Η ζωή της διευθύντριας ενός γηροκομείου του Παρισιού θ’ αλλάξει όταν συναντά μια με ανίατη ασθένεια Γιαπωνέζα σκηνοθέτιδα του θεάτρου στην πρώτη γαλλόφωνη ταινία, «Ξαφνικά» του Ριουσούκε Χαμαγκούτσι, ενός από τους πιο σημαντικούς σκηνοθέτες του σύγχρονου ιαπωνικού κινηματογράφου, βραβευμένου τα τελευταία χρόνια σε διάφορα διεθνή φεστιβάλ, από τις «Ιστορίες της τύχης και της φαντασίας» (2021, Μέγα Βραβείο στο φεστιβάλ του Βερολίνου), «Drive My Car» (2022, βραβείο σεναρίου στις Κάννες), μέχρι το «Ο Διάβολος δεν υπάρχει» (Μέγα Βραβείο στο φεστιβάλ Βενετίας).
Εμπνευσμένη από μια σειρά επιστολών που αντάλλαξαν μεταξύ τους η Γιαπωνέζα Μαόκο Μιγιάνο, φιλόσοφος που εξέταζε τις μεταστάσεις στον καρκίνο του στήθους και την ανθρωπολόγο ιατρό Μάχο Ισόνο, και που κυκλοφόρησαν σε βιβλίο το 2019, η ταινία εστιάζεται στη Μαρί-Λου, διευθύντρια ενός γηροκομείου, που αρχικά ξεκίνησε ως ψυχιατρικό νοσοκομείο, και που έλλειψη πόρων το οδήγησε στο κλείσιμο,ρίχνοντας στο δρόμο εκατοντάδες ασθενείς, η οποία τώρα προσπαθεί απο το νέο της αυτό πόστο (γηροκομείο όπου, εκτός από τους φροντιστές, υπάρχουν και αρκετοί μαθητευόμενοι, που με νέες τεχνικές, βοηθούν και παραστέκονται στους τρόφιμους, ιδιαίτερα όταν πλησιάζουν το θάνατο), πρόθυμη πάντα να θυσιάσει την προσωπική της ζωή για την καλυτέρευση της ζωής των ασθενών της, και που αγωνίζεται να βρει τρόπους για να μην περικοπούν οι θέσεις νοσοκόμων, βοηθών καθώς και η συνέχιση του πρωτοποριακού προγράμματος Humanitude, που μέσα από σειρά μαθημάτων παρουσιάζει στους μαθητευόμενους τρόπους πιο ανθρώπινης, και αξιοπρεπούς αντιμετώπισης των ασθενών.
Η στάση της Μαρί-Λου (με τη Βιρζινί Εφιρά στο ρόλο της παθιασμένης αγωνίστριας), μαζί με την όλη διαδικασία της εφαρμογής του προγράμματος θα αρχίσει να αλλάζει με την εμφάνιση της Γιαπωνέζας Μαρί (συγκρατημένη σ’ ένα δύσκολο ρόλο η πολύ καλή Τάο Οκαμότο), φιλόσοφος και σκηνοθέτις του θεάτρου, που την γνωρίζει όταν κατά τύχη προσπαθεί να βοηθήσει έναν προβληματικο αγόρι, τον Τομόκι, που έχει χαθεί στους δρόμους του Παρισιού, μέλος της μικρής ιαπωνικής θεατρικής ομάδας ενός έργου που παρουσιάζει στη Γαλλία η Μαρί. Έργο στο οποίο διερωτάται ποιος άνθρωπος είναι φυσιολογικός και ποιος όχι και από ποιον και πώς πότε ξεκινάει η αναγνώριση.
Έργο που προσελκύει την Μαρί-Λου, γιατι παραπέμπει ακριβώς στους ασθενείς του γηροκομείου και τα προβλήματά τους, με τις αδυναμίες και τις «παραξενιές» προσώπων που υποφέρουν από Αλτσχάιμερ, σε αντίθεση με τους «φυσιολογικούς» ανθρώπους που τους φροντίζουν. Μέσα από ένα εξαιρετικό σενάριο, με ωραία στημένες σκηνές, με πλάνα δοσμένα με φαντασία, ανάμεσά τους και ένα μεγάλο, εντυπωσιακό (με φωτογραφία του Άλαν Γκισάουα) τράβελινγκ, και μια σειρά ουσιαστικών για την πλοκή αλλά και για την ανάπτυξη των χαρακτήρων.
