ΤΟ ΕΜΒΟΛΙΟ| Η φαντασία στην εξουσία

Γράφει  Αιμίλιος Σολωμού, Συγγραφέας

Ψες, 31η Δεκεμβρίου, είδα ένα όνειρο. Άρχισε, λέει, σήμερα ο μαζικός εμβολιασμός σε… ευπαθείς ομάδες.

Ο ένας μετά τον άλλο περνούσαν από μπροστά μου. Ο νοσηλευτής τούς κάρφωνε μια μακριά βελόνα στο μπράτσο. Έκανα να προχωρήσω.

– Όχι εσείς, κύριε! φώναξε.

– Μα! Σήκωσε το χέρι.

– Έχουν προτεραιότητα! Δεν τους αναγνωρίζετε;

Τους κοίταξα έναν προς έναν. Κάτι άστραψε μέσα μου. Βέβαια, στην τηλεόραση! Έκανα να διαμαρτυρηθώ.

– Ο εμβολιασμός παράγει αντισώματα για το ψεύδος, την υποκρισία. Τους εμβολιάζουμε με δόσεις φαντασίας.

– Μπα! Κι εμείς τι είμαστε; Πολίτες δεύτερης κατηγορίας; αντέταξα.

– Θα έρθει και η σειρά σας. Πού θα πάει; είπε μέσα από τη χειρουργική μάσκα.

Καθώς ετοίμαζε την επόμενη δόση, άρχισε ένα ακατάσχετο λογύδριο.

– Λείπει το όραμα από τον τόπο μας. Ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση. Δεν είναι ζήτημα χρημάτων, αλλά οραμάτων. Και ο οραματιστής μπορεί να κάνει θαύματα. Μα πώς να έχουν όραμα αυτά τα στραβόξυλα; Δεν έχουν ανοίξει βιβλίο, δεν έχουν πατήσει ποτέ σε θέατρο. Ο κόσμος της τέχνης είναι ένας κόσμος οράματος. Η ζωή μας απαιτεί φαντασία.

– Φαντασία! αναφώνησα. Τι να την κάνουν τη φαντασία οι τεχνοκράτες;

Άρχισε να χαχανίζει, καθώς κάρφωνε πάλι τη σύριγγα. Ακούστηκε μια κραυγή.

– Ο πρωθυπουργός της Βρετανίας Γκόρντον Μπράουν, τον θυμάστε, διάβαζε βιβλία πολιτικής οικονομίας. Αλλά η οικονομία πήγαινε κατά διαόλου. Θα έπρεπε να διαβάζει περισσότερη ποίηση, θα ήταν λιγότερο καταστροφικός ως πρωθυπουργός, του έγραψε ένας αρθρογράφος. Και είχε δίκιο. Όλοι οι Βρετανοί πολιτικοί τον 19ο αιώνα θήτευαν στις ανθρωπιστικές σπουδές, πριν αναλάβουν τα ηνία της χώρας. Όταν αυτό έπαψε, η Βρετανία άρχισε να παρακμάζει. Έλειψε το όραμα από τους πολιτικούς της. Οι δικοί μας δεν διαβάζουν. Ούτε ένας. Ακούστε τους πώς μιλάνε. Να κόβεις τις φλέβες σου. Κάθε κείμενο της παγκόσμιας γραμματείας είναι μια πολιτική πράξη. Εκεί θα βρει κανείς τις κορυφαίες στιγμές του ανθρώπινου δράματος. Τις κρίσιμες αποφάσεις, το δίλημμα ανάμεσα στο προσωπικό και δημόσιο συμφέρον, το ηθικό και το ανήθικο, την ειλικρίνεια και την υποκρισία, τον ρεαλισμό και τον ιδεαλισμό. Ναι, αγαπητέ μου, χρειάζεται το παράδειγμα στην πολιτική. Δυστυχώς, οι δικοί μας δεν διαβάζουν, έμειναν ανεξεταστέοι.

Ήμουν έκπληκτος. Ήταν όντως νοσηλευτής αυτός ο απίθανος τύπος;

– Ποιος είστε, κύριε; τον ρώτησα. Του ξέφυγε ένα χάχανο. Με μια αστραπιαία κίνηση έμπηξε περιχαρής τη βελόνα στο επόμενο μπράτσο. Κι έπειτα συνέχισε το βιολί του.

