Έκθεση XXV στο NiMAC: Συμπυκνωμένη ενέργεια 25 χρόνων

Η δεκαετία του ’90 υπήρξε μια από τις πλέον ενδιαφέρουσες περιόδους της σύγχρονης κυπριακής ιστορίας. Με το Κυπριακό πρόβλημα να επισκιάζει τα πάντα μετά το 1974, η δεκαετία αυτή έδωσε νέα ώθηση στα πράγματα μέσα από μια σειρά από γεγονότα: Είχαν αρχίσει τότε οι πρώτες ουσιαστικές προσπάθειες επίλυσης του Κυπριακού, ο φόβος της Πράσινης Γραμμής άρχισε να μικραίνει και σιγά σιγά να δημιουργείται η ανάγκη για μια φυσική επαφή με την περιοχή. Αρχίζουν να οργανώνονται κοινές εκθέσεις Ελληνοκύπριων και Τουρκοκύπριων καλλιτεχνών και η Πράσινη Γραμμή γίνεται θέμα έρευνας και έμπνευση για καλλιτεχνική δημιουργία. Οι εγκαταλελειμμένες περιοχές κατά μήκος της νεκρής ζώνης στην πρωτεύουσα αρχίζουν να αποκτούν ενδιαφέρον και γίνονται πόλος έλξης για νέα ζευγάρια που αναζητούν εναλλακτικούς τρόπους ζωής. Είναι η εποχή που αρχίζει η ελεύθερη ραδιοφωνία, ανοίγει τις πύλες του το Πανεπιστήμιο Κύπρου, τα ΜΜΕ, έντυπα και ηλεκτρονικά, ανθίζουν και προκαλούν σε βάθος συζητήσεις για τον πολιτισμό, την κοινωνία, την πολιτική. Είναι, παράλληλα, η εποχή που αρχίζουν να εντοπίζονται οι ελλείψεις και οι παραλείψεις γύρω από την πολιτιστική υποδομή και τους θεσμούς. Κάποιοι, τότε, προσέχουν το εγκαταλελειμμένο από το 1947 κτήριο της Ηλεκτρικής στην παλιά Λευκωσία και σκέφτονται ότι θα μπορούσε να αξιοποιηθεί. Το εύφορο κλίμα της εποχής δεν μπορούσε να αφήσει αυτό το υπέροχο κτήριο να μετατραπεί σε χώρο αθλοπαιδιών όπως κάποιοι επέμεναν, σε σχέση πάντα με την τάση που υπάρχει σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες να μετατρέπουν παλιά βιομηχανικά κτήρια σε πολιτιστικά κέντρα. Οι συγκυρίες φέρνουν μαζί τον δημοτικό σύμβουλο Λεύκο Μίντλετον, τον δήμαρχο Λέλλο Δημητριάδη, τον συλλέκτη Δημήτρη Πιερίδη, τη δημοτική σύμβουλο και πρόεδρο του Σωματείου Ελληνίδων Κυριών Λευκωσίας «Ένωσις» Λύα Τσεριώτη, το όραμα των οποίων μοιράστηκε και ο Πρόεδρος Γιώργος Βασιλείου. Το γλυκό έδεσε. Το χιλίων τετραγωνικών κτήριο, χαρακτηριστικό δείγμα βιομηχανικής αρχιτεκτονικής των αρχών του 20ού αιώνα, αποκαταστάθηκε στην αρχική του μορφή τηρώντας όλους τους όρους και τις προϋποθέσεις ενός σύγχρονου μουσειακού και εκθεσιακού κέντρου.

Στα είκοσι πέντε χρόνια της λειτουργίας του, το NiMAC με διευθυντή τον Γιάννη Τουμαζή, ο οποίος ευτύχησε να έχει μια εξαιρετική ομάδα γύρω του, οργάνωσε και παρουσίασε πέραν των 70 σημαντικών εκθέσεων σύγχρονης τέχνης από την Κύπρο και το εξωτερικό και αρκετές φορές σε συνεργασία με αντίστοιχα μουσεία, κέντρα τέχνης και ιδρύματα. Η έκθεση που παρουσιάστηκε τις προηγούμενες μέρες και ολοκληρώθηκε την Τετάρτη με αφορμή τα 25χρονά του, «XXV: 25 Χρόνια NiMAC», δίνει στον θεατή μια συμπυκνωμένη γεύση χρόνου που πέρασε, ο οποίος δημιουργεί και τους ανάλογους συνειρμούς. Πέραν της ευφορίας που προκαλεί η όλη διοργάνωση, αφήνει την ίδια στιγμή μια πικρή γεύση απογοήτευσης και ένα ερώτημα να αιωρείται: γιατί δεν ευτύχησε αυτός ο τόπος να ζήσει παρόμοιες συγκυρίες που να δημιουργήσουν αναγκαία έργα πολιτισμού, τα οποία εδώ και δεκαετίες παραμένουν ασκήσεις επί χάρτου;

 

 

You May Also Like

Αδαμάντιος Διαμαντής – Κύπρου Χρυσόστομος: Βίοι παράλληλοι

Χειμώνας του 1988. Με περιμένει στην πάροδο που ενώνει τις οδούς Λήδρας και Ονασαγόρου. ...

Η Κύπρος στο δικό της μίζερο, παράλληλο Σύμπαν

Ο Γάλλος Πρόεδρος Φρανσουά Μιτεράν ανέθεσε το 1983 στον αρχιτέκτονα Ι.Μ. Πέι την κατασκευή ...

Για τη «Σαλαμίνα της Κύπρος»

Όταν το καλοκαίρι του 2004, αφότου άνοιξαν τα οδοφράγματα και είχα την ευχέρεια να ...

«Αν καταστραφεί η ιστορία των ανθρώπων θα είναι σαν να μην υπήρξαν ποτέ»

Είναι δύσκολο να μιλήσει κανείς για λεηλασία πολιτιστικής κληρονομιάς χωρίς να αναφερθεί στην περίπτωση ...

Η Κύπρος θα μπορούσε να είναι αβάν –γκαρντ;

Η κεραμική είναι από τα πρώτα μέσα καλλιτεχνικής έκφρασης του ανθρώπου, κοινή σε όλους ...

Όταν η Κύπρος φεστιβαλίζει

Το καλοκαίρι είναι συνυφασμένο με την ξεγνοιασιά, τη χαρά, τη δημιουργία. Κάθε φεστιβάλ σε ...

X