Στην Κύπρο του 2026, παράγουμε περισσότερη Eurovision από όση μπορούμε να διαχειριστούμε. Πώς αλλιώς μπορεί να εξηγήσει ή καλύτερα να προσπαθήσει να εξηγήσει κάποιος τον χαμό που γίνεται κάθε χρόνο με τη Eurovision! Τόσες φορές τα ίδια και τα ίδια και τόσες ακόμα φορές που ανάγουμε σε κάτι εξαιρετικά σημαντικό ένα τηλεοπτικό πανηγύρι της EBU το οποίο έχει συγκεκριμένο χαρακτήρα και ύφος, που σίγουρα δεν μας προέκυψε φέτος και ξαφνικά. Η Eurovision έχει τέτοια εξέλιξη -τουλάχιστον την τελευταία δεκαετία- που δεν νομίζω κάθε Μάη να πέφτουμε από τα σύννεφα με τα διάφορα «νούμερα» που εμφανίζονται -και κατά κανόνα κερδίζουν- τη Eurovision κάνοντάς μας όλους να απορούμε αν ακούμε και βλέπουμε με τον ίδιο τρόπο.
Ένας είπε ότι «έτσι βλέπουν την Κύπρο οι Εγγλεζοκυπραίοι». Ούτε καν του πέρασε από το μυαλό ότι το βιντεοκλίπ ξεπίτηδες είναι προκλητικά ιντριγκαδόρικο για να το συζητούμε.
Και αφού έχουμε λύσει όλα μας τα προβλήματα στην Κύπρο, αποφασίσαμε τον Φεβρουάριο του 2026, κάπου μεταξύ Annie Alexui, Φαίδωνα, υδατικού και #videogate, να συζητήσουμε -με τον δικό μας μοναδικό τρόπο- και τη Eurovision. Τους μεν τους ενόχλησε ότι η κατά τα άλλα κουκλάρα Αντιγόνη εκφράζεται, λένε, με τουρκικές λέξεις, κάνοντας το Jalla να μοιάζει με Yalla. Ούτε καν τους νοιάζει αν είναι αραβική ούτε καν σκέφτηκαν ότι είναι μια λέξη που ο λαός μας λέει συνεχώς και οι νέοι μας γράφουν στα σόσιαλ. Μπορεί τα ΕΛΑΜοειδή να τα ενοχλεί το «jalla» και να προτιμούν το «tzialla» ή το «tzalla» ή πολύ περισσότερο το ελληνιστί «κι άλλα». Μετά που άκουσαν και τον ρυθμό, αποφάσισαν ότι το τραγούδι είναι ανατολίτικο και γίνεται στο πλαίσιο της ολικής προσπάθειας-συνωμοσίας για να έρθουν οι δύο κοινότητες κοντά και τελικώς να τουρτζιέψουμε. Γιατί Eurovision χωρίς κυπριακό εθνικισμό δεν υπάρχει. Τους δε, τώρα, τους ενόχλησε μάλλον η αισθητική και η κουλτούρα του τραγουδιού της Αντιγόνης, βάλαμε και λίγη σάλτσα για την οδική ασφάλεια και έτοιμη η ανακοίνωση. Οκ, είναι λεφτά του φορολογουμένου, το κατανοούμε αλλά ας σοβαρευτούμε λιγάκι και ας αποδίδουμε την πραγματική αξία που χρειάζεται σε κάθε περίπτωση. Δηλαδή οι προηγούμενες συμμετοχές προήγαγαν την κυπριακή κουλτούρα και τον πολιτισμό; Μπλέξαμε κάπως και την προεδρία της ΕΕ και όλοι απορούμε αν προτιμούμε συμμετοχές τύπου «εν η μάνα μου που φταίει». Στο κάτω κάτω, όλοι αυτοί οι κατά τα άλλα σεβαστοί άνθρωποι του πολιτισμού είναι οι ίδιοι που σε κάθε περίπτωση -ορθώς- επαναλαμβάνουν σε κάθε ευκαιρία και τις λέξεις «ελευθερία λόγου» και «σεβασμός στην καλλιτεχνική άποψη».
Μην νομίζετε όμως ότι η παράνοια σταματά εδώ. Έχουμε και το ΡΙΚ, που αντί να απαντήσει το αυτονόητο, ότι δηλαδή προσαρμόζει τη συμμετοχή κάθε χρόνο στο ύφος του διαγωνισμού, επιλέγοντας μια συμμετοχή που να έχει ελπίδες διάκρισης και όχι την τιμή των όπλών. Το ΡΙΚ απάντησε… και είχαμε μαθήματα πολιτισμού και Eurovisionλαγνείας από τον γενικό του διευθυντή. «Ο διαγωνισμός τραγουδιού της Eurovision κατάφερε να ενώσει την Ευρώπη μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και συνεχίζει 70 χρόνια μετά να συμβάλλει στην αποδοχή όλων χωρίς διακρίσεις μέσω μιας γιορτής που στόχο έχει ακριβώς να γιορτάσει τη διαφορετικότητα και να κτίσει γέφυρες ανάμεσα σε λαούς και πολίτες», αναφέρει μεταξύ άλλων η επιστολή του κ. Τσώκου. Είναι το ίδιο το ΡΙΚ που για έναν ολόκληρο χρόνο είχε το λογότυπο για τα 50 χρόνια τουρκικής κατοχής στην εκπομπή του αλλά δεν είχε κανένα πρόβλημα που το Ισραήλ συμμετέχει κανονικά και με το νόμο στη Eurovision, ψηφίζοντας και θετικά. Το ΡΙΚ που ξέρει τα πάντα περί κατοχής (με πατριωτικές εκπομπές και άλλες κορώνες), αλλά όχι για την κατοχή της Παλαιστίνης, το ΡΙΚ που τα πάει καλά με τους κατακτητές και τους γενοκτόνους γείτονες… αφού μιλάμε για τον διαγωνισμό που «συμβάλλει στην αποδοχή όλων χωρίς διακρίσεις».
Στο μεταξύ, τόση ώρα σπάζω το μυαλό μου να θυμηθώ τις τελευταίες τρεις συμμετοχές της Κύπρου στο πανηγύρι της Eurovision. Δεν τα κατάφερα. Ούτε την περσινή θυμάμαι. Αυτή είναι η ουσία. Να μην ασχολούμαστε πιο πολύ με θέματα που δεν αξίζουν περισσότερο τον χρόνο μας, να μην ανάγουμε σε μείζονα θέματα διάφορες ανοησίες.