Στην εποχή της ψηφιακής επικοινωνίας και της ενημέρωσης, τα κείμενα του «Παραθύρου», όπως και κάθε Κυριακή, επιλέγονται να δημοσιευθούν πρώτα στην έντυπη εφημερίδα και αργότερα στον ψηφιακό κόσμο. Κάπως έτσι φαίνεται να «αντιστέκεται» ένα μέσο έκφρασης στα έντυπα, το ζιν. Μία DIY, δημιουργική και συχνά με μπόλικο χιούμορ μορφή έκδοσης, που εμένα, όμως, με συναρπάζει περισσότερο από τα βιβλία. Τα τελευταία χρόνια, μάλιστα, ψάχνω αυτές τις μικρές, επί το πλείστον, μοναδικές εκδόσεις, που μοιράζονται μία διαφορετική διάσταση για τον κόσμο, σε ταξίδια και βόλτες.
Με το φευγιό του καλοκαιριού και μαζί των αναρτήσεων με προτάσεις, λίστες αναγνωσμάτων, φωτογραφίες με στοίβες βιβλίων που συνόδευσαν διακοπές, παραλίες και απογεύματα μακριά από την καθημερινότητα, επιλέγουμε να στρέψουμε την προσοχή σε αυτές τις μικρότερες εκδόσεις. Σε έντυπα που μπορεί να κυκλοφορούν σε μερικές δεκάδες αντίτυπα, να περνούν από χέρι σε χέρι και να καταγράφουν μια σκέψη, μια εμπειρία, ένα σχόλιο, μια πολιτική θέση ή απλώς την ανάγκη κάποιου να εκφραστεί δημιουργικά, χωρίς κανόνες.
Στην Κύπρο, εδώ και τέσσερα χρόνια, η βιβλιοθήκη Αζίνες συλλέγει, αρχειοθετεί και διαφυλάττει εκατοντάδες ζινς και, μαζί τους, ένα κομμάτι της δημιουργικής μνήμης του νησιού. Ένα αρχείο που χτίστηκε από την ίδια την κοινότητά του και συγκεντρώνει τις φωνές Ελληνοκύπριων και Τουρκοκύπριων δημιουργών, διαφορετικών ομάδων και κοινοτήτων, αλλά και εκδόσεις που έφτασαν στην Κύπρο μέσα από ανταλλαγές με το εξωτερικό.
Το «Π» συνομιλεί με τη Μαρία Λεωνίδου και την Άννα Μαρία Χαραλάμπους για την πορεία της βιβλιοθήκης, από το πρώτο ανοιχτό κάλεσμα του 2022 μέχρι ένα αρχείο που αριθμεί σήμερα περισσότερα από 350 ζινς, για τις ιστορίες και τις φωνές που βρίσκουν θέση στα ράφια της, αλλά και για το πώς μια βιβλιοθήκη που δημιουργήθηκε από την κοινότητα μπορεί να συνεχίσει να μεγαλώνει χωρίς να χάσει την ανεξαρτησία και τον αυτοοργανωμένο χαρακτήρα της.
Η ιδέα γεννήθηκε όταν η Μαρία Λεωνίδου, έχοντας ήδη έρθει σε επαφή με τον κόσμο των ζινς όσο ζούσε στο εξωτερικό, επέστρεψε στην Κύπρο και άρχισε να ανακαλύπτει μικρές ανεξάρτητες αυτοεκδόσεις. Μαζί με την Άννα Μαρία Χαραλάμπους άρχισαν να επεξεργάζονται την ιδέα δημιουργίας μιας βιβλιοθήκης μέσω του ΓΚΑΡΑΖ Art Space. Το 2022, μαζί με μερικούς φίλους, αποφάσισαν να απευθύνουν το πρώτο ανοιχτό κάλεσμα, χωρίς να γνωρίζουν, όπως θυμούνται, αν θα λάμβαναν «τρία ή τριακόσια ζινς».
Στην αρχή είχατε μαζέψει περίπου 150;
Ναι κάπου εκεί. Πηγαίναμε σχεδόν κάθε μέρα στο ΓΚΑΡΑΖ για να δούμε τι είχε φτάσει στο γραμματοκιβώτιο και κάθε φορά ξαφνιαζόμασταν με την ανταπόκριση και την απήχηση που είχε. Κάναμε σαν μωρά «μας έστειλαν, μας έστειλαν», και το βρίσκαμε γεμάτο.
