Πώς είναι να τρέχεις εκ των έσω τις διαδικασίες ενός θεάτρου; Πώς είναι να αναλαμβάνεις ταυτόχρονα έναν διοικητικό και καλλιτεχνικό ρόλο; Ο Πάρις Ερωτοκρίτου ανέλαβε πρόσφατα τα ηνία της γενικής διεύθυνσης του Δημοτικού Θεάτρου Λευκωσίας, καθώς και τη θέση του Καλλιτεχνικού Διευθυντή του Διεθνούς Φεστιβάλ Λευκωσίας και του προγράμματος του θεάτρου, περνώντας στην «άλλη πλευρά», όπου το όραμα καλείται να συμβαδίσει με τη βιωσιμότητα ενός από τους μεγαλύτερους θεατρικούς οργανισμούς της Κύπρου.
Ο σκηνοθέτης και δημιουργός μοιράζεται στο «Π» τις δυσκολίες, τα πρώτα βήματα, αλλά και το όραμά του για το Δημοτικό Θέατρο Λευκωσίας να μετατραπεί σε ένα πραγματικό «θέατρο της πόλης»: έναν ζωντανό χώρο συναντήσεων που το κοινό θα μπορεί να επισκέπτεται για να παρακολουθήσει παραστάσεις διαφόρων τεχνών, εκπαιδευτικά προγράμματα ή και απλώς για να περάσει τον χρόνο του σε έναν ανοιχτό χώρο μέσα στην πόλη.
Τι σημαίνει για σένα το Δημοτικό Θέατρο Λευκωσίας [ΔΘΛ];
Είναι ένα ιστορικό θέατρο της Λευκωσίας. Αρχικά, από αυτό το κτήριο ξεκίνησε ο ΘΟΚ και αρκετός κόσμος έχει ακόμη αυτή την αντίληψη για τον χώρο. Άρα, έχει μία βαρύτητα από μόνος του ως χώρος, ωστόσο οι εποχές αλλάζουν και δεν μπορεί να μείνει δέσμιο μόνο μιας κληρονομιάς. Πρέπει να μετεξελιχθεί και να βρει τη θέση του στο σήμερα. Ο Γιώργος Παπαγεωργίου ξεκίνησε μια σημαντική προσπάθεια με το Διεθνές Φεστιβάλ Λευκωσίας με την οποία μπορούμε να χτίσουμε. Όμως, θεωρώ ότι το θέατρο πρέπει σιγά σιγά να βρει τον χώρο του μέσα στο οικοσύστημα των τεχνών της Κύπρου. Είναι σαν ένα καινούργιο θέατρο, αλλά με μεγάλη ιστορία.
Τι θα ήθελες να αντιπροσωπεύει το Δημοτικό Θέατρο;
Θα ήθελα να είναι ένα θέατρο που να διασυνδέει την κυπριακή δημιουργία με το έξω. Να είναι ένα εξωστρεφές θέατρο, που να μπορεί να συνδέει την κυπριακή δημιουργία, είτε στο θέατρο, είτε στον χορό, είτε στη μουσική, είτε σε άλλες τέχνες, με το εξωτερικό. Να λειτουργεί ως ένας δίαυλος.
Το Δημοτικό Θέατρο Λευκωσίας είναι ένα θέατρο που λόγω του μεγέθους του μπορεί να φιλοξενήσει μεγάλες παραγωγές, ωστόσο διερευνούμε τρόπους να φτιάξουμε και μια μικρή σκηνή μέσα στο θέατρο, ώστε να γίνει πιο ευέλικτο μέσα στη σεζόν και στη χρονιά - ειδικά για την κυπριακή δημιουργία. Να μην είναι δηλαδή ένας χώρος μόνο για πολύ μεγάλες παραστάσεις ή μόνο για το φεστιβάλ, αλλά να μπορεί να φιλοξενεί και πιο μικρές παραγωγές που θα φιλοξενούνταν σε ένα μεσαίου μεγέθους θέατρο της Κύπρου, των 200 θέσεων.
