Προβλήματα διαφορετικότητας, αυτογνωσίας και ενηλικίωσης είναι στο επίκεντρο του πολύ καλού, σίγουρα φαβορί για τα βραβεία, τρυφερού ντοκιμαντέρ, «Bugboy» του Λούκα Παλαιοκρασσά.
Ο Γιώργος, ο ντροπαλός έφηβος της ταινίας, εξαιτίας του στραβισμού και του χωρισμού των γονιών του, δυσκολεύεται να συνδεθεί με τους άλλους συμμαθητές και συμμαθήτριες του, κρύβεται σε άλλους κόσμους, εκείνους των εντόμων, με αποτέλεσμα να δεθεί με ένα γρύλο, την Ιζαμπέλα.
Μέσα από μια σειρά ωραία επεισόδια, ο Παλαιοκρασσάς μας εισάγει σταδιακά σε επαφή με τον «άλλο» αυτό όμορφο κόσμο του Γιώργου, με γρύλους, σαλιγκάρια, μεταξοσκώληκες, αράχνες και πολλά είδη, κόσμο που, μαζί με τον Γιώργο, μας δένουν με τη φύση και την ομορφιά της, μέσα από τις εξαιρετικές εικόνες της φωτογραφίας, του Κάρλος Μούνιοζ Γκομέθ-Κιντέρο.
Ένα κόσμο που δέχεται τον Γιώργο με την ίδια αγάπη και στοργή που τους δείχνει κι αυτός. Οι σκηνές με τον γρύλο να τον ακούει, να κάθεται στο χέρι του, να του κάνει παρέα είναι τόσο πειστικές, απίστευτα αληθινές. Το κοινό παρακολουθεί ένα με κατανόηση πατέρα, ο οποίος όχι μόνο δεν παρεμβαίνει αλλά και δέχεται το δρόμο που έχει επιλέξει ο γιος του και τον υποστηρίζει και τον ενθαρρύνει να ακολουθήσει την καρδιά του.
Μια γλυκιά, τρυφερή, δοσμένη με λυρισμό, ταινία, με την κάμερα να καταγράφει με λεπτομέρειες την αφοσίωση και τη σχέση του Γιώργου με τα έντομα, μέσα από όμορφα κοντινά και γκρο πλάνα, για να καταλήξει στην τελική γνωριμία του με ένα κορίτσι, που τελικά θα παίξει σημαντικό ρόλο στο ομαλό πέρασμα του έφηβου Γιώργου από τον «άλλο» κόσμο του στον δικό μας, πολύπλοκο, συχνά δύσκολο, αλλά το ίδιο συναρπαστικό, κόσμο μας.
Στη βραβευμένη στο φεστιβάλ του Σάντανς (Μέγα Βραβείο Ντοκιμαντέρ) «Ενοχλητική αρκούδα» (Nuisance Bear) των Γκαμπριέλα Όζιο Βάντεν και Τζακ Γουάιζμαν παρακολουθούμε τη μεταναστευτική διαδρομή μιας πολικής αρκούδας, από την υπο-αρκτική πόλη Τσόρτσιλ του Καναδά, μέσα από παγίδες, κλουβιά και επίμονους τουρίστες, σε μια εποχή που οι εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής τα χιόνια έχουν αρχίσει να λιώνουν, οδηγώντας την σε κατοικημένες περιοχές και φέρνοντας την σε σύγκρουση με τους κατοίκους της φυλής των Ινουίτ, εκεί που παλιότερα οι αρκούδες κρατούσαν μια απόσταση από τους ανθρώπους.