Συνειδητοποιήσαμε ότι όχι μόνο υπήρχε και υπάρχει κοινότητα, αλλά ότι αυτή δεν περιοριζόταν στους Ελληνοκύπριους. Ανταποκρίθηκαν και Τουρκοκύπριοι δημιουργοί, κάτι που μας χαροποίησε πάρα πολύ. Ανακαλύψαμε ότι υπήρχαν άνθρωποι που όχι μόνο δημιουργούσαν, αλλά έκαναν και απίστευτη δουλειά. Εντυπωσιαστήκαμε πραγματικά από την ποιότητά της.
Το γεγονός ότι μας έστελναν τις δημιουργίες τους, μας έκανε επίσης να καταλάβουμε ότι αυτή η κοινότητα το χρειαζόταν. Ήθελαν η δουλειά τους να ενταχθεί σε ένα σύνολο. Πριν δημιουργηθεί η βιβλιοθήκη, ίσως να μην είχαν αυτόν τον χώρο.
Πώς ήταν η ανταπόκριση στην πρώτη έκθεση της βιβλιοθήκης;
Υπήρχαν δημιουργοί που δεν ήταν τόσο γνωστοί, οι οποίοι μπορεί να είχαν τυπώσει μόνο 10 ή 20 αντίτυπα, και ήταν πάρα πολύ ενθουσιασμένοι με την πρωτοβουλία. Μας έστελναν καρτούλες με ευχαριστήρια μηνύματα. Θυμόμαστε ότι στα εγκαίνια της έκθεσης, στην οποία παρουσιάσαμε τις δουλειές, ήταν η περίοδος του κορωνοϊού, έκανε πάρα πολύ κρύο και έβρεχε. Έτσι, στην αρχή, νομίζαμε ότι δεν θα ερχόταν κανένας. Λέγαμε μεταξύ μας ότι, εντάξει, θα έρθουν οι οικογένειές μας και δεν πειράζει.
Τελικά άρχισε να έρχεται κόσμος, κόσμος, κόσμος. Πρέπει να πέρασαν τουλάχιστον 400 άτομα. Ξαφνιαστήκαμε. Όλη η ατμόσφαιρα ήταν υπέροχη και πρωτόγνωρη. Βρέθηκαν τόσοι δημιουργικοί άνθρωποι σε έναν χώρο, φέρνοντας μαζί τους τη χαρά που ένιωθαν επειδή βρίσκονταν σε ένα μέρος όπου πλέον η δουλειά τους και οι ίδιοι ανήκαν σε ένα αρχείο. Κάπως έτσι ξεκίνησε.
Τέσσερα χρόνια μετά, ποια είναι η ταυτότητα της βιβλιοθήκης; Πώς τη βλέπετε ύστερα από όλα αυτά τα χρόνια και τις δράσεις που αναπτύχθηκαν;
Από την αρχή υπήρχε μια κατεύθυνση που δίναμε εμείς που την οργανώναμε, αλλά στην πορεία η βιβλιοθήκη απέκτησε την ταυτότητα του κόσμου της. Του κόσμου που ουσιαστικά τη δημιούργησε.
Δεν φανταζόμασταν ποτέ τις διαστάσεις που θα έπαιρνε. Πλέον, κάθε Μάρτιο διοργανώνουμε την ετήσια εκδήλωσή μας, αλλά αυτό που περιμένουμε με περισσότερη ανυπομονησία είναι να έρθει ο κόσμος της βιβλιοθήκης. Τα ζινς και οι άνθρωποι είναι αυτοί που την κάνουν αυτό που είναι. Η ενέργεια δημιουργείται μέσα από αυτόν τον κόσμο.
Η αρχική ομάδα του 2022 ξεκίνησε με κάποιους βασικούς πυλώνες: εμάς [Μαρία Λεωνίδου, Άννα Μαρία Χαραλάμπους], τη Μαρία Ευσταθίου, τον Αντρέα Πιτσιλλίδη, τη Δήμητρα Ιγνατίου και την Αλεξάνδρα Πάμπουκα. Τώρα, παρόλο που εμείς οι δύο συντονίζουμε και κρατάμε τη βιβλιοθήκη « Αζίνες», η οποία στην ουσία, είναι οι άνθρωποί της. Είναι οι δημιουργοί που με τη δουλειά τους έχτισαν το αρχείο, αλλά και ο κόσμος που κάθε χρόνο βλέπουμε να έρχεται κοντά μας από αγάπη, είτε για να βοηθήσει, είτε απλώς για να χαρεί μαζί μας.
