Σύμφωνα με τον ίδιο, είναι μόνο η πέμπτη γνωστή σφραγίδα παγκοσμίως που ανήκει ίσως στην πιο σημαντική γυναίκα στην βυζαντινή ιστορία, η οποία ήταν επίσης η πεθερά του βασιλιά Ιβάν Ασέν Β'. Άλλες τέτοιες σφραγίδες φυλάσσονται σε συλλογές σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένου του μουσείου Dumbarton Oaks στην Ουάσινγκτον, του Μουσείου Ερμιτάζ στην Αγία Πετρούπολη και ιδιωτικών συλλογών.
«Ήταν η σύζυγος του Ιωάννη Γ΄ Δούκα Βατάτζη, ενός μεγάλου Βυζαντινού αυτοκράτορα. Αυτή η κυρία ήταν κόρη ενός αυτοκράτορα, εγγονή ενός αυτοκράτορα, σύζυγος ενός αυτοκράτορα και μητέρα ενός αυτοκράτορα. Με άλλα λόγια, από κάθε οπτική γωνία, είναι δύσκολο να σκεφτεί κανείς κάποιον πιο εξέχοντα στην βυζαντινή ιστορία. Τουλάχιστον, δεν μπορώ να σκεφτώ κάποιον που να μου περάσει από το μυαλό», είπε ο καθηγητής Οβτσάροφ.
Υπενθύμισε ότι η σφραγίδα χρονολογείται από τον 13ο αιώνα. Εκείνη την εποχή, ο Ιβάν Ασέν Β΄ είχε μόλις βγει νικητής από τη Μάχη της Κλοκοτνίτσας, που βρίσκεται μόλις 29 χλμ. από το Περπερικόν, ενώ ο Ιωάννης Γ΄ Δούκας Βατάτζης και η σύζυγός του Ειρήνη κυβερνούσαν στο Βυζάντιο.
«Προφανώς, πρέπει να υπήρξε κάποια πολύ εκτεταμένη αλληλογραφία, επειδή αυτές οι σφραγίδες χρησιμοποιούνταν για τη σφράγιση επιστολών», είπε ο αρχαιολόγος.
Πρόσθεσε ότι πολλά ενδιαφέροντα και σημαντικά γεγονότα έλαβαν χώρα μεταξύ Βουλγαρίας και Βυζαντίου κατά τη διάρκεια αυτών των ετών. Αυτή ήταν η περίοδος κατά την οποία η Κωνσταντινούπολη κατακτήθηκε από τους Λατίνους. Ωστόσο, χρησιμοποιώντας αφενός τη νίκη του στην Κλοκοτνίτσα και αφετέρου την τεράστια αυτοκρατορία που είχε δημιουργήσει, ο Ιβάν Ασέν Β' αποφάσισε να αποκαταστήσει το Βουλγαρικό Πατριαρχείο που χρονολογείται από την εποχή του Τσάρου Συμεών, υπενθύμισε ο καθηγητής Νικολάι Οβτσάροφ.
Διευκρίνισε ότι η ιδιαίτερα εντατική αλληλογραφία έλαβε χώρα το 1233-1235, με το 1235 να κορυφώνεται με την αναγνώριση του Βουλγαρικού Πατριαρχείου στη Λάμψακο, στα παράλια της Μικράς Ασίας, ως ενός από τα Ορθόδοξα πατριαρχεία.
«Ταυτόχρονα, ωστόσο, η συνθήκη περιελάμβανε και μια άλλη ρήτρα, δηλαδή τον γάμο της κόρης του Ιβάν Ασέν Β', Έλενας, με τον Θεόδωρο Α' Λάσκαρι, κληρονόμο του θρόνου της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας - της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας - και γιο της Ειρήνης, της οποίας τη σφραγίδα δείχνω. Αυτά είναι τα δύο γεγονότα που μπορεί να ώθησαν μια επιστολή και τη σφραγίδα αυτής της υψηλόβαθμης Βυζαντινής κυρίας να εμφανιστούν εδώ», εξήγησε ο καθηγητής Οβτσάροφ.
Η σφραγίδα της αυτοκράτειρας Ειρήνης Κομνηνής φέρει την εικόνα της φορώντας στέμμα και αυτοκρατορικά άμφια στη μία πλευρά και τον Χριστό, τον Λυτρωτή των ανθρώπινων αμαρτιών, στην άλλη - μια «εξαιρετικά σπάνια εικονογραφία», τόνισε ο αρχαιολόγος.
Πρόσθεσε ότι αυτή είναι η τέταρτη σφραγίδα που ανακαλύφθηκε στο Περπερικόν και ανήκει σε έναν σημαντικό ηγεμόνα. Οι άλλες είναι μια σφραγίδα του αυτοκράτορα Αναστάσιου Α΄ Δικόρου του 5ου αιώνα, μια σφραγίδα του Κωνσταντίνου Θ΄ Μονομάχου του 11ου αιώνα, μια σφραγίδα του Ανδρόνικου Β΄ Παλαιολόγου του 13ου αιώνα - επίσης Βυζαντινού αυτοκράτορα - και μια χρυσή σφραγίδα του βασιλιά Ιβάν-Αλεξάνδρου.
(ΚΥΠΕ-ΒΤΑ/ΑΑΡ/ΑΓΚ)