Ο στόχος είναι να γίνει ένα ζωντανό θέατρο μέσα στην πόλη. Και αυτό δεν σημαίνει μόνο να ανοίγει για παραστάσεις ή εκδηλώσεις. Σημαίνει να έχει εκπαιδευτικά προγράμματα, ίσως έναν ωραίο χώρο εστίασης, να είναι ένας πυρήνας μέσα στην πόλη, από τον οποίο να μπορείς να περάσεις, να δεις ή και να μην δεις κάτι. Να είναι μία στάση μέσα στην πόλη όπου ο πολίτης να μπορεί να περάσει κάποιο χρόνο για λίγη ή πολλή ώρα.
Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που θέλεις να αλλάξει;
Θέλω να εξελίξω, όχι να αλλάξω. Και αυτή η διαδικασία σίγουρα παίρνει κάποιο χρόνο. Ένα από τα μεγάλα προβλήματα του Δημοτικού Θεάτρου, αυτή τη στιγμή, είναι η λίγη χρηματοδότηση. Παίρνει μια στήριξη από τον Δήμο Λευκωσίας, αλλά για έναν χώρο τέτοιου μεγέθους αυτή είναι ελάχιστη. Άρα, το πρώτο είναι να γίνει το Δημοτικό Θέατρο πιο οικονομικά βιώσιμο, κάτι που δεν είναι εύκολο.
Βεβαίως χρειάζεται και η στήριξη του κράτους. Δεν μπορούμε να το βγάζουμε εντελώς έξω από την εξίσωση. Από πλευράς του, υπάρχει, απ’ ό,τι φαίνεται, πρόθεση αφού ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας πρόεβη σε μία εξαγγελία και ήδη έχει τροχιοδρομηθεί μια στήριξη. Αλλά πέρα από αυτό, πρέπει να μπορέσουμε να πετύχουμε μια οικονομικά βιώσιμη κατάσταση για να μπορούμε μετά να δημιουργήσουμε πράγματα. Γιατί χωρίς χρήματα γίνεται πάρα πολύ δύσκολο και δεν μιλάμε για τεράστια ποσά. Άρα, το πρώτο πράγμα είναι να τεθούν γερές βάσεις οικονομικής βιωσιμότητας, ώστε να μπορέσουμε να πάμε στο επόμενο βήμα.
Μέχρι τώρα η χρηματοδότηση ερχόταν μόνο από τον Δήμο;
Από όσο γνωρίζω, από τη μέρα που το ανέλαβε ο Γιώργος το 2019, υπήρχε στήριξη μόνο από τον Δήμο Λευκωσίας. Γι’ αυτό και το Δημοτικό Θέατρο ενοικιάζεται, γιατί αυτός είναι ο τρόπος για να μπορέσει να καλύψει τα έξοδά του. Και δεν λέω ότι πρέπει να είναι μόνο κρατικοδίαιτα. Είναι σημαντικό, φυσικά, τα θέατρα να μπορούν να ενοικιάζονται, αλλά πρέπει να βρεθεί μια ισορροπία ανάμεσα στην εμπορική χρήση του θεάτρου, που είναι απολύτως θεμιτή και στην καλλιτεχνική του αποστολή. Πρέπει να υπάρχουν έσοδα για να μπορεί να λειτουργεί, αλλά ταυτόχρονα να μπορεί να εκπληρώνει τον πολιτιστικό του ρόλο.
Νομίζω πως αυτό προσπάθησε να κάνει και ο Γιώργος: Να λειτουργεί το θέατρο μέσα από ενοικιάσεις, ώστε να μπορεί να ζήσει και να κάνει και ένα φεστιβάλ. Τώρα, θεωρώ πως πρέπει να βρεθεί ακόμη καλύτερη ισορροπία μεταξύ της εμπορικής χρήσης και της καλλιτεχνικής πλευράς. Γιατί αν για οκτώ μήνες το θέατρο ενοικιάζεται μόνο σε εξωτερικές παραγωγές, τότε αυτό αντανακλά και στο πρόσωπό του μέσα στην πόλη.
