Κική Δημουλά: Σκόρπια λόγια

Σήκω μέρα. Νίψου έτοιμο το πρωινό σου
σερβιρισμένος ο κόσμος φρέσκος μόλις τον έκοψαν
από το δέντρο του ύπνου. Πάρε μαζί σου και τ’ όνειρό του για μεσημεριανό σου. Κράτα λίγο και για το σούρουπο θα πεινάσεις θα ‘ναι τα τρόφιμα κλειστά. Μόνο συγκράτησε όσο μπορείς την επιδεικτική φιλάρεσκη εξάπλωσή σου. Αφού ξέρεις η πίσω μεριά ενός βουνού ένα φου να σου κάνει έσβησες πας.
“Και όμως κινείται”, της Κικής Δημουλά, από τη συλλογή “Δημόσιος Καιρός”

Τις λέξεις δεν τις διαλέγω, μάλλον με διαλέγουν. Κι εγώ είμαι αυστηρή. Οι λέξεις είναι το όπλο μου για κάθε ποίημα. Νομίζω ότι προϋπόθεση είναι να εξασφαλίσω τις καλές λέξεις, τις κατάλληλες. Ναι, παιδεύομαι αρκετά. Παίρνει χρόνο. Παιδεύομαι γιατί έχω μια ανασφάλεια. Πάντοτε οφείλει να αμφιβάλλει κανείς γι’ αυτό που κάνει.
Ούτε το προφέρω, ούτε μέσα μου, ποτέ δεν λέω “είμαι ποιήτρια”, ποτέ, ποτέ. Γράφω κάτι ποιήματα, λέω. Αυτό είναι. Κι είναι πολύ αυτό.

Η θεματολογία μου είναι θέμα ιδιοσυγκρασίας. Έχω μεγάλη σχέση με το θέμα μνήμη, επομένως αυτό επανέρχεται. Χρόνος, φθορά, απώλεια. Είναι ό,τι με βασανίζει και μου προκαλεί αγωνίες. Είναι μάλλον η φύση μου και όχι τα ίδια τα πράγματα. Νομίζω ότι εγώ είχα, όχι μια απαισιοδοξία, μια πίκρα. Δεν δικαιολογείται αλλιώς, από την ηλικία των δεκαεπτά-δεκαοκτώ χρονών να έχω μια πίκρα, μια μελαγχολία. Ούτε παθολογικό σύμπτωμα ήταν. Μάλλον πρέπει να ήταν κληρονομικό από τη μάνα μου. Μπορεί να μου ξεφεύγουν πράγματα, μνήμες, γιατί έζησα την Κατοχή, έζησα δύσκολα…

Ο χρόνος είναι εχθρός. Πραγματικά είναι τόσο άδικο πράγμα. Να σου κανονίζει τον βίο σου μια έννοια άπιαστη. Κι όμως αυτό είναι. Αν είναι κανείς τρελά αισιόδοξος, και πει “δεν βαριέσαι”, και πει “έχει ο θεός”, εγώ δεν το λέω. Δεν έχει ο θεός… Χρόνο δεν έχει ο θεός.

Δεν δηλώνω αριστερή, αλλά δεν δηλώνω και δεξιά. Θεωρώ λίγο κακόγουστο να πάρω μια θέση στα πολιτικά φωνάζοντας ή γράφοντας ποιήματα με πολιτικό περιεχόμενο. Δεν μου πάνε. Αν μπορούσα να έχω ενταχθεί σε μια παράταξη και να έχω μια δράση, ναι, τότε ναι. Αλλά όχι όλο λόγια…. Όταν ήταν η ΕΠΟΝ φορούσα και το καπελάκι και είχα ενθουσιασμό, αλλά ήμουν παιδί.

Δεν μπορώ να συμφωνήσω στην άποψη ότι η τέχνη δεν μπορεί παρά να είναι αριστερή. Μπορεί να μην είναι αριστερή αλλά ούτε και δεξιά. Με το να μην είναι αριστερή, δεν σημαίνει ότι είναι δεξιά. Να είναι απολιτική.

Δεν ήταν τόσο ευχάριστα όλα τα πράγματα τα παλιά όταν τα συγκρίνει κανείς με τα τωρινά. Μπορεί να υπήρχε γαλήνη σε ορισμένους τομείς, αλλά νομίζω ότι πάντα είχε αγωνίες ο άνθρωπος. Πάντοτε.

Η ποιήτρια Κική Δημουλά απεβίωσε στις 22 Φεβρουαρίου 2020 στην Αθήνα.

+Η στήλη της Μαρίνας Σχίζα επανέρχεται στις 8 Μαρτίου.

You May Also Like

Η εικόνα του αλκοολικού στον κινηματογράφο και τη λογοτεχνία [ΙΙ]

Στο προηγούμενο άρθρο με αφορμή τον κινηματογραφικό τύπο του αλκοολικού, όπως αυτός ερμηνεύθηκε από ...

Οικοδομώντας έναν κόσμο που γκρεμίζεται

Ως γνωστόν, ο Έλληνας ποιητής Κωνσταντίνος Καβάφης γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1863, έζησε στην ...

Πραγματοποιήθηκε η 16η Τακτική Γενική Συνέλευση της Ένωσης Καλλιτεχνών και Συγγραφέων Κύπρου

Η Ένωση Καλλιτεχνών και Συγγραφέων Κύπρου πραγματοποίησε την 16η Τακτική Γενική Συνέλευση την Παρασκευή ...

Πορτρέτο της Amanda Gorman, στη συλλογή του Χάρβαρντ.

Πορτρέτο της Amanda Gorman, της 22χρονης πρώην National Youth Poet Laureate η οποία απήγγειλε ...

Στο όνομα του φωτός του Οδυσσέα Ελύτη

Γράφει ο Χρίστος Λαζανιάς «Ας μου επιτραπεί, παρακαλώ, να μιλήσω στο όνομα της φωτεινότητας ...

To μανιφέστο του Αλέν ντε Μποτόν

O δημοφιλής συγγραφέας συνθέτει το προσωπικό του μανιφέστο, σύμφωνα με το οποίο πορεύεται στη ...

X