Γράφει ο Νίνο Φένεκ Μικελίδης
Πρώτος ο ίδιος ο Πρόεδρος της Επιτροπής, ο Νοτιοκορεάτης Παρκ Τσαν-γουκ, ο οποίος τόνισε «δεν νομίζω πως η πολιτική και η τέχνη πρέπει να χωρίζονται. Νομίζω ότι είναι περίεργη ιδέα να πιστεύεις ότι έρχονται σε σύγκρουση μεταξύ τους. Ακριβώς επειδή ένα έργο τέχνης έχει πολιτική δήλωση, δεν πρέπει να θεωρείται εχθρός της τέχνης. Ταυτόχρονα, μόνο και μόνο επειδή μια ταινία δεν κάνει πολιτική δήλωση, αυτή η ταινία δεν πρέπει να αγνοηθεί», σημειώνοντας όμως πως «η πιο «λαμπρή πολιτική δήλωση» μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε «προπαγάνδα» εάν «δεν εκφράζεται αρκετά έντεχνα».
Στο ίδιο πνεύμα και η Αμερικανίδα σταρ Ντέμι Μουρ, μέλος της κριτικής επιτροπής, με δηλώσεις που υπερασπίζονται τον ρόλο της πολιτικής στον κινηματογράφο. Σε ερώτηση αν είχε ανησυχίες σχετικά με πολιτικές δηλώσεις κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ που ενδεχομένως να αποσπούσαν την προσοχή από τις ίδιες τις ταινίες, η Μουρ είπε ότι ήλπιζε πως κάτι τέτοιο δεν θα συνέβαινε.
«Νομίζω ότι μέρος της τέχνης είναι η έκφραση», τόνισε, «οπότε αν αρχίσουμε να λογοκρίνουμε τον εαυτό μας, τότε κλείνουμε τον πυρήνα της δημιουργικότητάς μας, που είναι, νομίζω, όπου μπορούμε να ανακαλύψουμε την αλήθεια και τις απαντήσεις».
Ο πιο άμεσος και ειλικρινής από τους κριτές ήταν αναμφισβήτητα ο Σκωτσέζος σεναριογράφος Πολ Λάβερτι, γνωστός στο ελληνικό κοινό από τις επισκέψεις του στο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, ο οποίος έκανε μια πιο έντονη κριτική στον εναγκαλισμό της τεχνητής νοημοσύνης από τη βιομηχανία.
Ο Λάβερτι υποστήριξε ότι η βιομηχανία και η κοινωνία γενικότερα θα πρέπει να είναι βαθιά σκεπτικιστές για τις εταιρείες και τους δισεκατομμυριούχους τεχνολογίας που κατέχουν και ελέγχουν τις πιο δημοφιλείς υπηρεσίες τεχνητής νοημοσύνης στον κόσμο, «επειδή αποφασίζουν για τους αλγόριθμους που επηρεάζουν τη ζωή μας με τον βαθύτερο τρόπο, και αυτό που μου φαίνεται απολύτως απίστευτο, είναι ότι υποθέτουν ότι ο υπόλοιπος κόσμος θα το ακολουθήσει και θα το καταπιεί, όποιες και αν είναι οι συνέπειες».
Νομίζω, ανέφερε, «ότι οι άνθρωποι αρχίζουν να συνειδητοποιούν ότι δεν πρέπει να αφήσουμε αυτούς τους αδερφούς της τεχνολογίας μας. ζει». Διερωτήθηκε «ποια είναι όμως η επίδραση στους εργαζόμενους - πέρα από τους καλλιτέχνες, τους απλούς εργάτες - στην κοινωνία μας και στα παιδιά μας»; «Πρέπει λοιπόν να εξετάσουμε σε ποιον ανήκει και πρέπει να απαιτήσουμε, νομίζω, να γίνει διαφανές και πιο δημοκρατικό. Είναι πολύ σημαντικό να το αφήσουμε σε αυτούς τους τύπους», σημείωσε.
Με τον Λάβερτι τελικά να μοιράζεται την άποψή του και σχετικά με την αξία πολιτιστικών εκδηλώσεων όπως οι Κάννες σε έναν κόσμο που ολοένα και περισσότερο σπαράζεται από πολέμους και συγκρούσεις. «Όταν βλέπεις τόση συστηματική βία - γενοκτονία στη Γάζα και όλες αυτές τις τρομερές διαμάχες - την ιδέα να έρθεις σε ένα φεστιβάλ, που είναι μια γιορτή, ξέρεις, διαφορετικότητας, φαντασίας, τρυφερότητας, αποχρώσεων, ομορφιάς και έμπνευσης - με απογοητεύει, για να είμαι ειλικρινής», λέει, προσθέτοντας ότι «ανυπομονώ να ξεκινήσω την περιπέτεια μαζί με όλους αυτούς τους χαρακτήρες των ταινιών».