Η ταινία, η οποία αφορά μια οικογένεια Ρουμάνων θρήσκων γονιών που μετακομίζουν σε ένα μικρό χωριό της Νορβηγίας και κατηγορούνται για κακοποίηση του παιδιού τους, κέρδισε δύο ακόμη βραβεία, εκείνο της FIPRESCI, της Διεθνούς Ομοσπονδίας Κριτικών Κινηματογράφου και το Οικουμενικό Βραβείο.
Αναγγέλλοντας το βραβείο στον Μουντζίου, ο Πρόεδρος της κριτικής επιτροπής, Νοτιοκορεάτης σκηνοθέτης Παρκ Τσαν-γουκ έκανε χιούμορ, λέγοντας πως δεν ήθελε να δώσει το Χρυσό Φοίνικα σε κανένα μιας και ο ίδιος δεν το είχε κερδίσει ποτέ, συμπληρώνοντας πως «δεν είχα Καμία άλλη επιλογή», αναφορά στην ομότιτλη ταινία του.
Το Μέγα Βραβείο του φεστιβάλ απονεμήθηκε στον Ρώσο σκηνοθέτη Αντρέι Ζβιαγκίντσεβ για την ταινία του, «Μινώταυρος», γύρω από ένα ν επιχειρηματία που η ζωή του, τόσο στην εταιρία που διευθύνει, όταν αναγκάζεται για να συμβάλει στον πόλεμο της Ουκρανίας να θυσιάσει μέρος των μελών της επιχείρησης του, όσο και στην οικογενειακή ζωή του, όταν ανακαλύπτει πως η γυναίκα του τον απατά.
Παραλαμβάνοντας το βραβείο του, ο Ζβιαγκίντσεβ, ο οποίος τώρα ζει αυτοεξόριστος στο Παρίσι, έκανε έκκληση στον Πούτιν για να σταματήσει τον πόλεμο στην Ουκρανία λέγοντας, «για εκατομμύρια ανθρώπους, η επαφή με την τέχνη αυτή τη στιγμή αφορά μόνο ένα πράγμα: Ότι επιτέλους, η παράλογη δολοφονία ανθρώπων θα σταματούσε. Και το μόνο άτομο που μπορεί να σταματήσει αυτή τη μηχανή κοπής κρέατος είστε εσείς, κύριε Πρόεδρε της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Βάλτε ένα τέλος σε αυτή τη σφαγή. Όλος ο κόσμος το περιμένει αυτό»…
Η τελετή της λήξης του φεστιβάλ ξεκίνησε με την απονομή του τιμητικού Χρυσού Φοίνικα στη διάσημη Αμερικανίδα ηθοποιό Μπάρμπρα Στρέιζαντ, η οποία επειδή υποφέρει από τραυματισμό στο γόνατο δεν μπόρεσε να παρευρεθεί αλλά ζήτησε από τη Γαλλίδα ηθοποιό Ιζαμπέλ Ιπέρ να την εκπροσωπήσει και να λάβει εκ μέρους της το βραβείο. Στην ομιλία της, η Ιπέρ, εκτός από την αναφορά της στη ζωή και την καριέρα της στον κινηματογράφο, το θέατρο και τη μουσική, αναφέρθηκε και στην υποστήριξη της και στην κοινωνία της LGBTQ+ και στις θρησκευτικές και εθνικές μειονότητες.
Σε απάντηση της, μέσω βίντεο, η Στρέιζαντ ευχαρίστησε το φεστιβάλ, τονίζοντας την αγάπη της στον κινηματογράφο που ξεκίνησε όταν παρακολουθούσε τις ταινίες, ανάμεσά τους και τις πρώτες ξένες ταινίες στο τοπικό σινεμά, το Aster, προσθέτοντας το ότι ήταν ηθοποιός και γυναίκα που ήθελε να σκηνοθετήσει, αυτό τη δυσκόλεψε πολύ, όταν ξεκίνησε να γυρίσει την ταινία το Yentl, που της πήρε 15 ολόκληρα χρόνια. Καταλήγοντας, η Στρέιζαντ τόνισε πως ο κινηματογράφος«έχει αυτή τη μαγική ικανότητα να μας ενώνει και να ανοίγει την καρδιά και το μυαλό μας. Αυτό γιορτάζουμε στις Κάννες», και κλείνοντας στα γαλλικά, «Ευχαριστώ πολύ γι αυτή την τιμή και ζήτω ο κινηματογράφος!».
Από τις τελευταίες, αν και σημαντικές, ταινίες του φετινού φεστιβάλ ήταν και η «Ονειρεμένη περιπέτεια» της Γερμανίδας σκηνοθέτιδας Βαλέσκα Γκρίζεμπαχ, που το 2017 είχε κάνει μια εντυπωσιακή παρουσία στο τμήμα «Ένα κάποιο βλέμμα» των Καννών με την ταινία της, «Γουέστερν».
Στην «Ονειρεμένη περιπέτεια» βρισκόμαστε στη Σβίλενγκραντ, μια μικρή πόλη της Βουλγαρίας, κοντά στα σύνορα Τουρκίας και Ελλάδας. Σε ένα άγονο, σκονισμένο, με λίγα σπίτια, σε στιλ γουέστερν, τοπίο, φτάνει ο Σαϊντ (Σουλεϊμάν Λετίφοβ), που εγκατέλειψε το σπίτι του στα βουνά της Ροδόπης για να επιστρέψει, 30 χρόνια μετά, στον τόπο αυτό με τον οποίο είχε κάποτε ιστορία. Ενα τόπο περάσματος μεταναστών εργατών που έρχονται σε αναζήτηση δουλειάς αλλά και διακίνησης ναρκωτικών και άλλων ουσιών από εγκληματίες και μαφιόζους.