Θα συνεχίσει το Διεθνές Φεστιβάλ Λευκωσίας [ΔΦΛ]; Ποια θα είναι η μορφή του; Θα παραμείνει ως «ένα φεστιβάλ που δεν τελειώνει ποτέ»;
Ναι θα συνεχίσει, όχι στη χρονική διάρκεια που είχε προηγουμένως. Από τις 30 Μαρτίου που ανέλαβα, δούλεψα σε στενά χρονικά περιθώρια, αλλά καταφέραμε να καταθέσουμε πρόταση στα ΚΥΠΡΙΑ, των οποίων η αίτηση έληγε στις 6 του Απρίλη. Δεν ξέρω εάν θα πάρουμε τη χρηματοδότηση, διότι πέρσι δεν τα κατάφερε. Η χρηματοδότηση, βέβαια, είναι καθοριστική για την πραγματοποίηση οποιουδήποτε φεστιβάλ.
Η θέση μου για το ΔΦΛ, όμως, είναι ότι τα φεστιβάλ πρέπει να έχουν πολύ μικρότερη χρονική διάρκεια από αυτή που είχε. Το φεστιβάλ μπορεί να είναι ένα κομμάτι-δράση του με μία ευρεία θεματική. Το Δημοτικό Θέατρο οφείλει να έχει και άλλες δράσεις, άλλα φεστιβάλ, άλλες μορφές τέχνης και πρωτοβουλίες. Καταλαβαίνω γιατί στο παρελθόν έγινε έτσι και υπήρχαν συγκεκριμένοι λόγοι, π.χ. όσον αφορά τη διαθεσιμότητα των θεάσεων ή σε σχέση με την υποψηφιότητα της Λευκωσίας για τον τίτλο της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας. Αλλά οι πολύ μεγάλες διάρκειες είναι δύσκολες. Είναι δύσκολες και για το ίδιο το θέατρο. Αν το θέατρο είναι ουσιαστικά «κλεισμένο» για τέσσερις μήνες για το φεστιβάλ, τότε χάνει ενοικιάσεις και άλλες δυνατότητες στη διάρκεια του έτους. Πρέπει να βρεθεί μια ισορροπία, ώστε να λειτουργεί και το φεστιβάλ, αλλά να δουλεύει και το θέατρο συνολικά.
Επίσης, εάν θέλουμε να μιλήσουμε με τους όρους της εποχής, το Δημοτικό Θέατρο πρέπει να χτίσει το δικό του brand. Το Δημοτικό Θέατρο είναι αυτό που -παρουσιάζει- το ΔΦΛ, το Showcase Θεάτρου, ή -φιλοξενεί- την όποια παράσταση και πρωτοβουλία. Ως οργανισμός, θέλουμε να γίνει σημείο αναφοράς όχι μόνο για την Κύπρο, αλλά και για την περιοχή μας. Αν εξαιρέσεις τις μεγάλες αίθουσες του Μεγάρου Μουσικής, στην Αθήνα, είναι από τα πιο μεγάλα και καινούργια θέατρα της περιοχής μας. Αυτό, όμως, αναδεικνύει και μια πρόκληση: Ούτε σε άλλες χώρες είναι εύκολο να γεμίσει ένα θέατρο χιλίων θέσεων, πόσο μάλλον στην Κύπρο.
Πώς επηρεάζει ένα έργο η μεγάλη σκηνή;
Είναι πολύ σημαντικό πώς φαίνεται ένα έργο μέσα στη μεγάλη σκηνή. Το έχω ζήσει και εγώ. Να έχεις δουλέψει για κάτι, να βγαίνεις στη μεγάλη σκηνή και να έχεις πέντε άτομα στο κοινό. Είναι αποκαρδιωτικό.