Αζίνες είναι η Ερμίνα, η Τάνια, η Χριστίνα, η Πόπη, η Ελένη, η Δήμητρα, η Πολίνα, η Αλεξάνδρα, η Μυρτώ, η Φλωρέττα, η Στυλιάνα, ο Γλαύκος, η Γεωργία, ο Νίκος, ο Όμηρος, η Μαρία, ο Κωνσταντίνος, ο Ορέστης, η Άννι, η Ναταλί, η Χαριτίνη, ο Παναγιώτης, ο Πόκο. Είναι τόσα πολλά τα ονόματα που θα μπορούσαμε να λέμε για ώρα. Η βιβλιοθήκη Αζίνες, στην ουσία, είναι μια ενέργεια και δύναμη που μεγαλώνει κάθε χρόνο με όσους την αγκαλιάζουν.
Σιγά σιγά το εγχείρημα αποκτά πιο οργανική μορφή. Επειδή δεν υπάρχουν μισθοί, η συμμετοχή εξαρτάται και από τον χρόνο που μπορεί να διαθέσει κάθε άτομο. Μπορεί κάποια χρονιά ένα μέλος να μην έχει χρόνο να συνεισφέρει τόσο ενεργά, ωστόσο αυτό δεν σημαίνει ότι σταματά η δράση. Κάποια άτομα συντονίζουν και κρατούν τη βιβλιοθήκη, αλλά στην πορεία έρχεται κοντά και άλλος κόσμος.
Κάτι σημαντικό, ακόμη, είναι ότι το λογότυπο και το brand identity που δημιούργησε ο Αντρέας Πιτσιλλίδης θεωρούμε πλέον ότι αποτελούν βασικό κομμάτι της ραχοκοκαλιάς της βιβλιοθήκης. Το 2023 ταξιδέψαμε μαζί του στην Αθήνα για τα βραβεία ΕΒΓΕ, όπου η δουλειά του για τη βιβλιοθήκη βραβεύτηκε ανάμεσα σε πάρα πολλές συμμετοχές. Η δημιουργική συμβολή του Αντρέα ήταν από την αρχή ένα σημαντικό κομμάτι της ταυτότητας της βιβλιοθήκης.
Η βιβλιοθήκη Αζίνες, λοιπόν, είναι οι άνθρωποί της. Είναι οι δημιουργοί που έκτισαν το αρχείο με τη δουλειά τους, αλλά και ο κόσμος που έρχεται κάθε χρόνο κοντά μας, είτε για να βοηθήσει, είτε απλώς για να χαρεί. Είναι μια ενέργεια και μια δύναμη που μεγαλώνει κάθε χρόνο και αγκαλιάζει περισσότερο κόσμο. Όποιος θέλει να έρθει κοντά στη βιβλιοθήκη μπορεί να το κάνει, είτε δημιουργεί ήδη, είτε θέλει να αρχίσει. Μπορεί απλώς να μας στείλει ένα μήνυμα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Ποιος είναι σήμερα ο αριθμός των ζινς στο αρχείο;
Είναι σίγουρα περισσότερα από 350. Μέχρι στιγμής κάναμε τρία ανοιχτά καλέσματα, αλλά έχουμε και ανθρώπους που μας προσφέρουν ολόκληρες συλλογές. Ο αριθμός πρέπει να κυμαίνεται περίπου μεταξύ 300 και 400.
Πλέον έχουμε και ενότητες με υλικό από το εξωτερικό. Αναπτύξαμε σχέσεις με άλλες βιβλιοθήκες, οι οποίες μας στέλνουν έντυπα. Επίσης, οι φίλοι μας γνωρίζουν πια ότι, όταν ταξιδεύουν, μπορούν να ψάξουν και να μας φέρουν ζινς για τη βιβλιοθήκη. Έτσι, το αρχείο μεγαλώνει διαρκώς, ακόμη και χωρίς να υπάρχει ανοιχτό κάλεσμα.