Ο Σαϊντ φτάνει εδώ, με ένα μάτσο λεφτά, για να αγοράσει ντίζελ από το Κοράκι που βρίσκεται σε σύγκρουση για τον έλεγχο του χώρου με τον πιο επικίνδυνο Ίλια. Θα κλείσει δωμάτιο σε ένα απόμερο ξενοδοχείο για να ανακαλύψει την επόμενη μέρα πως του κλέψαν το αυτοκίνητο,ίσως για τη μεταφορά ναρκωτικών. Για καλή του τύχη θα συναντήσει μια παλιά του φιλενάδα την Βέσκα (Γιάνα Ράντεβα), μια αρχαιολόγο που βρίσκεται εκεί για να επιβλέψει μια αρχαιολογική εκσκαφή σε κοντινό χωριό, και η οποία θα τον οδηγήσει στον τόπο των ανασκαφών, όπου την βοηθούν πρόσωπα από την περιοχή κι όπου, όπως γρήγορα θ’ ανακαλύψει ο Σαϊντ, βρίσκονται θαμμένα σπάνια λείψανα από το παρελθόν.
Εκεί, κάποια στιγμή, ο Σαϊντ θα εξαφανιστεί για να ανακαλύψουμε πως ο πραγματικός πρωταγωνιστής είναι η Βέσκα. Αυτή θα μετατραπεί σε ντέντεκτιβ για να αναλάβει την αναζήτηση του εξαφανισμένου πρώην εραστή της, την επιχείρηση του ντίζελ και θα συγκρουστεί με τον Ίλια.
Η Γκρίζενμπαχ αντλεί από τα κινηματογραφικά είδη που αγαπά, όπως το γουέστερν και την γκανγκστερική ταινία, για να αφηγηθεί την ιστορία της, κάτι ανάμεσα στο ντοκουμέντο (με τις συζητήσεις και τις διάφορες ιστορίες από ανθρώπους του χωριού, με πρόσωπα σκαμμένα, ρυτιδιασμένα, καθώς και μια ομάδα γυναικών από την Πολωνία που εργάζονται σε εργοστάσιο, να δημιουργούν την αυθεντικότητα που αυξάνεται χάρη στη χρήση ανθρώπων της περιοχής) και το γκανγκστερικό δράμα, με το μυστήριο του, τις συγκρούσεις και τους σκοτωμούς του, μέσα από εντυπωσιακές σκηνές, έξοχα φωτογραφημένες από τον Μπέρνχαρτ Κέλερ.
Για να μας δώσει μια ταινία-έπος, χρονικό μιας συγκεκριμένης περιόδου, μιας πατριαρχικής κοινωνίας, όπου οι άνθρωποι αποδέχονται όσα συμβαίνουν χωρίς ποτέ να τολμούν να ξεθάψουν τους θαμμένους νεκρούς τους και τα μυστικά που αυτοί κρύβουν.
ΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ
Χρυσός Φοίνικας: «Φιόρδ» του Κρίστιαν Μουντζίου
Μέγα Βραβείο: « Μινώταυρος» του Αντρέι Ζβιαγκίντσεβ
Βραβείο Επιτροπής:
Καλύτερης Σκηνοθεσίας: εξίσου στις ταινίες «Η μαύρη μπάλα» των Χαβιέ Κάλβος και Χαβιέ Αμπρόσι και « Πατρίδα» του Πάβελ Παβλικόφσκι
Καλύτερου Σεναρίου: Εμανουέλ Μαρ («Η σωτηρία μας»)
Καλύτερης γυναικείας ερμηνείας: Βιρζινί Εφιρά και Τάο Οκαμότο («Ξαφνικά»)
Καλύτερης ανδρικής ερμηνείας: Εμανουέλ Μακία και Βαλεντίν Καμπάν για την ταινία «Δειλός» του Λούκας Ντοντ
Ειδικό Βραβείο: Βαλέσκα Γκρίζενμπαχ για την ταινία «Η ονειρεμένη περιπέτεια»
Χρυσής Κάμερας: «Ben’Imana» της Κλεμεντίν Ντουζαμπεντζάμπο
Χρυσός Φοίνικας Μικρού Μήκους: «Στους ανταγωνιστές» του Φεντερίκο Λούις
Τα ΒΡΑΒΕΙΑ του «Ένα κάποιο βλέμμα»
Καλύτερης ταινίας: «Every Time» της Σάντρας Γουόλτερ
Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής: «Ελέφαντες στην ομίχλη» του Αμπινάς Μπικράμ Σαχ
Ειδικό Βραβείο: «Iron Boy» του Λουί Κλισί
Καλύτερης ανδρικής ερμηνείας: Μπράντλεϊ Φιομόνα Ντεμπεάσετ (« Congo Boy» του Ραφικι Φαριάλα)
Καλύτερες γυναικείες ερμηνείες: Μαρίνα ντε Ταβίρα, Ντανιέλα Μαρίν Ναβάρο και Μαριάντζελ Βιλέγκας («Siempre soy tu animal materno»)
(ΚΥΠΕ/ΝΦΜ/ΗΦ)