Σε κλίμα συγκίνησης τελέστηκε στη Λευκωσία η κηδεία του Ανδρέα Καραγιάν, ο οποίος απεβίωσε την Πέμπτη, 26 Μαρτίου 2026, με την Υφυπουργό Πολιτισμού Δρ Βασιλική Κασσιανίδου να αποχαιρετά τον καλλιτέχνη με έναν εκτενή επικήδειο λόγο, σκιαγραφώντας τη ζωή, το έργο και την επίδρασή του.
«Με βαθύτατη λύπη βρισκόμαστε σήμερα εδώ, για να αποχαιρετήσουμε τον Ανδρέα Καραγιάν, μια από τις πλέον πολυσχιδείς και πολυτάλαντες μορφές της καλλιτεχνικής σκηνής του τόπου μας, που με το έργο του σημάδεψε ανεξίτηλα την πολιτιστική ζωή της Κύπρου», ανέφερε, προσθέτοντας ότι «η μνήμη του θα διατηρηθεί ζωντανή μέσα από τα έργα του, τα βιβλία του και στις αναμνήσεις όλων όσων άγγιξε τη ζωή τους».
Η ίδια έκανε και προσωπική αναφορά, σημειώνοντας ότι «ανάμεσα σε αυτούς είχα την τύχη να βρίσκομαι και η ίδια», καθώς τον γνώριζε από παλιά, λόγω της σχέσης του με την οικογένειά της.
Ανατρέχοντας στη διαδρομή του, η Υφυπουργός τόνισε ότι ο ίδιος «οφείλει σε μεγάλο βαθμό την αγάπη του για τις τέχνες στους γονείς του και ιδιαίτερα στη μητέρα του Καρμέλα», επισημαίνοντας ότι, παρότι σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και συνέχισε στο Λονδίνο για ειδικότητα, «εκεί ήρθε σε επαφή με τις νέες καλλιτεχνικές τάσεις» και, μέσα από μαθήματα στο Central School of Art στο Camberwell, «ανακάλυψε το ταλέντο του στη ζωγραφική και εγκατέλειψε για πάντα την ιατρική».
Στη συνέχεια, όπως ανέφερε, «σπούδασε χαρακτική στη Στουτγκάρδη», ενώ η πρώτη του ατομική έκθεση το 1978 στην Αθήνα και η επόμενη το 1979 στη Γκαλερί «Ζυγός» στην Κύπρο «προκάλεσαν μεγάλη αίσθηση και πολλές συζητήσεις». «Η έκθεση αυτή σηματοδότησε την απαρχή μιας λαμπρής καλλιτεχνικής πορείας τόσο στην Κύπρο όσο και στο εξωτερικό», είπε χαρακτηριστικά.
Η Δρ Κασσιανίδου αναφέρθηκε και σε σταθμούς της πορείας του, σημειώνοντας, μεταξύ άλλων, τις συνεργασίες του με τη Νίκη Μαραγκού, αλλά και την έκθεση «Χίλιες και μια νύχτες», περιγράφοντας την ιδιαίτερη ατμόσφαιρα των εγκαινίων, όπου «το δάπεδο της Γκαλερί Γκλόρια καλύφθηκε με χαλιά και η Τζένη Γαϊτανοπούλου διάβαζε παραμύθια στο μαγεμένο ακροατήριο».
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στη διεθνή του παρουσία, επισημαίνοντας ότι «εκπροσώπησε τη χώρα μας στη Μπιενάλε Βενετίας το 2001 και αργότερα στη Μπιενάλε Καΐρου το 2006, όταν το Περίπτερο της Κύπρου απέσπασε το Πρώτο Βραβείο», ενώ το 2007, όπως είπε, «κατόπιν πρόσκλησης της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας, έζησε στην Αλεξάνδρεια και δημιούργησε τη σειρά “Τα Αλεξανδρινά”».
Αναφερόμενη στη λογοτεχνική του παρουσία, σημείωσε ότι «το ανήσυχο πνεύμα του δεν εφησύχαζε ποτέ», υπενθυμίζοντας ότι το 2004 ξεκίνησε τη συγγραφή της μυθιστορηματικής αυτοβιογραφίας του, μιας πενταλογίας που του χάρισε δύο Κρατικά Βραβεία Μυθιστορήματος. «Με λόγο αιχμηρό, προσωπικό και βαθιά στοχαστικό, παρενέβαινε συστηματικά στον δημόσιο διάλογο», είπε, υπογραμμίζοντας ότι υπερασπιζόταν «την ελευθερία της έκφρασης, τα ατομικά δικαιώματα και την ορατότητα της διαφορετικότητας».
Παράλληλα, ανέφερε ότι «σημαντική είναι η επί είκοσι χρόνια δημοσιογραφική του παρουσία», ενώ στάθηκε και στη σχέση του με το Πανεπιστήμιο Κύπρου, στο οποίο «δώρισε το 2007 το έργο “Όμηροι 2000”» και θέσπισε βραβείο στη μνήμη της μητέρας του για τη στήριξη νέων καλλιτεχνών.
Η Υφυπουργός σημείωσε ότι «η Πολιτεία αποδίδει την ελάχιστη οφειλόμενη τιμή» σε έναν δημιουργό που «με τη ζωή και το έργο του πλούτισε την Κύπρο στον τομέα της τέχνης, της λογοτεχνίας και του δημόσιου κοινωνικού διαλόγου», προσθέτοντας ότι η προσφορά του είχε ήδη αναγνωριστεί, τόσο με το τιμητικό επίδομα που λάμβανε όσο και με τη βράβευσή του με το Μέγα Βραβείο «Στασίνος» το 2025.
Αναφερόμενη στις τελευταίες του δημόσιες παρουσίες, υπενθύμισε τη μεγάλη αναδρομική έκθεση στη Λεμεσό το 2024, αλλά και την πρόσφατη επιστροφή του στη Γκαλερί Γκλόρια, «εκεί όπου για πρώτη φορά είχε παρουσιάσει το έργο του στο κυπριακό κοινό».
«Με συνέπεια και τόλμη, μέχρι τις τελευταίες στιγμές της ζωής του ο Ανδρέας άφησε το δικό του ξεχωριστό αποτύπωμα στον τόπο μας», ανέφερε, εκφράζοντας εκ μέρους της Πολιτείας «τα ειλικρινή συλλυπητήρια» προς τους οικείους του.
«Εύχομαι πως είναι μια παρηγοριά ότι όλοι εδώ και πολλοί άλλοι αναγνωρίζουν ότι ο Ανδρέας Καραγιάν ήταν ένας πραγματικά πρωτοπόρος καλλιτέχνης που έχαιρε του σεβασμού και του θαυμασμού όλων μας», κατέληξε. «Αιωνία του η μνήμη».