Ακόμη και με 400 άτομα, η αίθουσα του ΔΘΛ μπορεί να μοιάζει άδεια, ενώ σε ένα πιο μικρό θέατρο να φαινόταν σχεδόν sold out. Αυτό δημιουργεί μια πολύ ωραία ατμόσφαιρα και αίσθηση, στοιχεία που είναι πολύ σημαντικά στο θέατρο, ανεξαρτήτως αν είναι μία πολύ καλή παράσταση.
Από τη μία λες «τι ωραία, παίζω στο Δημοτικό Θέατρο, σε μια μεγάλη σκηνή». Αλλά μετά, το βράδυ, όταν βλέπεις ότι είστε πέντε άτομα, είναι πολύ δύσκολο. Δεν σημαίνει ότι το έργο δεν είναι καλό. Σημαίνει ότι κάτι δεν λειτούργησε σωστά σε σχέση με τον χώρο και το κοινό.
Άρα, το θέμα δεν είναι μόνο να προσφέρεις τη μεγάλη σκηνή. Πρέπει να βοηθήσεις τον καλλιτέχνη να φέρει κόσμο, να βρει το σωστό πλαίσιο. Αν μια δράση «πέφτει», δεν σημαίνει ότι είναι κακή. Σημαίνει ότι ίσως χρειάζεται άλλο χώρο, άλλη κλίμακα, άλλη προσέγγιση.
Αλλιώς, κάνουμε κακό και στη δημιουργία. Δημιουργείται η αντίληψη ότι «πήγε στο Δημοτικό Θέατρο και έφερε 50 ή 300 άτομα, άρα δεν έχει ενδιαφέρον». Και αυτό επηρεάζει όλους.
Πώς μπορεί να ενισχυθεί η προσέλευση του κοινού;
Αυτή τη στιγμή, δεν υπάρχει υπεύθυνος marketing ή PR στο Δημοτικό Θέατρο. Πριν υπήρχε ένα άτομο που ασχολείτο, αλλά τώρα η θέση είναι κενή. Βέβαια, υπάρχουν πολλοί άλλοι τρόποι να φέρεις κόσμο. Για παράδειγμα, θέλουμε να ξεκινά η προπώληση ένα μήνα πριν, ώστε να μπορούμε να παρακολουθούμε την πορεία των εισιτηρίων. Ο Δήμος, επίσης, έχει εκατοντάδες υπαλλήλους, άρα και εκατοντάδες οικογένειες. Θα μπορούσαν να υπάρχουν κάποιες ειδικές προσφορές ή εκπτωτικά εισιτήρια για ανθρώπους του Δήμου, ώστε να αρχίσει να έρχεται περισσότερος κόσμος. Δεν λέω ότι μπορείς από την αρχή να δώσεις 50% έκπτωση παντού. Αλλά είμαστε σε σκέψεις για το σύστημα που θα μπορούσε να εφαρμοστεί.
Θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένα σύστημα συνδρομητών τύπου membership club, όπως συμβαίνει σε άλλα θέατρα στο εξωτερικό;
Ναι, αλλά δεν είναι απλό. Για να έχεις συνδρομητές, χρειάζεσαι υποδομή. Χρειάζεται μία καλή ιστοσελίδα, σύστημα πληρωμών, membership, παροχές. Φαίνεται απλό σαν ιδέα, αλλά από πίσω έχει πολλά βήματα. Άρα ξεκινάς από τα βασικά: να έχεις μία ιστοσελίδα που να μπορεί να υποστηρίξει αυτά τα πράγματα, να οργανώσεις την προπώληση, να μπορείς να παρακολουθείς την πορεία. Κάθε εβδομάδα να βλέπεις πώς πάει: πουλήθηκαν τόσα εισιτήρια, ανεβαίνει, πέφτει. Να μπορείς να προσαρμόζεις την στρατηγική σου.