Οι δύο σκηνοθέτες παρουσιάζουν από τη μια τα μέλη της «περιπολίας των αρκούδων», εκπροσωπων της Ομοσπονδιακής Κυβέρνησης, να χρησιμοποιούν ένα σύγχρονο τρόπο ελέγχου και μετακίνησης των αρκούδων, με ιχνηλάτες, ελικόπτερα, παγίδες, και μη θανατηφόρες ενέσεις, και από την άλλη τους με βίαιο τρόπο και αποξενωμένους από τις παραδόσεις και τον πολιτισμό τους Ινουίτ, να προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τις αρκούδες με το δικό τους, παραδοσιακό τρόπο και όχι με εκείνο των «ξενομεριτών», όπως αποκαλεί ο γηραιός Ινουίτ ξεναγός της ταινίας, Μάικ Τουναλάακ Γκίμπονς (ο οποίος πέθανε αμέσως μετά το γύρισμα της ταινίας), από ένα χωριό κοντά στις όχθες του Κόλπου του Χάντσον, ο οποίος, όπως μας πληροφορεί, σε παιδική ηλικία ήταν αναγκασμένος να παρακολουθεί μαθήματα σε σχολή όπου η γλώσσα των Ινουίτ ήταν απαγορευμένη.
Μια δυνατή ταινία, με καυστική κριτική πάνω στην κλιματική αλλαγή, μέσα από λυρικές, πανέμορφες συχνά, εικόνες, που αναδίδουν μια μελαγχολία αλλά και ατόφια συγκίνηση, όπως τη σκηνή εκείνη με την αρκούδα να κοιτάζει πέρα από τον Κόλπο του Χάντσον περιμένοντας να παγώσουν τα νερά ή εκείνη, προς το φινάλε, με την αρκούδα ξαπλωμένη στα χιόνια να απολαμβάνει ένα διάλειμμα ηρεμίας.
Η κλιματική κρίση είναι στο επίκεντρο ενός ακόμη δυνατού, αποκαλυπτικού ντοκιμαντέρ, «La piéta» των Ράφα Μόλες και Πέπε Αντρέου. Τη φορά αυτή είναι η καταστροφή των παγετώνων, μέσα από το σταδιακό λιώσιμο και τον τελικό θάνατο του παγετώνα Οκγιόκουλ, που καλυπτε 14 χιλιόμετρα, αρχίζοντας να συρρικνώνεται το 1890, και που ύστερα από επιταχυνόμενο ρυθμό στις τελευταίες δεκαετίες, εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής, αναγγέλθηκε «νεκρός» το 2014.
Το κύριο σώμα του ντοκιμαντέρ αποτελείται από την επισταμένη και διεξοδική έρευνα που έκανε ο Φλόσι Μπγιόρνσον και τα έξι αδέρφια του, που έζησαν σε ένα αγρόκτημα στη νότια πλευρά της Ισλανδίας. Συνδεδεμένη με την τοπική ιστορία και τη φροντίδα του περιβάλλοντος, η οικογένεια με τις παρατηρήσεις τους, τις σημειώσεις και τα ημερολόγια του Φλόσι, πρόσφερε σημαντικό υλικό σε σύγχρονους μελετητές και επιστήμονες.
Υλικό που οι δύο σκηνοθέτες, μέσα από συχνές, παλιότερες και πιο πρόσφατες, επισκέψεις τόσο στο εγκαταλελειμμένο αγρόκτημα, από φωτογραφίες από τα άλμπουμ τους, από φιλμ 16 χλστμ. και άλλο σπάνιο υλικό, όσο και στους εναπομείναντες παγετώνες, όπως πληροφορούμαστε, από τους 400 της Ισλανδίας, οι 70 έχουν ήδη διαλυθεί, καταφέρνουν να καταγράψουν τη δύσκολη, εξαντλητική δουλειά του Φλόσι και των αδερφών του, δουλειά όμως δοσμένη με πάθος και αγάπη.
Υλικό μάζεψε ένας τοπικός φωτογράφος, ο οποίος με τις μαυρόασπρες φωτογραφίες του καταγράφει τη διάβρωση του τοπίου και το σημερινό σταδιακό λιώσιμο των παγετώνων.
Αποτέλεσμα μια δοσμένη με λυρισμό εικόνα της ομορφιάς των ισλανδικών παγετώνων, ένας ύμνος στο οικολογικό πένθος, μια ελεγεία σε ένα αναγκαίο σύμβολο της φυσικής ομορφιάς του πλανήτη μας, που άπληστοι για το οικονομικό τους συμφέρον πολιτικοί και πολυεθνικές εταιρείες οδηγούν αναπόφευκτα στην καταστροφή.
Του Νίνο Φένεκ Μικελλίδη για το ΚΥΠΕ