Πού φυλάσσεται η συλλογή;
Για την ώρα βρίσκεται στο πατάρι του ΓΚΑΡΑΖ. Είναι μικρός χώρος, αλλά είναι cozy. Όλα τα ράφια και η οργάνωση έγιναν από εμάς και από άτομα που αγαπούν τη βιβλιοθήκη. Δημιουργήθηκε επίσης ένα αρχείο σε Excel, ώστε το υλικό να είναι καταγραμμένο και αρχειοθετημένο. Τα ράφια είναι χειροποίητα. Όλα ξεκίνησαν και συνεχίζουν μέσα από τη δική μας δουλειά.
Μπορεί κάποιος να επισκεφθεί τη βιβλιοθήκη;
Δεν έχουμε σταθερό ωράριο, επειδή παράλληλα εργαζόμαστε. Όποιος θέλει να επισκεφθεί τη βιβλιοθήκη μπορεί να μας στείλει μήνυμα και είμαστε ανοιχτές στο να διευθετήσουμε την επίσκεψή του.
Υπάρχει σκέψη να γίνει η συλλογή ψηφιακή, έστω με την καταγραφή των εξωφύλλων;
Μας έχει προταθεί αρκετές φορές. Δεν θέλουμε να ψηφιοποιηθούν τα ίδια τα ζινς, επειδή θέλουμε ο κόσμος να έρχεται και να βλέπει τα έντυπα αντίτυπα. Θέλουμε η βιβλιοθήκη να διατηρήσει τη φυσική της μορφή. Είναι πολύ όμορφο να έρθεις και να καθίσεις στη βιβλιοθήκη, κάτι που δεν συγκρίνεται με τη ψηφιακή εμπειρία. Η ιδέα, όμως, να καταγραφούν ψηφιακά τα εξώφυλλα είναι κάτι που ίσως, στο μέλλον, να μπορούσε να γίνει.
Τι κατηγορίες μπορεί να βρει κανείς στη βιβλιοθήκη;
Υπάρχουν πολιτικά, queer, καλλιτεχνικά και μουσικά ζινς, αλλά και εκδόσεις με φωτογραφία και ποίηση. Εκδόσεις σύγχρονες και παλαιότερες. Υπάρχουν τα πάντα. Αυτό είναι και το ωραίο, ότι μπορείς να βρεις τα πάντα.
Ποιες είναι οι τάσεις των τελευταίων χρόνων; Τι προσεγγίζουν περισσότερο οι δημιουργοί;
Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε να αυξάνεται ιδιαίτερα το πολιτικό και το queer περιεχόμενο. Από τη στιγμή που δημιουργήθηκε μια πλατφόρμα η οποία μπορεί να φιλοξενήσει αυτή τη δουλειά, φάνηκε και η ανάγκη των δημιουργών να την καταθέσουν και να τη μοιραστούν, ώστε να μπορούν να τη διαβάσουν και άλλοι.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν το ανοιχτό κάλεσμα για την Παλαιστίνη. Είδαμε πόσο πολύ ήθελε ο κόσμος να συμμετάσχει και να δώσει φωνή στο θέμα. Ήταν μια πολύ όμορφη συλλογική δουλειά και αποτέλεσε τη δεύτερη έκδοση που καταφέραμε να δημιουργήσουμε ως Αζίνες. Ίσως και την πιο σημαντική για εμάς.
Πείτε μας περισσότερα για την έκδοση για την Παλαιστίνη.
Είναι ένα συλλογικό ζιν που έγινε με τη συμμετοχή περίπου 50 δημιουργών σε συνεργασία με την κοινότητα αγώνα ΑΦΟΑ, ενώ η εκδήλωση έγινε στο yalla. Για να μπορέσει να τυπωθεί το ζιν με τη μέθοδο offset, συνεισέφεραν οικονομικά και μερικοί φίλοι. Δημιουργός ήταν η Χριστίνα Πάντζαρου και την επιμέλεια ανέλαβαν η Μερόπη Μωυσέως και η Δήμητρα Ιγνατίου. Όλα τα έσοδα που συγκεντρώθηκαν δόθηκαν σε φιλοπαλαιστινιακό φιλανθρωπικό ίδρυμα.
