Tenor Madness (1956)
Στα 30 του χρόνια, ο Sonny Rollins είχε ήδη αφήσει το δικό του ξεχωριστό αποτύπωμα δίπλα στους Miles Davis και Thelonious Monk, όταν ηχογραφήθηκε αυτός ο δίσκος, μόλις έναν χρόνο μετά τον θάνατο του Charlie Parker. Η συνάντησή του με τον John Coltrane προέκυψε σχεδόν τυχαία, μέσα από τη θρυλική «μονομαχία» των δύο τενόρων στο ομώνυμο κομμάτι. Με τη ρυθμική ομάδα του Miles Davis - Red Garland στο πιάνο, Paul Chambers στο μπάσο και Philly Joe Jones στα ντραμς - ο Rollins ξεδιπλώνει ήδη τη φαντασία και τον αυτοσχεδιαστικό του πλούτο σε κομμάτια όπως τα Paul’s Pal και The Most Beautiful Girl in the World.
Saxophone Colossus (1957)
Ο συγγραφέας θυμάται πως η πρώτη του επαφή με τη μουσική του Rollins ήρθε μέσα από ένα κείμενο του Whitney Balliett στο New Yorker, ο οποίος περιέγραφε το παιγνιώδες και σχεδόν «σαρκαστικό» ύφος του σαξοφωνίστα ως αντάξιο της φαντασίας του Charlie Parker. Με συνοδοιπόρους τον Tommy Flanagan, τον Doug Watkins και τον Max Roach, ο Rollins ηχογραφεί έναν από τους πιο εμβληματικούς δίσκους της τζαζ. Το calypso St Thomas έγινε διαχρονικό κομμάτι του ρεπερτορίου του, ενώ το μακροσκελές Blue Seven άνοιξε νέους δρόμους στον τρόπο με τον οποίο ο αυτοσχεδιασμός μπορούσε να εξελίσσει ένα απλό μουσικό θέμα.
Way Out West (1957)
Ο Βρετανός σαξοφωνίστας Courtney Pine έχει αναφέρει ότι αυτός ο δίσκος αποτέλεσε βασική επιρροή στα νεανικά του χρόνια. Ο Rollins επιλέγει εδώ το απαιτητικό σχήμα του τρίο, σαξόφωνο, μπάσο και ντραμς, χωρίς πιάνο, μια φόρμα που αγαπούσε ιδιαίτερα. Μαζί με τον Ray Brown και τον Shelly Manne, μετατρέπει ακόμη και «ελαφρά» τραγούδια όπως το I’m an Old Cowhand σε πεδίο δημιουργικού πειραματισμού. Το Come, Gone θεωρείται ένα από τα πιο ευρηματικά παραδείγματα αυτοσχεδιασμού της εποχής.
A Night at the Village Vanguard (1957)
Οι ζωντανές ηχογραφήσεις του Rollins δεν είναι πολλές, όμως αυτή η εμφάνιση στο ιστορικό Village Vanguard της Νέας Υόρκης θεωρείται ανεκτίμητη. Χωρίς πιάνο, ο σαξοφωνίστας κινείται με μεγαλύτερη ελευθερία, πλαισιωμένος από τον μπασίστα Wilbur Ware και τον Elvin Jones στα ντραμς. Ξεχωρίζουν το δυναμικό Old Devil Moon, οι δύο εκτελέσεις του Softly, as in a Morning Sunrise και το μπλουζ Sonnymoon for Two.
Freedom Suite (1958)
Παρότι ο Rollins δεν θεωρούνταν ιδιαίτερα συνθέτης, το Freedom Suite αποτέλεσε μια σημαντική πολιτική και καλλιτεχνική τομή. Επηρεασμένος από το κλίμα των φυλετικών διακρίσεων και των αγώνων για τα πολιτικά δικαιώματα στις ΗΠΑ, δημιούργησε ένα έργο με έντονο κοινωνικό υπόβαθρο. Με τους Oscar Pettiford και Max Roach, ο Rollins παραδίδει μια επιβλητική ερμηνεία στο 19λεπτο ομώνυμο κομμάτι, δείχνοντας πώς ένας αυτοσχεδιασμός μπορεί να αποκτήσει δομή και δραματουργία ακόμη και με ελάχιστο μουσικό υλικό.
The Bridge (1962)
Μετά από μια δημιουργική αποχή μεταξύ 1959 και 1961, ο Rollins επέστρεψε με το The Bridge, τίτλος εμπνευσμένος από τη συνήθειά του να εξασκείται μόνος στη γέφυρα Williamsburg της Νέας Υόρκης. Σε αυτόν τον δίσκο συνεργάζεται με τον κιθαρίστα Jim Hall, του οποίου η διακριτική αλλά πολυεπίπεδη παρουσία συνομιλεί ιδανικά με το σαξόφωνό του. Η ατμόσφαιρα είναι πιο εσωστρεφής, με κορυφαία στιγμή τη συγκινητική εκτέλεση του God Bless the Child.
Live at Ronnie Scott’s (ηχογράφηση 1965)
Οι εμφανίσεις του Rollins στο Ronnie Scott’s του Λονδίνου άφησαν έντονο αποτύπωμα στη βρετανική τζαζ σκηνή. Εδώ συνεργάζεται με τον πιανίστα Stan Tracey, τον Rick Laird και τον Ronnie Stephenson, σε μια ηχογράφηση που αποτυπώνει τη ζεστή, σχεδόν οικεία ατμόσφαιρα των μικρών κλαμπ της εποχής.
Sunny Days, Starry Nights (1984)
Από τη δεκαετία του ’80 και μετά, ο Rollins ακολούθησε μια πιο σταθερή συναυλιακή πορεία, εντυπωσιάζοντας συνεχώς το κοινό. Σε αυτόν τον δίσκο συνεργάζεται με μουσικούς που θα παρέμεναν δίπλα του για χρόνια, όπως ο Clifton Anderson και ο Mark Soskin. Αν και η προσέγγισή του είναι πιο ώριμη και γαλήνια, σε κομμάτια όπως τα I’ll See You Again, Kilauea και Mava Mava εξακολουθεί να ξεφεύγει σε στιγμές απόλυτης ελευθερίας.
This Is What I Do (2000)
Ένας από τους σημαντικότερους δίσκους της ώριμης περιόδου του Rollins. Μαζί με τους σταθερούς συνεργάτες του και τον σπουδαίο ντράμερ Jack DeJohnette, ο σαξοφωνίστας παρουσιάζει έναν ήχο βαθιά προσωπικό, όπου συνυπάρχουν το calypso, τα blues, οι gospel αναφορές και ένας φόρος τιμής στη Billie Holiday μέσα από το A Nightingale Sang in Berkeley Square.
Without a Song: The 9/11 Concert (2001)
Ο Sonny Rollins και η σύζυγός του Lucille ζούσαν κοντά στο World Trade Center και έγιναν μάρτυρες της κατάρρευσης των Δίδυμων Πύργων στις 11 Σεπτεμβρίου. Λίγες ημέρες αργότερα, ο μουσικός εμφανίστηκε στο Berklee School of Music στη Βοστώνη, σε μια συναυλία που καταγράφηκε και έμεινε ως μία από τις πιο φορτισμένες στιγμές της καριέρας του. Ξεχωρίζει η ερμηνεία του στο Why Was I Born?, για την οποία τιμήθηκε αργότερα με Grammy.
Με πληροφορίες από την Guardian