Πριν από λίγες ώρες ο 73χρονος Ακμπάρ, με καταγωγή από το Πακιστάν, ο οποίος θεωρείται ο τελευταίος εφημεριδοπώλης της Γαλλίας, έλαβε μια από τις υψηλότερες κρατικές διακρίσεις. Σε ειδική τελετή στο Μέγαρο των Ηλυσίων, ο Πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν (Emmanuel Macron) τον έχρισε Ιππότη του Εθνικού Τάγματος Αξίας, χαρακτηρίζοντάς τον ως «πιο Γάλλο από τους Γάλλους». 

«Είστε η προφορά του έκτου διαμερίσματος, η φωνή του γαλλικού Τύπου τα πρωινά της Κυριακής — και κάθε άλλη μέρα της εβδομάδας για να είμαστε ακριβείς. Μια ζεστή φωνή που για περισσότερα από 50 χρόνια αντηχεί στις βεράντες του Σεν Ζερμέν, βρίσκοντας τον δρόμο της ανάμεσα στα τραπέζια των εστιατορίων» δήλωσε ο Μακρόν στην ομιλία του. 

Στη συνέχεια εξήρε το ταξίδι που οδήγησε τον Ακμπάρ το 1973 στο Μέγαρο των Ηλυσίων. 

«Ως παιδί έπρεπε να αντιμετωπίσετε τα χειρότερα: φτώχεια, καταναγκαστική εργασία, βία. Ονειρευόσασταν μόνο ένα πράγμα: να φύγετε...διασχίσατε το Αφγανιστάν, το Ιράν, την Τουρκία, την Ελλάδα. Ζήσατε ως παράνομος μετανάστης και βιώσατε την ένδεια και τον συνεχή φόβο. Αλλά επιμείνατε» σημείωσε. 

Πριν από την τελετή, ο Ακμπάρ δήλωσε στο δίκτυο Franceinfo ότι η τιμή αυτή αποτελεί «βάλσαμο» για τις πολλές πληγές που βίωσε στη ζωή του, σύμφωνα με τον Guardian.

Αξίζει να σημειωθεί ότι με τη βοήθεια ενός Αργεντινού φοιτητή που πουλούσε περιοδικά, ο Ακμπάρ εντάχθηκε στην ομάδα των λίγων δεκάδων πωλητών εφημερίδων στην πόλη. Κατά τη διάρκεια της ημέρας, πουλούσε φύλλα σε ισχυρές προσωπικότητες, όπως ο πρώην Πρόεδρος Φρανσουά Μιτεράν (François Mitterrand), αλλά και σε φοιτητές του Sciences Po που αργότερα θα στελέχωναν την πολιτική ελίτ — ανάμεσά τους ο ίδιος ο Μακρόν και ο πρώην Πρωθυπουργός Εντουάρ Φιλίπ (Édouard Philippe). 

Ωστόσο, τα πρώτα χρόνια οι νύχτες του ήταν σκληρές, κοιμόταν στον δρόμο κάτω από γέφυρες ή σε άθλια δωμάτια, πασχίζοντας να στείλει χρήματα στην οικογένειά του στο Πακιστάν.

Παρά τις αντιξοότητες, ο Ακμπάρ έχτισε μια σταθερή ζωή και μεγάλωσε πέντε παιδιά, παραμένοντας στο πόστο του ακόμη και όταν η βιομηχανία του Τύπου άρχισε να φθίνει. Σήμερα, αν και η ζήτηση έχει μειωθεί δραματικά λόγω της ψηφιακής εποχής —πουλώντας μόλις 20 αντίτυπα της Le Monde ημερησίως— δεν σκοπεύει να το εγκαταλείψει. Θα συνεχίσει να κάνει ζιγκ-ζαγκ στα καφέ της πόλης όσο του το επιτρέπουν οι δυνάμεις του.

«Η συνταξιοδότηση θα πρέπει να περιμένει μέχρι το νεκροταφείο», κατέληξε αστειευόμενος.

(ΚΥΠΕ-ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΚΧΡ/ΓΒΑ)