυτή τη ζωή για να συνυπάρχουν, έστω και αν πίσω τους χάνεται κόσμος και κοσμάκης). Ωστόσο, παρόλο που έχει ένα μείγμα όλων των προηγούμενων σειρών που έχουμε δει ξανά και ξανά, καθώς κανένα plot twist δεν σου προκαλεί μεγάλη εντύπωση, εντούτοις το “Bodyguard” τα κάνει όλα να φαίνονται τόσο καλά που είναι λες και έπιασε οδηγίες από δέκα σεφ και έφτιαξε την τέλεια συνταγή. Η πολιτική του προσέγγιση δεν έχει την πολυπλοκότητα που θα μπερδέψει το κοινό, ούτε φέρνει κάτι καινούργιο, αλλά η σειρά παίρνει πολύ σοβαρά τον εαυτό της, ώστε να μας πείσει πως το θέμα της τρομοκρατίας δεν είναι άσχετο με τα εσωτερικά πολιτικά ζητήματα μιας χώρας. Και δη των μεγάλων χωρών, όπως η Βρετανία, που χρειάζονται τέτοιους εχθρούς για να αποδεικνύουν πόσο ισχυρές είναι, όχι τόσο στον έξω κόσμο, αλλά στους εαυτούς τους. Αν βάλεις μέσα και τη σάλτσα του παρακράτους, των αποκαλύψεων, της αστυνομικής δράσης και του φινάλε που σε ικανοποιεί, τότε ίσως γι’ αυτό να πέτυχε τόσο πολύ η σειρά.

Έχει αντιληφθεί πως πρέπει όλα εκείνα τα θέματα που την απασχολούν να φτάσουν σε εκείνο το σημείο που επιτρέπει το τηλεοπτικό γίγνεσθαι, με αποτέλεσμα να μην ξεφεύγει ποτέ και να είναι ένα απλό πολιτικό θρίλερ, το οποίο στο τέλος της ημέρας μοιάζει τόσο δύσκολο να αποδοθεί τηλεοπτικά. Όχι όμως και για το Bodyguard.

You May Also Like

We are the wave: Επανάσταση χωρίς κινητά;

Μία ομάδα μαθητών αποφασίζει να παλέψει για ένα καλύτερο μέλλον, καταπολεμώντας την αδικία και ...

Το Modern love είναι μια ταμάμ ρομαντική βλακειούλα

Όλοι αντιγράφουμε… τεχνηέντως στήλες, όλοι προσπαθούμε να κάνουμε μία διαφορετική ιστορία. Σημασία έχει να ...

Tο βελγικό «The Day» είναι για καλοκαιρινό binge watching

Έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε μπάτσους στις αστυνομικές σειρές οι οποίοι είναι βγαλμένοι από το ...

O άλλος, ο πραγματικός υπηρέτης του λαού

Βγαίνει κατά καιρούς και κάνει διαγγέλματα. Στέκεται πάντα κοντά στον λαό του και είναι ...

Το Η ζωή εν τάφω της ΕΡΤ είναι καλή τηλεόραση

Μικρό διάλειμμα από τις ξένες παραγωγές, για μια ελληνική που ξεκίνησε πρόσφατα και αξίζει ...

Το «The morning show» είναι η τρέλα των Μέσων

Η τηλεόραση, τα μέσα ενημέρωσης, η εξάρτηση από την εξουσία, η χρυσόσκονη από τηλεαστέρες, ...

X