Πρόκειται για έναν θεσμό που επιστρέφει κάθε καλοκαίρι με την ίδια κανονικότητα που επιστρέφει και η ίδια η εποχή. Δέκα καλοκαίρια τέχνης σε έναν χώρο φτιαγμένο όχι για να μένεις, αλλά για να επιστρέφεις.
Σύμφωνα με το concept της φετινής έκθεσης, το καλοκαίρι δεν μένει ποτέ, αλλά επιστρέφει, τακτικά, αξιόπιστα. Κάθε χρόνο έρχεται σαν να ήταν η πρώτη φορά και φεύγει σαν να ήταν η τελευταία. Αυτή η επανάληψη, το καλοκαίρι που γυρίζει, πανομοιότυπο και διαφορετικό κάθε φορά, είναι, ίσως, η πιο ειλικρινής εικόνα για το ίδιο το έργο τέχνης. Ένα έργο δημιουργείται μέσα σε μια συγκεκριμένη στιγμή, για συγκεκριμένους λόγους. Κι όμως φιλοδοξεί να τα ξεπεράσει όλα: να μείνει, να θυμάται, να σημαίνει κάτι πέρα από τη στιγμή της δημιουργίας του. Το προσωρινό, λοιπόν, δεν είναι το αντίθετο του διαρκούς. Είναι ο μόνος τρόπος που γνωρίζουμε για να επιβεβαιώσουμε το δεύτερο.
Αυτή ακριβώς η συνύπαρξη του εφήμερου με το διαρκές αποτελεί τον πυρήνα της έκθεσης. Δεν είναι τυχαίο ότι ήδη από το 1966 ο Robert Smithson έγραφε για μια νέα γενιά μνημείων που δεν φιλοδοξούσαν στη διάρκεια: «δεν χτίζονται για τους αιώνες, αλλά ενάντια στους αιώνες» (they are not built for the ages, but rather against the ages). Δεν επρόκειτο για μνημεία της αποτυχίας ή της παραίτησης, αλλά για μνημεία που είχαν συμφιλιωθεί εκ των προτέρων με τη φθορά τους, που δεν προσποιούνταν την αιωνιότητα και, ακριβώς γι' αυτό, κατάφερναν να πουν κάτι αληθινό για τον χρόνο.
Σε επιμέλεια του Άντρου Ευσταθίου, κάθε έργο στην έκθεση «Προσωρινά για Πάντα | Temporary Forever» κουβαλά τη δική του εκδοχή αυτής της έντασης. Υπάρχουν έργα φτιαγμένα από υλικά που δεν αντέχουν στον χρόνο, δίπλα σε έργα που επιμένουν στη σταθερότητα του μετάλλου, της πέτρας και της φωτογραφικής αποτύπωσης. Υπάρχουν εικόνες που μοιάζουν να ζητούν να ξεχαστούν και άλλες που μοιάζουν να αρνούνται πεισματικά να εξαφανιστούν. Κανένα από αυτά τα έργα δεν λύνει το ερώτημα. Όλα, όμως, του δίνουν σχήμα.
Η έκθεση δεν προσπαθεί να κρατήσει τίποτα ζωντανό για πάντα. Προσπαθεί να σταθεί, για λίγο, όσο διαρκεί ένα καλοκαίρι, στο σημείο όπου το εφήμερο και το διαρκές παύουν να είναι αντίθετα και γίνονται, απλώς, δύο τρόποι να μετράς τον ίδιο χρόνο.
