ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΑΥΤΟΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΥ|Μέρα 29η

Γράφει η Γιάννα Αμερικάνου / Σκηνοθέτις

9 Απριλίου 2020

Κάπου διάβασα πως όταν ξυπνήσεις το πρωί και καταφέρεις να κρατήσεις την αναπνοή σου για τουλάχιστον 10 δευτερόλεπτα τότε μάλλον δεν έχεις κορωνοϊό. Κάτι με τους πνεύμονες για κάποιο λόγο. Εγώ περίπου στα 5 δευτερόλεπτα, πάντα με ακρίβεια, χασμουριέμαι και δεν φτάνω ποτέ στο 10. Έχω ή δεν έχω;

4 Σεπτεμβρίου 2013

Αγαπημένο Ημερολόγιο Αυτοπεριορισμού, την τελευταία φορά που ήρθαμε κοντά ήταν ξανά στις 4 Σεπτεμβρίου 2013. Είχα επιστρέψει από μια υπέροχη βδομάδα διακοπών μαζί με τους γονείς μου στον Πύργο. Ναι, είμαι από αυτή τη γενιά που λατρεύω ακόμη την παρέα των γονιών μου. Εκείνο το πρωί είχα συνάντηση με τον Γυναικολόγο μου, ήμουν ήδη 5 μηνών έγκυος, και ως μονογονιός κατά επιλογή, με συνόδευε η υπέροχη μαμά μου! Εκεί στους υπερήχους, ο γιατρός μου με κοίταξε καλά, ανάσανε 2-3 φορές και μου είπε να ντυθώ. Στο γραφείο του μου είπε τα κακά μαντάτα, κάτι πως ο τράχηλος μου έχει πρόβλημα και εάν δεν μείνω σπίτι θα αποβάλω.

Θυμάμαι επέστρεψα στο διαμέρισμα μου κλαίγοντας και μέσα σε μια πλαστική μπλε τσάντα του ΙΚΕΑ προσπάθησα να χωρέσω ρούχα τριών εποχών: του καλοκαιριού που έφευγε, του φθινοπώρου και του αβέβαιου χειμώνα – θα αντέξει ή δεν θα αντέξει ο τράχηλος;

Μέσα από το παλιό παιδικό μου δωμάτιο είδα από καλοκαίρι να γίνεται φθινόπωρο και από φθινόπωρο χειμώνας. Δεν επιτρεπόταν να σηκώνομαι παρά μια φορά την ημέρα και αυτό εάν ήταν μεγάλη ανάγκη, δεν θυμάμαι όλο αυτό το διάστημα να κατάφερα να κόψω τα μαλλιά μου ή να τα βάψω ή να κτενιστώ ή να βάλω κάτι όμορφο πάνω μου και να πω ‘παω μια βόλτα στον κήπο’.

Ο τράχηλος άντεξε.

Ένα Καλοκαίρι του Ιούλη

Η πρώτη φορά όμως Αγαπημένο Ημερολόγιο Αυτοπεριορισμού που ανταμωθήκαμε ήταν ένα καλοκαίρι του ‘74. Ένα τέτοιο καλοκαίρι που μου έκλεψε την παιδική μου αθωότητα και με γέμισε με ανασφάλειες και φόβους. Ήμουν δυο χρονών, αλλά θυμάμαι έντονα να βρίσκομαι κλεισμένη μαζί με την οικογένεια μου σε ένα υπόγειο στην Ονασαγόρου, με ψηλό πυρετό. Μου είχε κάνει εντύπωση μια κατσαρίδα που είχα βρει. Υπήρχε ζωή ακόμη εκεί έξω.

11 Μαρτίου 2020

Φτάσαμε στο σήμερα Αγαπημένο Ημερολόγιο Αυτοπεριορισμού. Αυτή η Τετάρτη ήταν η πρώτη μέρα, της πρώτης εβδομάδας του πρώτου μήνα του καινούριου μας αυτοπεριορισμού. Η πρώτη φορά όμως για την Δωροθέα μου, που σήμαινε ότι ήταν η τελευταία φορά που θα έβλεπε τους φίλους της για αρκετόν καιρό. Σε πόσα γενέθλια περίμενε να πάει, σε πόσες βόλτες, πόσα παγωτά να φάει καθισμένες χέρι-χέρι σε ένα παγκάκι στην Παλιά Λευκωσία; Δεν κατάλαβε πως κλείνοντας την πόρτα πίσω της θα έμοιαζε πως πάγωσε ο χρόνος. Απομακρυνθήκαμε ξαφνικά από ένα γνώριμο κόσμο και ξυπνήσαμε σε έναν άλλο. Ξαφνικά όλα γίνανε να είναι εκτός μαγείας γιατί συνειδητοποιήσαμε πως οι αγκαλιές, τα φιλιά, οι φιλίες, οι αγάπες, γίνονται κάτι πολύ ανώτερο και πιο σπουδαίο, και το να μην βρισκόμαστε με γονείς, με φίλους, με έρωτες γίνεται τελικά μια τεράστια πράξη αγάπης. Αυτό και εάν είναι μαγεία.