Εντυπωσιασμένη, η Μαρί-Λου θα παραμείνει μετά την παράσταση, θα γνωριστούν με την Μαρί και σύντομα θα γίνουν φίλες - κάποια μάλιστα στιγμή η Μαρί-Λου θα συνοδεύσει για το μέρες τη Μαρί στην Ιαπωνία όταν ο καρκίνος φτάνει στο τελικό του στάδιο, ενώ, στους περιπάτους τους στους δρόμους του Παρισιού, κατά μήκος του Σηκουάνα, στους χώρους του γηροκομείου, ή στο λόφο με την ανατολή του ήλιου στην Ιαπωνία, παρακολουθούμε τις συζητήσεις τους για τη ζωή, το θάνατο, τον καταστροφικό για τον άνθρωπο ρόλο του χρήματος, και κατά συνέπεια του καπιταλισμού, στην προσπάθεια τους να μετατρέψουν το αδύνατο σε δυνατό - άλλοτε σε όμορφες, δοσμένες με ποιητική διάθεση σκηνές (όπως εκείνες με τις μικρές κούκλες στα δάχτυλα τους) κι άλλοτε σε σκηνές δοσμένες με συγκίνηση, όπως στη σκηνή προς το φινάλε, όταν στον κήπο του γηροκομείου όπου ο πρωταγωνιστής της ιαπωνικής ομάδας αρχίζει να παρουσιάζει το έργο στους ασθενείς και τις οικογένειες τους, ένα μικρό ατύχημα μετατρέπει τη σκηνή σε συγκινητική υλοποίηση του προγράμματος Hunaitude με τους ασθενείς, μαζί και τους γιατρούς που τους συμπαραστέκονται, να κάνουν μασάζ ο ένας στα πόδια του άλλου.
Μια ταινία που παρά τη μεγάλη της διάρκεια, κρατάει περισσότερο από τρεις ώρες, σε τραβάει με την ειλικρίνεια, την αγνότητα, την εσωτερική ομορφιά των προσώπων, των αποφάσεων τους να αγωνίζονται αλλά και να δέχονται ότι έχει να προσφέρει η ζωή - μαζί και τα αρνητικά της, κρατώντας πάντα την ελπίδα, μαζί και τον αγώνα, για καλυτέρευση, για να μπορέσουμε να κάνουμε το αδύνατο δυνατό! Η καλύτερη μέχρι στιγμής, ταινία του φεςστιβάλ, μαζί με την ταινία του Παβλικόφσκι, «Πατρίδα».
Με τον έρωτα αλλά και την εξαπάτηση καταπιάνεται η ταινία «Ευγενικό τέρας» της Αυστριακής σκηνοθέτιδας Μαρί Κρόιτζερ που η ταινία της «Κορσές» (2022) είχε χαρίσει το βραβείο καλύτερης ερμηνείας του φεστιβάλ των Καννών και της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου στην πρωταγωνίστρια της, Βίκι Κριπς.
Η ταινια, βασισμένη σ’ ένα πραγματικό γεγονός που συνταραξε την Αυστρία το 2023, όταν αποκαλύφθηκε πως ένας διάσημος ηθοποιός είχε στην κατοχή του πορνογραφικές φωτογραφίες παιδιών, αφηγείται την ιστορία μιας πιανίστα (μια εξαιρετική Λέα Σεϊντου), η οποία ανακαλύπτει πως ο σκηνοθέτης άντρας της έχει στην κατοχή του πορνογραφικές φωτογραφίες και βίντεο παιδιών, ίσως και του δικού τους 12χρονου αγοριού.
Η ταινία ξεκινά με σκηνές από την ήρεμη, ερωτική ζωή του ζευγαριού , της Λούσι και του Φιλίπ, όταν ξαφνικά, η αστυνομία εμφανίζεται για να κατάσχει το υπολογιστή του Φιλίπ, όπου έχουν ανακαλυφθεί οι παιδικές φωτογραφίες. Έξαλλη, η Λούσι θα πάρει το γιο της και θα μετακομίσει στο σπίτι της μητέρας της (πολύ καλή σ’ ένα δεύτερο ρόλο η Κατρίν Ντενέβ), χωρίς όμως να της αποκαλύψει το λόγο. Στο διάδημα που ακολουθεί, ο δικηγόρος του Ντέιβιντ και κοινός φίλος του ζευγαριού προσπαθεί να πείσει την Ελιζαμπέτ πως ο βασικός λόγος των πορνογραφικών φωτογραφικών ήταν πως αυτές ήταν υλικό για ένα ντοκιμαντέρ που ετοίμαζε κρυφά ο σύζυγος της, ώσπου, κάποια στιγμή, η Λούσι αποφασίζει να επιστρέψει στο σπίτι τους. Τα πράγματα όμως στη συνέχεια θα εξελιχθούν πολύ διαφορετικά…
«Θέτω απλώς ερωτήματα, δεν θέλω να κατηγορήσω τους άντρες, αλλά το σύστημα», ανάφερε η σκηνοθέτις μιλώντας για την ταινία της. Μια ταινία, δράμα χαρακτήρων (βασικά θα έλεγα χαρακτήρα μια και η κάμερα εστιάζεται σχεδόν χωρίς διακοπή στο πρόσωπο της γυναίκας) με κύριο πρόσωπο την Λούσι, η οποία σε όλη τη διάρκεια της ταινίας βρίσκεται σε συνεχή αμηχανία, χωρίς να είναι σίγουρη τι ακριβώς συμβαίνει και ποιο ακριβώς είναι το φταίξιμο του συζύγου, στοιχεία που η Κρόιτζερ εκμεταλλευτεί για να δημιουργήσει το σασπένς, παρόλο που ξέρουμε από την αρχή την αλήθεια - από την παράξενη συμπεριφορά του συζύγου - πως κάτι δεν πάει καλά.
(ΚΥΠΕ/ΝΦΜ/ΑΓΚ)