– Κανένας πολιτικός στον τόπο μας δεν είχε όραμα. Στην Ελλάδα τρεις ηγέτες εμβολίασαν την πολιτική τους με όραμα και φαντασία. Ο πρώτος ήταν ο Καποδίστριας. Τον δολοφόνησαν. Ο δεύτερος ήταν ο Τρικούπης. Δεν κατάφερε να εκλεγεί βουλευτής, πέθανε αυτοεξόριστος. Ο τρίτος, ο Βενιζέλος, έχασε τις εκλογές στην πιο κρίσιμη στιγμή. Και οι τρεις διάβαζαν, διέθεταν φαντασία. Ο Καποδίστριας σπούδασε και φιλοσοφία, ο Τρικούπης ήταν ο εκλεκτός των πνευματικών ανθρώπων, του Παπαδιαμάντη, ο Βενιζέλος μελετούσε πολύ, μετέφρασε Θουκυδίδη. Είχαν όραμα. Θέλετε κι άλλα;

Δεν ήξερα αν ήθελα κι άλλα. Ζαλίστηκα. Μ’ αυτός τον χαβά του. Κόλλησε τσιρότο σε μια πληγή και συνέχισε.

– Ο Τσόρτσιλ ήταν ο τελευταίος των μεγάλων Βρετανών οραματιστών. Αυτός κέρδισε τον Β’ Παγκόσμιο. Ήταν ευφυής, με φαντασία στην πολιτική του. Διάβαζε, εξέφραζε την άποψή του για τη λογοτεχνία. Παρεμπιπτόντως, κέρδισε το Νόμπελ. Είχε πνευματώδες χιούμορ. Είδες κανέναν από τους δικούς μας να έχει χιούμορ; Ούτε ίχνος. Το χιούμορ απαιτεί φαντασία. Το χιούμορ δεν είναι παρά ένας παράξενος τρόπος να λες σοβαρά πράγματα. Ποιος το είπε; Αλλά και ο Ρούζβελτ, πώς ξεπέρασε το κραχ του 1929; Στο New Deal περίοπτη θέση έδωσε στον πολιτισμό, κίνητρα για την ανάπτυξη των τεχνών. Δεν τον ενδιέφεραν μόνο οι θέσεις εργασίας, τον ενδιέφερε και το πνεύμα. Έτσι ενέπνευσε το όραμα στην Αμερική, έτσι ξεπέρασε την κρίση.

Απέμεινα να τον κοιτάω αποσβολωμένος, ν’ αναρωτιέμαι τι είδους νοσηλευτής ήταν αυτός ο άνθρωπος. Φαίνεται διάβασε τη σκέψη μου.

– Εγώ μόνο εμβολιασμούς κάνω, είπε, κλείνοντας πονηρά το μάτι τη στιγμή που κάρφωνε τη σύριγγα.

Ύστερα ξημέρωσε η 1η Ιανουαρίου 2021.

 

You May Also Like

ΤΟ ΕΜΒΟΛΙΟ| Η πολιτισμική ανοσία της αγέλης

Γράφει ο Σταύρος Χριστοδούλου, Συγγραφέας Ωραία θα ήταν αν οι κοινωνικές παθογένειες θεραπεύονταν με ...

Τέχνη σε κρίση

«Δεν θέλουμε χαμηλόμισθους και ανειδίκευτους εργάτες να μεταφέρουν έργα του Πικάσο». Με την απόλυτη ...

Νέα συνεργασία Αλμοδόβαρ-Μπαντέρας

Η νέα δουλειά του Πέδρο Αλμοδόβαρ έχει τίτλο «La piel que habito» («To δέρμα ...

ΤΟ ΕΜΒΟΛΙΟ| Εμβόλιο οι αόρατοι και οι αφανείς

Γράφει ο Τάκης Χατζηδημητρίου, Επικεφαλής της Τεχνικής Επιτροπής Πολιτιστικής Κληρονομιάς Οι ρίζες του κοινωνικού ...

ΤΟ ΕΜΒΟΛΙΟ| Ανάπτυξη των συνθηκών που παράγουν σκέψη

Γράφει η  Μαρία Λοϊζίδου, Εικαστικός Ας σταθούμε στο πουθενά λοιπόν χωρίς να ξεχνάμε ότι ...

Παναγία των Παρισίων: Συλλογική απώλεια ως προσωπική

«Καθώς διέσχιζα τον ποταμό προς το Ιλ Σεν-Λουί, ένα γνώριμο αίσθημα καταλάγιασε μέσα μου: ...

X