Μια στρατιωτίνα των ΗΠΑ που υπηρέτησε στις φυλακές του Άμπου Γκράιμπ, που θεωρεί ότι έπεσε θύμα κακής δημοσιότητας και δεν ξέρει πού τελειώνει το αστείο και τι είναι θεμιτό, είναι η Στέλα Φυρογένη, στον ρόλο της Λίντι Ίγκλαντ.
Ένας Βρετανός επιθεωρητής των, ανύπαρκτων όπως αποδείχθηκε, όπλων μαζικής καταστροφής του Σαντάμ Χουσέιν, που δεν αντέχει πια το ψέμα ως μέρος της προπαγάνδας και αυτοκτονεί, είναι ο Αντώνης Κατσαρής, στον ρόλο του Ντέιβιντ Κέλι.
Μια γυναίκα μέλος του Κομουνιστικού Κόμματος του Ιράκ, φυλακισμένη το 1963 σε κολαστήριο της μπααθικής δικτατορίας, που αναλογίζεται τα λάθη και τα πάθη της, είναι η Λένια Σορόκου, στον ρόλο της Νερζάς αλ Σαφάρ.
Το έργο της Καναδής Τζούντιθ Τόμσον, γραμμένο το 2008, είναι τρεις μονόλογοι υπαρκτών προσώπων. Κατά τη γνώμη μου το κείμενο είναι τόσο δυτικό που αφήνει κενά τα οποία το καθιστούν αδύνατο, αλλά αυτά τα καλύπτουν και με το παραπάνω οι ηθοποιοί. Αν δεν ήταν και η καφρίλα των κινητών τηλεφώνων του φιλοθεάμονος κοινού, η παράσταση θα ήταν συγκλονιστική.

Κατερίνα Στεφάνου