Επιστρέφω στο φεστιβάλ, ο διεθνής χαρακτήρας του φεστιβάλ θα παραμείνει;
Ναι, ο χαρακτήρας του διεθνούς φεστιβάλ θα παραμείνει, ελλαδικές και άλλες διεθνείς παραγωγές. Ο στόχος μας, όμως, για φέτος, είναι το φεστιβάλ να βγει και έξω από το Δημοτικό Θέατρο, να απλωθεί λίγο μέσα στην πόλη, με μικρά βήματα στην αρχή. Να μην είναι μόνο συγκεντρωμένο στο θέατρο.
Θέλουμε να έχει δράσεις, παραστάσεις και δρώμενα και σε άλλους χώρους της πόλης, είτε κλειστούς είτε ανοιχτούς. Να ενεργοποιούνται και άλλοι τόποι της Λευκωσίας, είτε χώροι τέχνης, είτε άλλοι χώροι που μπορούν να ενταχθούν στο δίκτυο του φεστιβάλ. Υπάρχουν πολύ ωραίοι χώροι, δημόσιοι ή και ιδιωτικοί στην πόλη, που θα μπορούσαν να ζωντανέψουν μέσα από συνεργασίες, συμπαραγωγές ή φιλοξενίες. Αυτό θα μπορούσε να τους βοηθήσει και οικονομικά, όχι φέτος, αλλά στα επόμενα χρόνια, αν τα καταφέρουμε. Το λέω αυτό γιατί αυτή τη στιγμή, δεν θέλω να κάνω τεράστια βήματα. Θέλω πρώτα να τεθούν σωστές βάσεις, σιγά σιγά, για να μπορούμε να πάμε παραπέρα.
Ποιο είναι το πρώτο βήμα;
Ο ρόλος που έχω αναλάβει είναι και διοικητικός, ιδανικά δεν θα έπρεπε να είναι έτσι αλλά προς το παρόν αυτή είναι η πραγματικότητα. Το πρώτο μου μέλημα είναι να στρώσουμε τις διαδικασίες μας. Το πώς δουλεύουμε εσωτερικά, εμείς οι συνάδελφοι, στο κομμάτι της διοίκησης, της οργάνωσης και των οικονομικών. Πρέπει αυτό να είναι πολύ καλά οργανωμένο και ξεκάθαρο για όλους. Από τη στιγμή που κάποιος ενδιαφέρεται να ενοικιάσει το θέατρο, μέχρι την τελευταία μέρα που φεύγει μετά την παράστασή του, πρέπει να υπάρχει μια ομαλή διαδικασία, χωρίς παρεξηγήσεις, με καθαρά βήματα. Άρα, το πρώτο βήμα είναι διοικητικό, οργανωτικό και χρηματοδοτικό. Π.χ. Ποια είναι τα έσοδά μας, ποιο είναι η πρόβλεψή μας για τους επόμενους μήνες, πού πρέπει να στραφούμε για να βρούμε χρηματοδότηση, είτε ιδιωτική, κρατική, ευρωπαϊκή.
Βέβαια, έχουμε και το κομμάτι της αποστολής του θεάτρου, το οποίο θεωρώ ότι πρέπει να καταγραφεί. Πρέπει να το βρούμε μαζί, ίσως και σε διαβούλευση με την κοινότητα και τους καλλιτέχνες. Χρειάζεται να διαβουλευτούμε, να ακούσουμε, να σκεφτούμε, να ανταλλάξουμε απόψεις, ώστε να έχουμε μια καθαρή αποστολή. Και φυσικά αυτό πρέπει να γίνει και με τον Δήμο Λευκωσίας, γιατί το θέατρο ανήκει στον Δήμο Λευκωσίας.
Από πού θεωρείς ότι μπορεί να έρθει χρηματοδότηση;
Καταρχάς, η χρηματοδότηση από τον Δήμο είναι μικρή αλλά σημαντική. Χωρίς αυτήν, θα ήταν σχεδόν ανέφικτο να λειτουργήσει το θέατρο. Θα ήταν μόνο ένα θέατρο ενοικιάσεων. Ακόμη και με μικρή στήριξη κάτι γίνεται.
