Γράφει η Άρτεμις Ευαγόρου/Συγγραφέας

«Το τζιέρρατο μου, γιατί να ππέσει το τέλος του κόσμου ίσσια πας τα δικά μου μωρά; Ήρτεν πραγματικά το τέλος; Είμαι εγώ η γενιά του Mad Max; Χτέρνει με ο λαιμός μου. Έχω πονοτζιέφαλο τζαι το μέτωπο μου εν ζεστό. Εν έπρεπε να δω τους γονιούς μου, ελπίζω να μεν τους εκόλλησα. Λαλούσιν ότι πεθανίσκουν μόνον οι ηλικιωμένοι τζι οι άρρωστοι. Αν τύχει να γίνω εγώ το στατιστικό λάθος, θα πεθάνω με ΕΤΣΙ ρίζα. Εγέμωσα τζαι σπυρκά. Ελπίζω να κόψει ο νους τους να κάμουν τελετή με κλειστό φέρετρο». Κάπως έτσι επήεν η πρώτη εφτομάδα. Έκλαψα μόνο μιαν φορά όπως λαλεί τζι ο Μακεδόνας, έβαψα τζαι την ρίζα, για παν ενδεχόμενο τζαι εσύναξα τον εαυτό μου που μες την πηχτή ζαλατίνα της θλίψης. Εν έχω ώρα για ζαλατίνες, έχω μωρά να σάσω.

Η δεύτερη βδομάδα ήβρεν με μες σε ένα πνεύμα αγωνιστικότητας. Ανάμεσα στες απολυμάνσεις, το πλυντήριο, στεγνωτήριο, σιδέρωμα, μαείρεμα, αποφάσισα να κάμω τζαι πρόγραμμα ημέρας για τα μωρά πέρκιμον εισαγάγω μες το σπίτι μιαν αίσθηση κανονικότητας. Έλεγξα λλίον στο ίντερνετ τι «παίζει» που άλλες μαμάδες: δημιουργικές κατασκευές, ψυχοκινητικά παιχνίθκια, ασκήσεις Μοντεσόρι, μουσικοθεραπεία, παιδικός διαλογισμός τζαι εννοείται μόνο μια ώρα οθόνη την ημέρα. Σσιέσε μέσα. Έστησα έναν απλό τζαι ταπεινό πρόγραμμα που ακόμα τζαι εγώ θα μπορούσα να τηρήσω. Επήρεν μας ακριβώς τρεις μέρες για να το σύρουμεν του νώμου μας.

Είμαστεν στην τρίτην εβδομάδαν πκιον τζαι κανένας εν ιξέρει τι μέρα είναι. Οι ώρες μας εν απλώς διαλείμματα ανάμεσα στο φαΐ τζαι το πλύσιμο σσιερκών.

Προψές υπνοβάτησα για πρώτη φορά στη ζωή μου. Ονειρεύτηκα ότι εμαείρευκα οχταποδάκια τζαι επεριέλουζα τα με κρασί. Μόνον όταν εξάπλωσα πας το μουσσιεμένο μου μαξιλάρι εξύπνησα. Προφανώς η κατσαρόλλα με τα οχταποδάκια ήταν το μαξιλάρι μου τζαι το κρασί που επεριέλουζα ήταν το ποτήρι με το νερό που έχω πας το κομοδίνο μου. Αναρωθκιέμαι αν η υπνοβασία επροκλήθηκε που το άγχος ή αν απλά «αγκαστρώθηκα» οχταποδάκια. Εψές πάντως ονειρεύτηκα γιγάντιες αράχνες-σκορπιούς να μας βουρούν τζαι να μας εκτοξεύουν τριχωτά δηλητηριώδη βέλη. Μάλλον εν άγχος τελικά.

Τα κοπελλούθκια μου εν ούλλη μέρα μες τα χώματα τζαι τα πηλά. Θωρώ τους που το παράθυρο σαν σφουγγαρίζω τζαι χαμογελώ. Μέσα σε τζείνην την φευγαλέαν, ειδυλλιακή στιγμή εναρμονίζομαι για λλίο με το νέο περιεχόμενο του Facebook τζαι γίνουμαι μάρτυρας μιας σταδιακής επιστροφής σε ένα πιο απλό τζαι αγνό παρελθόν. Μετά που λλίο φέρνουν μου τα πηλά μέσα τζαι θκιαολίζουμαι. Θυμούμαι απότομα ότι το παρελθόν μπορεί να ήταν κάποτε απλό αλλά εν ήταν ποττέ αγνό. Η ρομαντικοποίηση του ιού εξαπλώνεται πιο ραγδαία τζαι που την ίδια την αρρώσκεια: το ίντερνετ επισημαίνει μας ότι επιτέλους συνειδητοποιούμε την αξία της ζωής, των φίλων, της αγάπης. Πως μας εκδικείται η Φύση για το κακό που της εκάμαμε. Έβαλεν μας τιμωρία τζαι τωρά εννά μας γίνει μάθημα επιτέλους. Εννά βάλουμεν νου. Εννά έρτουμεν ούλλοι πιο κοντά. Εννά θυμηθούμε τες ρίζες μας, την αθρωπιάν μας. Εννά σάσουμεν τον κόσμον ούλλον μετά που τούτο.

