Το «Hockney Unlocked» είναι μια σειρά 80 μικρών ταινιών που παρήγαγε, σκηνοθέτησε και μοντάρισε ο Bruno Wollheim. Οι ταινίες αποτελούν ανέκδοτο υλικό από το βραβευμένο ντοκιμαντέρ του, David Hockney: A Bigger Picture, το οποίο γυρίστηκε από τον ίδιο, μόνο του, κατά τη διάρκεια πέντε ετών μαζί με τον Ντέιβιντ Χόκνεϊ. Εδώ, ο Wollheim γράφει σχόλια για ορισμένες από αυτές τις μικρού μήκους ταινίες, αντλώντας από μια φιλία που διαρκεί πάνω από 30 χρόνια.

Δεν είναι πολλοί εκείνοι που παρατηρούν το χρώμα του δρόμου. Στο μυαλό μας παραμένει συνήθως το «τοπικό» χρώμα της ασφάλτου. Για τον Ντέιβιντ, όμως, το ζήτημα γίνεται μια πρόσκληση να κοιτάξουμε προσεκτικά και να αναρωτηθούμε αν πράγματι γνωρίζουμε πώς φαίνεται ο κόσμος γύρω μας. Και αυτό βοηθά στη ζωγραφική.

Ο Ντέιβιντ μιλά για μια διαδρομή με αυτοκίνητο μαζί με τον Μάρκο Λίβινγκστοουν και τον Στίβεν Στιούαρτ-Σμιθ. Ο Μάρκο είναι κριτικός τέχνης και ανεξάρτητος επιμελητής, ο οποίος έχει γράψει εκτενώς για το έργο του Χόκνεϊ, συμπεριλαμβανομένης της πρώτης μονογραφίας για τον καλλιτέχνη. Ο Στίβεν είναι διευθυντής των Εκδόσεων Enitharmon. Μαζί εξέδωσαν το 2011 το βιβλίο David Hockney: My Yorkshire.

Ο δρόμος προς το Γιορκ μέσα από το Σλέντμιρ (1997)

Ο δρόμος κατέχει κεντρική θέση στην επιστροφή του Ντέιβιντ στη ζωγραφική του τοπίου του γενέθλιου Γιορκσάιρ, αρχικά για πολύ προσωπικούς λόγους. Ο στενός του φίλος Τζόναθαν Σίλβερ, ο οποίος είχε ιδρύσει την γκαλερί 1853 στο Salts Mill στο Σάλτερ, λίγο έξω από το Μπράντφορντ όπου γεννήθηκε ο Ντέιβιντ, αποκλειστικά για να εκθέτει τα έργα του, βρισκόταν στα τελευταία στάδια της ζωής του.

Για χρόνια ο Τζόναθαν προσπαθούσε να πείσει τον Ντέιβιντ να ζωγραφίσει το τοπίο της περιοχής. Όταν διαγνώστηκε με ανίατο καρκίνο το καλοκαίρι του 1997, ο Ντέιβιντ εγκατέλειψε την Καλιφόρνια για να βρίσκεται στο πλευρό του. Καθημερινά οδηγούσε από το σπίτι στο Μπρίντλινγκτον, όπου ζούσαν η μητέρα και η αδελφή του, μέχρι το Γουέδερμπι, στην άλλη πλευρά του Γιορκ, μια διαδρομή που περνούσε από τον λόφο Garrowby Hill.

Οι τρεις πρώτοι πίνακες του Γιορκσάιρ αυτής της περιόδου απεικονίζουν τμήματα αυτής της διαδρομής: The Road to York through Sledmere (1997), The Road across the Wolds (1997) και North Yorkshire (1997). Ο Ντέιβιντ έφερνε τους ακόμη νωπούς καμβάδες στον Τζόναθαν για να του δείχνει την πρόοδο της δουλειάς του. Ο τέταρτος πίνακας ήταν αφιερωμένος στο Salts Mill.

Αυτοί οι πίνακες του Γιορκσάιρ ήταν φανταστικές συνθέσεις μιας διαδρομής με αυτοκίνητο, παρόμοιες με τα θαυμάσια έργα του από την Καλιφόρνια, Mulholland Drive και Nichols Canyon, που δημιουργήθηκαν το 1980.

Το θέμα του δρόμου συνεχίστηκε μετά την επιστροφή του στην Καλιφόρνια το 1998, με έναν μεγάλο πίνακα του Garrowby Hill, ο οποίος σήμερα βρίσκεται στο Museum of Fine Arts, Boston.

Ο Μάρκο Λίβινγκστοουν έγραψε το 2017:

«Στο έργο The Road to York via Sledmere αισθάνεται κανείς τη σωματική ένταση του να εκτοξεύεται με μεγάλη ταχύτητα κατά μήκος ενός δρόμου, οι στροφές και οι καμπές του οποίου θυμίζουν τρενάκι λούνα παρκ με όλη τη ζάλη και τη συγκίνηση που το συνοδεύουν. Οι ακόμη πιο ιλιγγιώδεις προοπτικές του Garrowby Hill, όπου από την κορυφή ενός απότομου λόφου διακρίνονται χωράφια που βρίσκονται πολλά μίλια μακριά, ενισχύουν την αίσθηση μιας σχεδόν εναέριας ελευθερίας, μιας απελευθέρωσης από τους περιορισμούς της βαρύτητας.»

Going up Garrowby Hill (2000)

Οι δρόμοι και τα μονοπάτια θα εμφανίζονταν στη συνέχεια έντονα στις υδατογραφίες και τους ελαιογραφικούς πίνακες του Ανατολικού Γιορκσάιρ από το 2003 και μετά. Κατά τη γνώμη μου, προσδίδουν αμεσότητα αλλά και μια αίσθηση ανησυχίας στο τοπίο, ενώ όταν τα έργα αυτά ιδωθούν συνολικά, δημιουργούν μια σχεδόν αποδραστική ατμόσφαιρα που θυμίζει αμερικανική ταινία δρόμου.

Στο τέλος του βίντεο, ο Ντέιβιντ μιλά για το πώς αρχίζουμε σχεδόν να χάνουμε την αίσθηση του «ανήκειν». Ήταν ένα θέμα που τον απασχόλησε ιδιαίτερα στο Γιορκσάιρ, εν μέρει λόγω του νέου τότε εικονικού φαινομένου του κυβερνοχώρου, αλλά και λόγω της σύνδεσης που έκανε με την άνοδο της εγχώριας τρομοκρατίας σε πόλεις του Δυτικού Γιορκσάιρ κοντά στο Μπράντφορντ, όπως το Ντιούσμπερι και το Μπάτλεϊ. Αυτό προσέδωσε στη ζωγραφική του φυσικού χώρου του Γιορκσάιρ μια επιπλέον αίσθηση επείγοντος και επικαιρότητας.

Η μεγάλη υδατογραφία του Ντέιβιντ Χόκνεϊ που εμφανίζεται στην αρχή του βίντεο τιτλοφορείται Trees & Puddles. East Yorkshire. 30 III 04 (2004). Την περίοδο εκείνη περίμενε να τοποθετηθεί δίπλα στα έργα του J. M. W. Turner στην έκθεση Hockney on Turner Watercolours στην Tate Britain, η οποία διήρκεσε από τον Ιούνιο του 2006 έως τον Φεβρουάριο του 2007.

• Το ντοκιμαντέρ "David Hockney: A Bigger Picture" είναι πλέον διαθέσιμο στο διαδίκτυο.