Από εκεί και πέρα, είναι θέμα να πειστούν όσοι λαμβάνουν τις μεγάλες αποφάσεις ότι πρόκειται για ένα στολίδι της χώρας, με την ιστορία του κυπριακού θεάτρου επάνω του, και άρα πρέπει να στηριχθεί. Ακούγεται αυτονόητο, αλλά δυστυχώς η θέση του πολιτισμού στην Κύπρο δεν είναι πάντα τέτοια που να κάνει αυτά τα πράγματα αυτονόητα.
Θα μπορούσε το θέατρο να αξιοποιήσει ευρωπαϊκά προγράμματα;
Ναι, τα ευρωπαϊκά προγράμματα είναι μέσα στους στόχους μας. Υπάρχουν πολλά, για residencies, για συνεργασίες, για συμπαραγωγές. Αλλά τα μεγάλα ευρωπαϊκά προγράμματα χρειάζονται πάρα πολλή δουλειά. Προς το παρόν νομίζω ότι ο πιο ρεαλιστικός δρόμος είναι να μπούμε αρχικά ως partners και όχι ως leaders, μέχρι να αποκτήσουμε την απαραίτητη εμπειρία.
Θέλουν ειδικούς ανθρώπους, συνεχή δουλειά, σωστό timing, κατάθεση εγγράφων, παρακολούθηση. Άρα είναι κάτι που θέλουμε, αλλά πρέπει να χτιστεί σωστά.
Είναι σημαντικό ότι στη θέση του γενικού διευθυντή βρίσκεται κάποιος που ήταν πριν στο θέατρο;
Είναι σημαντικό, γιατί ο Γιώργος γνωρίζει το Δημοτικό Θέατρο από μέσα. Το ανέλαβε όταν ξανάνοιξε και το ξέρει πολύ καλά. Την ίδια στιγμή, βέβαια, είναι μια λεπτή θέση. Δεν μπορώ να μιλήσω εκ μέρους του, αλλά προφανώς τώρα έχει έναν θεσμικό ρόλο και πρέπει να κρατήσει τις ισορροπίες. Δεν μπορεί να φανεί ότι στηρίζει κάτι μόνο επειδή ήταν εκεί πριν. Το θετικό όμως είναι ότι το γνωρίζει, το αγαπά, γιατί έστησε και το φεστιβάλ από το 2019, άρα είναι κομμάτι και της δικής του διαδρομής.
Πώς είναι να διαχειρίζεσαι ταυτόχρονα διοικητικό και καλλιτεχνικό ρόλο;
Παράξενο, αλλά δεν είναι κάτι ξένο προς εμένα. Το ένα είναι πιο γραφειακή, οργανωτική δουλειά και το άλλο πιο ελεύθερη, καλλιτεχνική δουλειά. Όμως έχω ένα κομμάτι μέσα μου που του αρέσει πολύ αυτό το οργανωτικό σκέλος. Μου αρέσει να δουλεύουν τα πράγματα σωστά, να φιλοξενούμε κόσμο σωστά, να υπάρχει μια αίσθηση ότι όλα λειτουργούν καλά.
Ίσως κάποια στιγμή να ήθελα να κάνω κι εγώ κάτι μικρό μέσα στο θέατρο, ένα μικρό δρώμενο ή μια μικρή παράσταση, δεν ξέρω ακόμη. Δεν το αποκλείω. Αλλά τώρα, ο στόχος μου είναι πρώτα να στρώσει το πράγμα. Φυσικά δεν θα είναι ως μία έξτρα αμοιβή, θα είναι κομμάτι που θα ήθελα να δώσω προς το θέατρο. Μια και τα θέατρα, ξέρεις, πολλές φορές συνδέονται και με την ομάδα ή με το πρόσωπο που τα τρέχει. Δεν θέλω σε καμία περίπτωση να εκμεταλλευτώ τη θέση μου.
