Η μνήμη, τα καθημερινά αντικείμενα και οι μεταβατικοί χώροι βρίσκονται στο επίκεντρο της εικαστικής πρακτικής του Παναγιώτη Ανδρέου. Ο νεαρός εικαστικός δημιουργεί έργα που συνδυάζουν φως, ήχο και μηχανισμούς, μεταμορφώνοντας οικεία αντικείμενα σε νέες μορφές που εξερευνούν τον τρόπο με τον οποίο θυμόμαστε τον κόσμο γύρω μας.
Ο Παναγιώτης είναι ένας από τους καλλιτέχνες που συμμετείχαν στο φετινό πρόγραμμα φιλοξενίας «In Praise of Shadows» του NiMAC [Δημοτικό Κέντρο Τεχνών Λευκωσίας, Συνεργασία: Ίδρυμα Πιερίδη], ένα residency, από τα μέσα Ιουνίου έως τα τέλη Ιουλίου 2026, αφιερωμένο στην καλλιτεχνική έρευνα γύρω από το σκοτάδι, τη σκιά, την αντίληψη και τη μνήμη. Το «Π» συνομίλησε μαζί του, την Πέμπτη, 30 Ιουλίου 2026, στο Open Studio Day, για τη δουλειά του και τις έννοιες που τη διαμορφώνουν.
Στην είσοδο του NiMAC, τέσσερα μεταλλικά κινητικά γλυπτά αιωρούνται από την οροφή και καλούν το κοινό να πλησιάσει και να παρατηρήσει τις σκιές που σχηματίζουν μέσα από τη συνεχή τους κίνηση. Τα έργα παίρνουν ως αναφορά τους ανεμιστήρες οροφής, ένα αντικείμενο καθημερινής χρήσης, άρρηκτα συνδεδεμένο με το κυπριακό καλοκαίρι, το οποίο ο Παναγιώτης μεταφράζει σε μια νέα γλυπτική γλώσσα.
«Η εικαστική μου πρακτική περιστρέφεται γύρω από τέσσερα βασικά στοιχεία, την κίνηση, τον ήχο, το φως και τον χώρο», εξηγεί στο «Π». «Με ενδιαφέρουν τα liminal spaces, οι μεταβατικοί χώροι που ενεργοποιούνται μέσα από την κίνηση, τον ήχο και το φως».
Για τον ίδιο, η μνήμη δεν λειτουργεί ανεξάρτητα από την ύλη και την κίνηση. «Με ενδιαφέρει ο τρόπος με τον οποίο λειτουργούν οι μηχανισμοί και οι κινήσεις τους. Παίζω πολύ με το οργανικό και το μηχανικό. Το οργανικό εκφράζεται μέσα από στοιχεία όπως ο ήλιος και ο αέρας, ενώ το μηχανικό μέσα από τις ίδιες τις κατασκευές. Με ενδιαφέρει να συνδυάζω διαφορετικά στοιχεία μεταξύ τους, ώστε από αυτή τη συνάντησή τους να προκύπτει κάτι νέο».
Η ενότητα αυτή αποτελεί συνέχεια μιας εικαστικής έρευνας που ο Ανδρέου αναπτύσσει τα τελευταία χρόνια. Ένα από τα έργα είχε παρουσιαστεί προηγουμένως σε ομαδική έκθεση στο Koraï Project Space, ενώ η διερεύνηση της κινητικής γλυπτικής συνεχίζεται και στο πλαίσιο της φιλοξενίας του στο NiMAC.
Παράλληλα, ο Παναγιώτης αντλεί στοιχεία από την αισθητική του dreamcore. Μια αισθητική που, όπως λέει, άρχισε να διαμορφώνεται την περίοδο της πανδημίας μέσα από το TikTok. «Πολλοί χρήστες μετέτρεπαν τα δωμάτιά τους σε σουρεαλιστικούς χώρους. Άλλαζαν τα οικιακά αντικείμενα και δημιουργούσαν την αίσθηση ενός ονειρικού ταξιδιού. Αυτό το στοιχείο της μεταμόρφωσης του οικείου με ενδιαφέρει ιδιαίτερα».
Μία ακόμη ενότητα έργων που παρουσιάζει στο NiMAC έχει στο επίκεντρό της ένα φωτιστικό από τα παιδικά του χρόνια, το οποίο επανέρχεται κάθε φορά με διαφορετική μορφή. Η σειρά ολοκληρώνεται στο NiMAC με δύο νέα έργα, εμπνευσμένα από το κίτρινο και το πράσινο φωτιστικό. Τα δύο προηγούμενα, σε μπλε και κόκκινο, είχαν ήδη παρουσιαστεί σε εκθέσεις στην Κύπρο, στο πλαίσιο της συνεργασίας του με την Art Seen, καθώς και στην Αθήνα.
Ο καλλιτέχνης αναφέρει: «Παίρνω καθημερινά αντικείμενα και τα αναδημιουργώ χρησιμοποιώντας αντικείμενα από το σπίτι μου. Δεν με ενδιαφέρει να αναπαράγω το φωτιστικό όπως είναι. Με ενδιαφέρει να το αλλοιώσω μέσα από τη μνήμη, πώς υπάρχει ως ανάμνηση στο μυαλό μου και πώς θέλω να το θυμάμαι από εδώ και πέρα».