Ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον ιστορικό δράμα, με θέμα την επιβίωση, δοσμένο με αρκετό σασπένς. στο στιλ των γουέστερν, παρουσίασε ο Αυστραλός σκηνοθέτης Γουόρικ Θόρντον με την ταινία του, «Wolfram», που είδαμε σήμερα στο διαγωνιστικό τμήμα της 76ης Μπερλινάλε.
Στην αποικιακή Αυστραλία το 1932, δυο παράνομοι καταφθάνουν σε μια συνοριακή πόλη ανθρακωρύχων προκαλώντας ένα κύμα βίας και οδηγώντας δύο παιδιά να δραπετεύσουν από τα λευκά αφεντικά τους και με παρέα έναν άλλο ιθαγενή, διασχίζουν την έρημο σε αναζήτηση ελευθερίας και μιας νέας πατρίδας.
Ο Θόρντον, ένας από τους σπάνιους πρέπει να πω σκηνοθέτες, φτιάχνει ένα είδος σίκουελ στο προηγούμενο αριστουργηματικό γουέστερν του, το βραβευμένο το 2017 στη Βενετία, «Γλυκιά πατρίδα» που εκτυλισσόταν το 1930 (Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής), για να δημιουργήσει, με ρεαλιστικό στυλ (με κοστούμια συχνά βρόμικα και χώρους όχι πάντα καθαρούς, όπως το νεκρό άλογο στην συνοριακή πόλη όπου καταφθάνουν οι παράνομοι), που τονίζεται ακόμη περισσότερο χάρη στην ωραία μουντή, καφετί φωτογραφία του (εξαίρετοι οι φυσικοί χώροι που επιλέγει ο ίδιος ο Θόρντον που κάνει και τον διευθυντή φωτογραφίας), μια ταινία στο κλασικό στυλ του γουέστερν. Μια ατμοσφαιρική, μελαγχολική, επική ταινία, δοσμένη με ποίηση, με σκηνές μιας άγριας ομορφιάς, σωστή ανάπτυξη των χαρακτήρων και δυνατές ερμηνείες, δηκτικό ταυτόχρονα σχόλιο πάνω στην εκμετάλλευση, μαζί και την αποκτήνωση στην οποία οδηγούνται από τους λευκούς οι αυτόχθονες.
Πόσο μπορεί ένας στενός συγγενής (στην περίπτωση μια κόρη) να αποφασίσει για το μέλλον μιας που υποφέρει από άνοια μητέρας σε αντίθεση με αυτό που πιστεύει ο σύζυγος του ασθενή, είναι το ερώτημα που βάζει η αγγλική ταινία «Queen at Sea», δεύτερη σκηνοθεσία του Αμερικάνου Λάνς Χάμερ.
Η κόρη, η Αμάντα (μια πολύ καλή Ζιλιέν Μπινός) σοκάρεται όταν βλέπει ξαφνικά, σε επίσκεψη στο σπίτι της μητέρας της, Λέσλι (Άννα Κάλντερ-Μάρσαλ) τον πατριό της Μάρτιν (Τομ Κόρτνεϊ) να κάνει έρωτα μ’ αυτήν. Θα τηλεφωνήσει στην αστυνομία, πιστεύοντας πως απλώς θα τον επιπλήξουν για να βάλει ξαφνικά σε μια σειρά σχεδόν βασανιστικές εξετάσεις τη μητέρα της, η οποία δείχνει να είναι προσκολλημένη στον Μάρτιν και ο οποίος, αντίθετα με την περιστασιακά εμφάνιση της Αμάντας, αγαπά και φροντίζει καθημερινά τη γυναίκα του, επιμένοντας πως στο σεξ δείχνει να συμφωνεί και να το απολαμβάνει και η άρρωστη γυναίκα του. Η τελική απόφαση της Αμάντας, παρά τους ενδοιασμούς τόσο της Λέσλι όσο και του Μάρτιν, να κλείσει τη Λέσλι σε οίκο ευγηρίας δεν θα αποδειχθεί και τόσο θετική.
Ο Χάμερ («Ο άνθρωπος που δεν ήταν εκεί») εστιάζει το ενδιαφέρον στην ανάπτυξη των χαρακτήρων, από τη μια ο αφοσιωμένος στη γυναίκα του Μάρτιν και από την άλλη η Αμάντα που αν και αγαπά τη μητέρα της έχει λείψει από τη ζωή της, και με τη Λέσλι να αναζητά συνεχώς την παρέα και τη φροντίδα του συζύγου, με τον καθένα να δίνει με τον καλύτερο και πιο πειστικό τρόπο τη δική του πλευρά - σε μια από τις πιο ωραίες και συγκινητικές σκηνές, ενώ το βράδυ στο κρεβάτι δίπλα της Αμάντας ξαπλώνει η κόρη της, έχοντας αναγκάσει τον Μάρτιν να ξαπλώσει στον καναπέ σε άλλο δωμάτιο στον κάτω όροφο του σπιτιού, η Λέσλι σηκώνεται κάθε τόσο και κατεβαίνει ανυπόμονα στο δωμάτιο του Μάρτιν, με την Αμάντα τελικά να παραχωρεί στον Μάρτιν τη θέση της πλάι στη μητέρα της και η ίδια να ξαπλώνει στον καναπέ.
(ΚΥΠΕ/ΝΦΜ/ΓΒ)