Από την άλλη, δεν ασπάζομαι και την άποψη ότι πρέπει να παγώσεις εντελώς τη δική σου δημιουργικότητα μόνο και μόνο για να μην υπάρξει οποιαδήποτε παρεξήγηση. Αν κάποια στιγμή γίνει κάτι, θα γίνει μέσα σε σωστά πλαίσια, όπως συμβαίνει και σε άλλα θέατρα. Αλλά τώρα η προτεραιότητά μου είναι να στρώσει πρώτα ο οργανισμός και μετά να το σκεφτούμε αυτό.
Για τον σχεδιασμό του προγράμματος του Δημοτικού Θεάτρου, τι άλλες σκέψεις υπάρχουν;
Να είναι το θέατρο της πόλης. Να γίνει ένας χώρος συναντήσεων. Να έρχεσαι, για λίγο ή πολύ, να δεις κάτι, να αγοράσεις κάτι, να καθίσεις να πιεις έναν καφέ ή να δεις κάτι μικρό το απόγευμα. Όπως γίνεται και σε άλλα θέατρα στο εξωτερικό, στο Λονδίνο ή στην Αθήνα. Πρέπει να υπάρχει δραστηριότητα όλο τον χρόνο: συνεργασίες με θεατρικές ομάδες, με ομάδες χορού, με κινηματογραφικές προβολές, ακόμη και με παρουσιάσεις βιβλίων. Επίσης, υπάρχουν χώροι μέσα στο θέατρο, όπως ο χώρος πρόβας, που μπορούν να αξιοποιηθούν για μικρότερες δράσεις ή εκπαιδευτικά προγράμματα. Στόχος είναι να υπάρχει συνεχής ροή κόσμου. Να έχει κινητικότητα και ζωή. Να μπαίνει κόσμος μέσα, να το χρησιμοποιεί, να φαίνεται ζωντανό. Δεν χρειάζεται να ανοίγει μόνο όταν έχουμε παράσταση.
Ακούγεται ωραίο όταν το λες, αλλά όλοι ξέρουμε ότι δεν φτάνει να ακούγεται ωραίο. Πρέπει να υλοποιηθεί και για αυτό, υπάρχουν πολλά πράγματα που πρέπει να γίνουν, διαδικαστικά και γραφειοκρατικά. Υπάρχουν άδειες, ζητήματα λειτουργίας... γραφειοκρατία.
Μίλησες για Showcase Θέατρου, θα ήθελες να μας πεις περισσότερα;
Ναι. Ένας από τους στόχους είναι να δημιουργηθεί ένα Showcase κυπριακού θεάτρου, πιθανόν ανά δύο χρόνια. Πρέπει να δημιουργηθεί μια νοοτροπία στους δημιουργούς: να μην πετάγονται τα σκηνικά και τα κοστούμια μόλις τελειώσει μια παράσταση. Γιατί μετά, αν θέλεις να την ξανακάνεις, χρειάζεσαι ξανά χρήματα και πολλές φορές δεν γίνεται. Αν υπάρχει ένα Showcase, μπορείς να πεις ότι μια παράσταση θα παρουσιαστεί ξανά εκεί, ίσως και για να ταξιδέψει στο εξωτερικό.
Θα είχε ενδιαφέρον, επίσης, να αναβιώσουμε ιστορικές παραστάσεις του Γαβριηλίδη, του Χαραλάμπους και νεότερων, ή να δείξουμε αρχειακό υλικό. Υπάρχουν έργα που δεν τα έχουμε δει οι νεότεροι, αλλά έχουν σημασία. Αυτό, όμως, προϋποθέτει ότι υπάρχει αρχείο. Πρέπει να βρούμε πού είναι αυτό το υλικό, στο ΡΙΚ, στον ΘΟΚ, σε άλλους οργανισμούς και να το συγκεντρώσουμε.