Όντως. Όπως ακριβώς έγινε με κάθε παγκόσμια καταστροφή μέχρι τωρά. Μετά που κάθε πόλεμο, μετά που κάθε πανδημία, μετά που κάθε οικονομική κρίση: εκαταλάβαμεν ούλλοι το νόημα της ζωής, επιάσαμεν ούλλοι τα βουνά τζαι μαζέφκουμεν λουβί κάτω που έναν γαλήνιο, ροζέ ουρανό. Καταλαβαίνω. Εν μηχανισμός άμυνας, ελπίδα, ανακούφιση. Έτσι εποχές εν κάτι παραπάνω που απαραίτητο. Έτσι εποχές, ίσως να σώζουνται τζαι ζωές με τες «λουλουδιές». Ούλλοι χρειαζούμαστεν ανακούφιση τωρά τζαι εννά την βρίσκουμεν όπως ξέρουμε τζαι μπορούμε. Τζείνο που μου διά εμένα ανακούφιση εν η επίγνωση, ναι, η επίγνωση ότι ούλλα εννά παν καλά: κάποιοι που μας εννά αρρωστήσουμεν τζαι κάποιοι που μας εννά πεθάνουμεν. Κάποιοι εννά γλυτώσουμεν απλά για να πεθάνουμεν πιο μετά. Κανένας που μας εν θα βάλει νου, εν θα γίνουμεν καλλύττεροι, εν θα αλλάξουμεν συνήθειες. Εν θα σταματήσουμε να μολύνουμε τον πλανήτη, να αποζητούμεν παραπάνω που τζείνα που χρειαζούμαστεν, να μπρουμουττιζούμαστε μες τες οθόνες μας τζαι να ζιούμεν εις βάρος κάποιου άλλου. Η αθρωπότητα εν η σσιειρόττερη αρρώσκια που έλαχε της γης. Εμείς είμαστεν η πανδημία. Έστω τζαι έτσι όμως, ούλλα εννά παν καλά. Γιατί ταυτόχρονα είμαστεν τζαι ομορκιά, τέχνη, αγάπη, τζαι μαγεία. Χορέφκουμεν, τραουδούμε, αγαπούμε, ζωγραφίζουμε, αγκαλιάζουμε, γελούμε, σκεφτούμαστε, τζαι δημιουργούμε. Η αθρωπότητα εγέννησεν το «Εκατό Χρόνια Μοναξιάς», τες τασσιηνόπιττες, τον «Χάρι Πότερ», τα ταμπόν, τα χαρκιά ταρό, τα σεντόνια με το λάστιχο, τα Κκόρφλεξ, τα μίκιμαους, την Καπέλα Σιστίνα τζαι την Έναστρη Νύχτα, τις Crepe Suzette, την Τεκίλα, τη δαντέλα, τζαι τα κωλόχαρτα. Ούλλα τους σπουδαία βήματα προς την εξιλέωση απέναντι στο θράσος μας.

Τωρά είμαστεν κολλημένοι μες τα σκατά, ναι. Σε κάποια φάση έννα έρτει φρέσκο νερό τζαι εννα μας ξεπλύνει. Εν θα γίνουμεν ιεροί, ούτε άγιοι εξαιτίας τούντης εμπειρίας, εννά περάσει όμως τζαι εννα ξανασταθούμεν στα πόθκια μας. Τζαι θα γίνουμε ξανά οι παλιοί καταστροφικοί, πανέμορφοι εαυτοί μας, κάμνοντας μικρά βήματα προς την εξιλέωση.

 

You May Also Like

Κυπριακό αγγείο στο σφυρί από την οικογένεια Θάτσερ

Ένας αμφορέας ύψους μόλις 5 ιντσών (12,6 εκατ.) προκάλεσε αναστάτωση στις 25 Οκτωβρίου, με ...

Στον Τζαφάρ Παναχί η Χρυσή Άρκτος 2015

Στον Ιρανό αντιφρονούντα σκηνοθέτη Τζαφάρ Παναχί και στην ταινία του «Taxi» απονεμήθηκε το κορυφαίο ...

Η ταινία Smuggling Hendrix στους γαλλικούς κινηματογράφους

Η κυπριακή ταινία «Smuggling Hendrix» θα προβάλλεται στους γαλλικούς κινηματογράφους από τις 4 Μαρτίου. ...

Παρουσίαση του Νέου Άλμπουμ «Oh My» των Grendel Babies

«Oh My» ονομάζεται το πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος Grendel Babies. Το πάρτι παρουσίασης του ...

Η ταινία “The Parrot Lady” από την Κύπρο στο Φεστιβάλ Δράμας

Η ταινία “The Parrot Lady” του Μιχάλη Καλοπαίδη και παραγωγής Zedem Media ταξιδεύει στο ...

Συλλήψεις στο υπό κατάληψη θέατρο «Εμπρός», στην Αθήνα

Αστυνομικές δυνάμεις εισέβαλαν στο υπό κατάληψη θέατρο «Εμπρός», στην Αθήνα, το πρωί της 31ης ...

X