Να φοβάστε και τους δικηγόρους. Ειδικά αυτούς που δεν αρκούνται στο να κολλάνε χαρτόσημα, να παίρνουν αναβολές και να στέλνουν αβέρτα επιστολές. Προσμένω πάντα τέτοιο καιρό περίπου τις θεατρικές παραστάσεις της ομάδας obiter dicta. Φέτος τα τρομερά παιδιά της θεατρικής ομάδας ανέβασαν το έργο αυτό και η παράστασή τους αναμφίβολα θα είναι μία από τις επικρατέστερες για το βραβείο των ερασιτεχνικών θεάτρων. Αλλά αυτό ίσως να είναι το λιγότερο, αφού είναι χορτασμένοι από αυτά. Έφυγα από την παράσταση με μια γλυκόπικρη γεύση: στη μεγαλύτερή της διάρκεια οι ηθοποιοί έβγαλαν αβίαστα γέλιο και τα εμβόλιμα τραγούδια ήταν βαμμένα στη ματαίωση της ενηλικότητας και όσων αυτή φέρνει μαζί της. Στίχοι Λ. Νικολακοπούλου, τι περιμένατε; Ξεχώρισα (ξανά φέτος) τον Χρίστο Κουλουμά και τη Νατάσα Ζερβού και σκέφτηκα ότι βρίσκονται σκαλιά πιο πάνω από πολλούς του επαγγέλματος. Και εντάξει, ίσως να ζήλεψα λίγο την αίσθηση της ομάδας που βγάζουν στη σκηνή.

Νικόλας Κυριάκου