Από την επίσημη έναρξη του Φεστιβάλ Καννών δεν έλειψε τελικά το συνηθισμένο γκλάμουρ. Ανάμεσα στις προσωπικότητες που πέρασαν το κόκκινο χαλί και η Τζέιν Φόντα, η Ντέμι Μουρ, ο Ντιέγκο Λούνα, η Κλόε Ζάο και, βέβαια, ο πρόεδρος της κριτικής επιτροπής, Παρκ Τσανγκ-γουκ.
Με τον σκηνοθέτη του «Άρχοντα των δαχτυλιδιών», Πίτερ Τζάκσον να να παραλαμβάνει τον τιμητικό Χρυσό Φοίνικα στη σκηνή του Grand Lumiére Theatre του Palais, από τον Elijah Wood, ο οποίος ερμήνευε τον Frodo Baggins στην υπερπαραγωγική σειρά του Jackson, Lord of the Rings και ο οποίος, παραδίδοντας το βραβείο στον Τζάκσον ανέφερε πως ο ίδιος, όταν ανέλαβε το ρόλο του Φρόντο, ήταν μόλις 18 χρονών κι αυτό δεν ήταν απλώς το ξεκίνημα του ταξιδιού του Φρόντο αλλά και του ίδιου του ηθοποιού στον κινηματογράφο.
Την ομιλία του Τζάκσον ακολούθησε θερμό χειροκρότημα από ένα όρθιο κοινό, με δύο διάσημες ηθοποιούς, την Τζέιν Φόντα και την Γκονγκ Λι, να κάνουν την επίσημη έναρξη του 79ου φεστιβάλ, με την Γκονγκ να δηλώνει πως «η Τζέιν έρχεται από τη Δύση κι εγώ από την Ανατολή. Απόψε στεκόμαστε εδώ μαζί».
«Αυτή είναι η μαγεία του φεστιβάλ των Καννών», είπε.
Στην πρώτη ταινία του διαγωνιστικού τμήματος που είδαμε, «Nagi Notes» του Κότζι Φουκάντα (δημιουργού του «Αγάπη, ζωή», που είδαμε στο φεστιβάλ Βενετίας το 2022), η ήρεμη ζωή της Γιουρίκο, μιας γλύπτριας που δεν έχει ξεπεράσει μιαν ανίατη απώλεια, ανατρέπεται όταν, στην κλειστή κοινωνία της επαρχιακής, ορεινής πόλης Νάγκι της Ιαπωνίας όπου ζει, καταφθάνει από το Τόκιο μια φίλη της, η αρχιτέκτονας Γιούρι, για να κάνει το μοντέλο στο γλυπτό που ετοιμάζει.
Ευκαιρία για τη Γιούρι να επανασυνδεθεί με την πρώην κουνιάδα της μετά το χωρισμό της Γιουρίκο από τον άντρα της. Μέσα από τις 7 μέρες του Μαρτίου που αναπτύσσεται η ιστορία παρακολουθούμε τις σχέσεις τόσο ανάμεσα στη Γιουρίκο και τη Γιούρι, όσο και ανάμεσα στα υπόλοιπα πρόσωπα της ταινίας, δύο μαθητές, τον Κέιτα και τον Χαρούκι, που τους ενδιαφέρει η ζωγραφική, ο χήρος Γιοσίκο, με τη γυναίκα του οποίου η Γιουρίκο ήταν ερωτευμένη.
Στις επτά αυτές μέρες, μέσα από μια αυστηρά πατριαρχική κοινωνία, αρχίζουν να ξεδιπλώνονται σταδιακά τα μυστικά και οι καταπιεσμένες επιθυμίες των τεσσάρων αυτών προσώπων, με τον Φουκάντα να καταγράφει με σιγουριά, λιτότητα και ποιητική διάθεση (που φέρνει στο νου τις ταινίες του Γιασουτζίρο Όζου) μέσα από τα βλέμματα και τις κινήσεις, αλλά και τα σώματα τόσο των δύο γυναικών. Όπως ο τρόπος με τον οποίο η με το καταπιεσμένο λεσβιακό πάθος, Γιουρίκο αγγίζει, χαϊδεύει και μετράει την πλάτη, τους ώμους, το κεφάλι, της Γιούρι για να λοξέψει τον κορμό του δέντρου που θα μετατραπεί σε γλυπτό. Το ίδιο ισχύει και τον τρόπο που παρουσιάζονται τα δύο ανήλικα παιδιά, στην ωραία σκηνή της συνομιλίας τους πριν αποφασίσουν πως θέλουν να φύγουν μαζί και να ζήσουν μακριά από την κοινωνία που τους καταπιέζει. Απόφαση μάλλον βιαστική που μετατρέπεται και σε καταλύτη για τα άλλα πρόσωπα που φοβούνται να τολμήσουν τις αλλαγές.
Στη δεύτερη ταινία του διαγωνιστικού, τη γαλλική «Η ζωή μιας γυναίκας» της Σαρλίν Μπουρζουά-Τακέτ «Οι έρωτες της Αναϊς», η 55χρονη χειρουργός και διευθύντρια του νοσοκομείου, Γκαμπριέλ (Λέα Ντρούκερ), με φόντο το νοσοκομείο που βρίσκεται σε κρίση, αντιμετωπίζει προβλήματα έρωτα, επιθυμίας και γήρανσης, όταν μια συγγραφέας την επισκέπτεται για να την παρακολουθήσει στην καθημερινή άσκηση της δουλειάς της, για το νέο βιβλίο που γράφει.
Τρέχοντας πάνω κάτω στο νοσοκομείο και προσπαθώντας με διάφορες ταχυδακτυλουργίες να τακτοποιήσει προβλήματα οικονομικών και απλών μειώσεων, κι ενώ ο φίλος και βοηθός της εδώ και 30 χρόνια, Καμιάρ ετοιμάζεται να την εγκαταλείψει, η Γκαμπριέλ (μια εξαιρετική Λέα Ντρούκερ), δοσμένη «ψυχή τε και σώματι» στο επάγγελμά της, προσπαθεί ταυτόχρονα και όσο καλύτερα μπορεί να κρατήσει τη σχέση της με ένα σύζυγο που την αγαπά και να βοηθήσει την άρρωστη με Αλτσχάιμερ μητέρα της. Η παρουσία της Φρίντα, που κάνει έρευνα για το βιβλίο της, θα ξυπνήσει μέσα της διάφορα αισθήματα: από τον θαυμασμό και την εκτίμηση που η Φρίντα της δείχνει αλλά και η αποκάλυψη της πως την ερωτεύτηκε.
Με την Μπουρζουά-Τακέτ να φτιάχνει μια ωραία μελέτη χαρακτήρων, με την Ντρούκερ να βγάζει στην επιφάνεια το δυναμισμό, την ειλικρίνεια, την τιμιότητα αλλά και την αλληλεγγύη της Γκαμπριέλ - ανάμεσα στις καλύτερες σκηνές αναφέρω εκείνη με την Γκαμπριέλ να προσπαθεί να πείσει ένα μετανάστη που υποφέρει από καρκίνο και ο οποίος δεν πιστεύει στους γιατρούς, γιατί «σκότωσαν», όπως πιστεύει τον πατέρα της με την εγχείρηση που του έκαναν, να δεχτεί να κάνει επέμβαση, πρόταση που ως το τέλος αρνείται να δεχτεί.
(ΚΥΠΕ/ΝΦΜ/ΗΦ)