Ποιοι δημιουργούν ζινς στην Κύπρο σήμερα;
Συνήθως είναι μικρές ομάδες που έχουν έναν συλλογικό σκοπό, αλλά υπάρχουν και αρκετοί μεμονωμένοι δημιουργοί. Τους μεμονωμένους δημιουργούς είναι πιο δύσκολο να τους εντοπίσουμε, αν δεν αποφασίσουν οι ίδιοι να καταθέσουν τη δουλειά τους στο αρχείο. Τις ομάδες είναι πιο εύκολο να τις βρούμε. Εμείς, μέσα από τα εκπαιδευτικά εργαστήρια που διοργανώνουμε, προσπαθούμε να ενισχύσουμε την ενημέρωση γύρω από τα ζινς, ώστε να χρησιμοποιούνται ως μέσο έκφρασης σε κοινότητες, προκειμένου να φτάσει σε περισσότερους ανθρώπους η τεχνική.
Αναφερθήκατε προηγουμένως σε παλαιότερες κυπριακές αυτοεκδόσεις. Τι έχετε εντοπίσει; Πόσο πίσω φτάνει η τοπική ιστορία των ζινς;
Ένα από τα σημαντικότερα παραδείγματα είναι το «Τραίνο στην πόλη», το οποίο χρονολογείται από τη δεκαετία του 1980. Είναι το παλαιότερο ζιν που έχουμε καταγράψει και είχε πολιτικό-κινηματικό χαρακτήρα. Όταν ξεκινήσαμε, εντοπίσαμε ανθρώπους που συμμετείχαν στη δημιουργία του και επικοινωνήσαμε με ένα άτομο που μας έφερε υλικό. Είναι πλέον μεγαλύτεροι σε ηλικία, τους γνωρίζουμε και εξακολουθούν να είναι δημιουργικοί άνθρωποι. Τότε, όμως, δεν γνωρίζαμε ότι είχαν κάνει κάτι τέτοιο όταν ήταν νέοι.
Πολύ σημαντικό ήταν επίσης το «Pixel This» γύρω από το οποίο διοργανώνονταν συστηματικά εκδηλώσεις σε μία γκαλερί, στο κτήριο Πάνθεον. Γίνονταν ζωντανές μουσικές εμφανίσεις, εκθέσεις και άλλες δράσεις. Έγραφαν για μουσική, ποίηση και διάφορα θέματα. Η ανταπόκριση ήταν φοβερή και, ακόμη και σήμερα, συναντούμε ανθρώπους που μας λένε ότι είχαν συμμετάσχει ή είχαν δημιουργήσει κάτι στο πλαίσιο εκείνης της κοινότητας.
Έτσι εμφανίστηκαν το «Oi Wraioi Kypraioi» [OWK] και το «Χάβρα». Ο Μιχάλης Μαυροθέρης έκανε και συνεχίζει να κάνει εξαιρετική δουλειά για να διατηρήσει σταθερή την έκδοση του «Χάβρα». Ο Όμηρος Παναγίδης δημιούργησε επίσης επί σειρά ετών εκδόσεις εξαιρετικής ποιότητας και δημιουργικότητας και παραμένει ενεργός μέχρι σήμερα. Η έμπνευση για το OWK αν δεν κάνουμε λάθος, προέρχεται από το Beautiful People, όπου δημοσίευαν τι φόρεσε το ένα πρόσωπο και το άλλο, τι τσάντα κρατούσε κτλ. Ο Όμηρος επέλεξε να κάνει ένα ζιν για τους δημιουργούς. Μετά το OWK, εκδίδει με τον Νίκο Φιλίππου το «αω» και μας καταθέτουν κάθε μήνα ένα αντίγραφο. Είναι δύο άτομα που μας στήριξαν αρκετά και η αγκαλιά τους ήταν αρκετά σημαντική.
Τι συναντάμε στα κυπριακά ζινς;
Καταρχάς, έχουμε πολλά ζινς γραμμένα στην κυπριακή διάλεκτο, κάτι που θεωρούμε πολύ σημαντικό. Είναι πολύ ωραίο να βλέπεις τις διαφορετικές χρήσεις της διαλέκτου και τους διαφορετικούς τρόπους γραφής της.
Πολλά ασχολούνται με την κυπριακή κουλτούρα. Βλέπουμε μεγάλο ενδιαφέρον για το πώς ενσωματώνονται παλιές συνήθειες και έθιμα στο σήμερα, πώς τα χρησιμοποιούν οι νέοι και πώς τα αντιλαμβάνονται, αλλά και τις αντιθέσεις που προκύπτουν. Για παράδειγμα, υπάρχει ένα ζιν, το «toxiku», που συγκέντρωνε άρθρα από εφημερίδες που καταδίκαζαν την ομοφυλοφιλία, καθώς σχολίαζε τον λόγο της Εκκλησίας. Επιπλέον, ένα άλλο, το «τούτον έννε ζῆν», το οποίο χρησιμοποιεί ήδη ένα λογοπαίγνιο στον τίτλο, «αυτή δεν είναι ζωή», και μιλά για τις δυσκολίες. Οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι τα κυπριακά ζινς έχουν τρομερό ενδιαφέρον και είναι από τα αγαπημένα μας.
