Η Pirasmos Production παρουσιάζει το σύγχρονο θεατρικό έργο με τίτλο «Μεθυσμένο Μοσχαράκι» από την Τρίτη 7 Ιανουαρίου, στο Πάνθεον Λευκωσίας.
Το κείμενο υπογράφουν ο Στέλιος Θεοχάρους και η Μαρίνα Φραγκεσκίδου, ενώ τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Λώρης Λοϊζίδης.
Τους τέσσερις ρόλους του έργου κρατούν οι Φώτης Γεωργίδης, Γιώργος Αναγιωτός, Ιωάννα Λαμπροπούλου και Άντρια Ζένιου.
Το «Μεθυσμένο Μοσχαράκι» παρακολουθεί τα βιώματα του Αλέξανδρου και του Γρηγόρη. Φίλοι από παιδιά, στα τριάντα τους φτάνουν στη συγκατοίκηση, μιας και ο Αλέξανδρος χάνει ταυτόχρονα τη δουλειά και τη σχέση του. Ενώ νιώθει τα πάντα να καταρρέουν γύρω του, ο Γρηγόρης σαν σωστός φίλος τού συμπαραστέκεται προσπαθώντας να απαλύνει τον πόνο του.
Τα πράγματα δυσκολεύουν όταν ο Γρηγόρης αποφασίζει να παντρευτεί την Ευγενία -μακροχρόνια σχέση του- και επιβάλλεται να συγκατοικήσουν.
Τη νύχτα που θα ανακοινώσει στον Αλέξανδρο ότι είναι καιρός να χωρίσουν οι δρόμοι τους, εμφανίζεται και η αδελφή του Γρηγόρη, Εύα, η οποία μόλις επέστρεψε από το Παρίσι όπου ζούσε τα τελευταία χρόνια. Η παρουσία της περιπλέκει την όλη κατάσταση.
Αναφέρουν οι Στέλιος Θεοχάρους και Μαρίνα Φραγκεσκίδου για το πρώτο τους θεατρικό έργο:
«Όταν οι σχέσεις αλλοιώνονται, οι αλήθειες κρύβονται στις ρωγμές τους»: Το έργο πραγματεύεται την αγάπη και τον έρωτα. Τονίζει τις λεπτές ισορροπίες που χωρίζουν την παράνοια απ' την πραγματική φιλία. Κι όλα αυτά κρίνονται στην κόψη του ξυραφιού, ενώ παίρνουν μια νέα διάσταση υπό τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης.
Πόσα κοινά τελικά έχει η οικονομική κρίση με τον έρωτα; Τα καρδιοχτύπια καραδοκούν και στις δύο περιπτώσεις.
Οι πέντε αισθήσεις σου παίρνουν νέα μορφή. Η ακοή γίνεται πιο ευαίσθητη, το βλέμμα αγριεύει, ενώ η γεύση αλλοιώνεται, το άγγιγμα σε ανατριχιάζει, η όσφρηση πολλαπλασιάζεται και οι λέξεις που βγαίνουν από το στόμα μπορούν να γίνουν σφαίρες για να σε σκοτώσουν.
Είναι και κάποιες φορές που τα γεγονότα και η πραγματικότητα μάς κρατούν σε απόσταση από τα θέλω μας κι όμως, ο καθρέφτης μας δεν μας ξεγελά ποτέ.Ζούμε σε ένα παράλληλο σύμπαν όπου επιδιώκουμε πάντα το ίδιο αποτέλεσμα. Και στο τέλος νικάει μόνο το θέλω, το δικό μας θέλω»