28 Μαρτίου 2020

Παρακολουθώ τη Δωροθέα μου να κρέμεται από τις βεράντες, είτε στο σπίτι μας είτε στους γονείς μου και να χαιρετά όποιο παιδάκι δει στην απέναντί μεριά. Φαντάζει τόσο μακριά η απέναντι μεριά αλλά και τόσο γλυκιά και υπέροχη μέσα από την παιδική ματιά. Η Δωροθέα φωνάζει εάν θέλουν να μιλήσουν και όταν περάσει όλο αυτό το ‘κακό’ όπως τους λέει, τους ζητά εάν θέλουν να έρθουν σπίτι μας να παίξουν. Πολλές φορές βγαίνει έξω στο μπαλκόνι με την καρεκλίτσα της και περιμένει, έστω και ένα προσωπάκι να δει σε κάποιο μπαλκόνι τη γεμίζει αισιοδοξία πως δεν είναι μόνη.

1 Απριλίου 2020

Σήμερα είπαμε να γιορτάσουμε τις Γυναίκες! Εμάς! Δύο γυναίκες κλεισμένες στο σπίτι αλλά ελεύθερες γιατί κάνουμε όνειρά συνεχώς για την επόμενη μέρα. Για να τιμήσουμε τις Γυναίκες η Δωροθέα ξεκινά να ζωγραφίζει από το βιβλίο της για Σπουδαίες Γυναίκες. Την έχει συνεπάρει η ζωή της Τζακοτ Ντελαχεϊ που με το ξίφος της δάμαζε τα κύματα αλλά και τους ναύτες της. ‘Τι πρέπει να κάνω για να γίνω σπουδαία γυναίκα΄, με ρώτησε.

8 Απριλίου 2020

Αγαπημένο Ημερολόγιο Αυτοπεριορισμού, τη μέρα που θα μπορούμε να βγούμε έξω ξανά, θέλω να πάρω τη Δωροθέα μου από το χέρι, και όταν κάνουμε ένα βήμα μπροστά θέλω της πω ‘Τα καταφέραμε, είσαι ήδη σπουδαία.’

 

dav

You May Also Like

Η Λεμεσός τιμά τους Πανίκο και Έλλη Παιονίδη

Εκδήλωση προς τιμήν των Πανίκου και Έλλης Παιονίδη πραγματοποιεί ο Δήμος Λεμεσού στις 14 ...

Η γαλλική μπαγκέτα σύντομα στον κατάλογο της UNESCO

Η μπαγκέτα, το διάσημο ψωμί της Γαλλίας, που φτιάχνεται από αλεύρι σίτου, νερό, μαγιά, ...

«Ορφανό» το Ριάλτο

Τριγμούς στη λειτουργία του μεγαλύτερου πολιτιστικού οργανισμού της Λεμεσού, με ακτινοβολία που έχει ξεπεράσει ...

Ethno Cyprus: μουσική χωρίς σύνορα

Τριάντα πέντε νέοι δεξιοτέχνες παραδοσιακών οργάνων από ευρωπαϊκές και αραβικές χώρες συμμετέχουν στη φετινή ...

Δεινόσαυροι και άλλα σπάνια απολιθώματα εκατομμυρίων χρονών στην έκθεση «Η εξέλιξη»

Το Τσιρίδειο Ίδρυμα παρουσιάζει την έκθεση «Η εξέλιξη», μια σπουδαία συλλογή απολιθωμάτων και ορυκτών, ...

Χρυσός λέοντας για την «Pieta», βραβείο και στην Ελλάδα

Στον Κορέατη σκηνοθέτη Κιμ Κι Ντουκ για την ταινία του Pieta δόθηκε ο Χρυσός ...

X