Μιλήσατε για συνέργειες με βιβλιοθήκες ή δημιουργούς στο εξωτερικό. Πού ακριβώς;
Έχουμε κάνει ανταλλαγές και έχουμε δημιουργήσει επαφές με ανθρώπους από την Αθήνα, το Λονδίνο και τη Σαρδηνία. Συγκεκριμένα, στη Σαρδηνία ήταν μία φοβερή και τυχαία, καρμική ανταλλαγή. Πηγαίναμε να προλάβουμε το λεωφορείο, είχαμε στη διάθεσή μας οκτώ λεπτά και εμφανίστηκαν μπροστά μας μια κοπέλα και ένα αγόρι που κρατούσαν πλαστικές κούτες γεμάτες ζινς. Τους είδαμε, τους σταματήσαμε και τους ρωτήσαμε τι συνέβαινε και μας είπαν ότι μόλις είχαν φύγει από ένα zine fair και ότι αυτά ήταν όσα είχαν πάρει από εκεί.
Κάναμε επιτόπου ανταλλαγή, δημιουργήσαμε φιλίες, τους δώσαμε δικά μας ζινς και φέραμε πίσω δικά τους. Οι εκδόσεις τους ήταν ξεκάθαρα πολιτικές και είχαν πολύ σοβαρό σκοπό. Μία εμπειρία που συνέβη και στην ουσία συνέβαλε στο υλικό της βιβλιοθήκης. Και προλάβαμε και το λεωφορείο.
Πώς αντιλαμβάνεστε τη βιωσιμότητα της βιβλιοθήκης;
Για εμάς το σημαντικότερο είναι να παραμείνει ανεξάρτητη και ελεύθερη. Να μην εξαρτάται από θεσμούς ή οργανισμούς που μπορεί να καθορίζουν το πώς λειτουργεί ή το τι περιεχόμενο φιλοξενεί και μέσα από την ανεξαρτησία της να μπορεί να αλλάζει, να πειραματίζεται και να λειτουργεί χωρίς εξωτερικές απαιτήσεις.
Η βιωσιμότητα, για εμάς, δεν σημαίνει απαραίτητα λεφτά. Μία αυτοοργανωμένη βιβλιοθήκη μπορεί να συνεχίζει να υπάρχει μέσα από ανταλλαγές, δωρεές, εθελοντική συμμετοχή και συνεργασίες και κάπως έτσι δημιουργείται και η κοινότητα -η οποία ήδη έχει αναπτυχθεί. Ο στόχος δεν είναι να αποκτήσει σταθερό προϋπολογισμό, αλλά να μπορεί να συνεχίζει χωρίς να χάνει τον χαρακτήρα της.
Ο προϋπολογισμός που αναζητούμε κάθε χρόνο είναι για να πραγματοποιηθεί η ετήσιά μας εκδήλωση, κανείς από εμάς δεν πληρώνεται. Δεν απαιτούμε ούτε μισθό, ούτε κάποιον σταθερό προϋπολογισμό. Επίσης, θέλουμε η βιβλιοθήκη να παραμείνει κοντά στην κουλτούρα των ζινς, η οποία βασίζεται στο DIY, την αυτοέκδοση και την ανεξάρτητη έκφραση. Αν γίνει υπερβολικά θεσμική, υπάρχει ο κίνδυνος να χάσει ακριβώς το στοιχείο που την κάνει σημαντική. Είναι ένας χώρος που δημιουργείται από την κοινότητα για την κοινότητα, χωρίς gatekeeping και χωρίς την ανάγκη θεσμικής επικύρωσης.
Πείτε μας για την ετήσια εκδήλωση, «Το Καζαντί της Αζίνες».
Είναι ένας τρόπος που σκεφτήκαμε για να δημιουργήσουμε ένα μικρό ταμείο. «Το Καζαντί της Αζίνες», το σχεδιάσαμε και το κατασκευάσαμε μόνοι μας στο Thinker Maker Space του CYENS, και το παίρνουμε μαζί μας στις εκδηλώσεις. Μέσα από το παιχνίδι, ο κόσμος μπορεί να συνεισφέρει ένα μικρό ποσό στη βιβλιοθήκη και ταυτόχρονα να συμμετέχει σε κάτι διασκεδαστικό, πολύ κυπριακό και κοντά στο DIY πνεύμα των ζινς.
Τα δώρα που τοποθετούμε στο Καζαντί, προέρχονται από Κύπριους δημιουργούς, ενώ τα προϊόντα μας τα σχεδιάζουμε και τα κατασκευάζουμε μόνοι μας. Με αυτό τον τρόπο, η στήριξη δεν έρχεται μόνο ως οικονομική προσφορά, αλλά λειτουργεί ως ένας μικρός κύκλος ανταλλαγής. Η κοινότητα στηρίζει τη βιβλιοθήκη, η βιβλιοθήκη στηρίζει τους τοπικούς δημιουργούς και τα χρήματα επιστρέφουν στις δράσεις της. Για εμάς, αυτός ο τρόπος είναι μέρος του πώς αντιλαμβανόμαστε τη βιωσιμότητα της βιβλιοθήκης: όχι απαραίτητα ως οικονομική ανάπτυξη, αλλά ως έναν τρόπο να μπορεί να συνεχίζει να υπάρχει, να οργανώνει δράσεις και να παραμένει ανεξάρτητη, αυτοοργανωμένη και κοντά στην κοινότητα που τη δημιούργησε.
Στο φετινό είχε μέχρι και «τυχερές σακούλες», μια ιδέα που πάλι μας γυρνά στο παιχνίδι και το DIY.
Ναι! Ήταν μια ιδέα που άρεσε πολύ και πιθανόν να την επαναλάβουμε. Κάθε σακούλα δημιουργήθηκε από διαφορετικό άτομο. Μπορεί ο κόσμος να μην το γνωρίζει, αλλά για να γίνουν αυτές οι δράσεις έρχονται κοντά πολλοί φίλοι, γνωστοί και δημιουργοί.
Μπορεί κάποιος να σας προσεγγίσει για να μάθει να δημιουργεί ζινς;
Προσπαθούμε να διοργανώνουμε τουλάχιστον ένα εργαστήριο τον χρόνο. Έχουμε συνεργαστεί με πολιτιστικούς φορείς και καλλιτέχνες και έχουμε πραγματοποιήσει εργαστήρια στο πλαίσιο εκθέσεων. Σε ένα από αυτά, οι περισσότεροι φοιτητές-συμμετέχοντες δεν γνώριζαν τι είναι το ζιν. Τους το εξηγήσαμε, καθίσαμε μαζί και δημιουργήσαμε. Όταν έφυγαν, ήταν ενθουσιασμένοι. Προσπαθούμε γενικά να συνεργαζόμαστε με καλλιτέχνες και ανθρώπους που έχουν εξειδικευμένες γνώσεις στις εκδόσεις, ώστε να μεταφέρουν αυτές τις γνώσεις στο κοινό.
Ποιοι είναι οι στόχοι για το μέλλον;
Θα θέλαμε να προσκαλέσουμε άτομα από το εξωτερικό για τη διοργάνωση εργαστηρίων. Μέχρι στιγμής αυτό δεν κατέστη δυνατό λόγω περιορισμένου προϋπολογισμού, αλλά παραμένει ένας από τους στόχους μας. Μέσα από τέτοιες συνεργασίες μαθαίνουμε και εμείς.
Ένας ακόμα στόχος μας είναι οι συνεργασίες με άτομα ή ομάδες που θαυμάζουμε και των οποίων αγαπάμε τη δουλειά τους. Πέρσι κάναμε μια συνεργασία με τη Γεωργία Μοδίτη και βγάλαμε μια μικρή έκδοση, τη «Φλόγα». Η Γεωργία πρόσθεσε στο ράφι της βιβλιοθήκης μία πολύ βαθιά ευαισθησία και ομορφιά και για μας ήταν ένα παράδειγμα για το πώς θέλουμε να συνεργαζόμαστε στο μέλλον. Έρχεται και μία νέα συνεργασία με την Ερμίνα Εμμανουήλ, για την οποία ανυπομονούμε.
