Τι μπορεί να χωρέσει σε λίγα λεπτά πάνω σε μια σκηνή; Για τον Μάριο Κακουλλή, αρκετά ώστε να πεις μια ιστορία, να σχολιάσεις όσα συμβαίνουν γύρω σου και να παίξεις με τις προσδοκίες του θεατή. Λίγο πριν από την τελετή έναρξης του Διεθνούς Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Κύπρου, της οποίας υπογράφει τη σκηνοθεσία, μιλά στο «Π» για την «ωδή στα open calls» που ετοιμάζει στη σκηνή του Ριάλτο στις 10 Οκτωβρίου 2026, τη γοητεία της μικρής φόρμας και την ανάγκη να δημιουργεί εμπειρίες που μπορούν να ταρακουνήσουν, να ενθουσιάσουν ή ακόμη και να «ξεγελάσουν» τον θεατή.

Σου ανατέθηκε η έναρξη του φετινού Διεθνούς Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους. Τι σημαίνει στην πράξη να «σκηνοθετείς» την έναρξη ενός κινηματογραφικού φεστιβάλ;

Αναλαμβάνεις να κάνεις ένα μίνι σόου, να παρουσιάσεις μία ιστορία. Στην ουσία, είναι μια ευκαιρία που έχουμε ως καλλιτέχνες να πούμε κάτι πάνω σε μια σκηνή, μπροστά σε ένα συγκεκριμένο κοινό και σε μικρή χρονική διάρκεια - κάτι που το κάνει ακόμη πιο δύσκολο και πιο ιντριγκαδόρικο. Είναι ένα βήμα για να μιλήσεις εσύ ως δημιουργός. Κι εγώ, όταν μου έγινε η πρόσκληση από τον Διομήδη και την Καίτη, χάρηκα πάρα πολύ, γιατί οι τελετές έναρξης σού δίνουν την ευκαιρία, όπως είπα πριν, να δημιουργήσεις κάτι πολύ συμπαγές, συγκεκριμένο και μέσα σε ένα καθορισμένο πλαίσιο.

Η πρόταση ήρθε, επίσης, σε μια περίοδο κατά την οποία παρακολουθούμε όλες αυτές τις εξελίξεις με τα υπουργεία. Αυτό που ετοιμάζουμε θα έχει και πολιτική χροιά, γιατί θεωρώ ότι κάθε καλλιτέχνης καλά κάνει να αρπάζει τις ευκαιρίες που έχει για να μιλήσει. Να ανοίγει, μέσα από την τέχνη του, όχι μόνο μια καλλιτεχνική συζήτηση, αλλά και μια ευρύτερη, πιο ανοιχτή συζήτηση.

Πώς ξεκινά για σένα μια τέτοια δουλειά; Είναι ο χώρος που γεννά την ιδέα ή ξεκινάς από μια ιστορία και αναζητάς τον χώρο μέσα στον οποίο μπορεί πραγματικά να υπάρξει;

Ξέρεις ότι ως σκηνοθέτης, συνήθως ο χώρος, όντως, μου γεννά την ιδέα και μου αρέσει πάρα πολύ αυτό. Είναι ένα παιχνίδι που εξελίσσεται πρώτα μέσα στο μυαλό μου και μετά ξεκινώ να το δημιουργώ.

Αυτή τη φορά, όμως, νομίζω ότι η ιδέα ήρθε κάπως πολύ φυσικά. Με πήρε τηλέφωνο ο Διομήδης και μου είπε: «Μάριε, θέλουμε να κάνεις την έναρξη». Λέω του: «Διομήδη έχω το». Και λέει μου: «Τι;». Λέω του: «Ξέρω τι να κάνουμε» και άρχισα να του το περιγράφω.

Νομίζω ότι ήταν η συνθήκη του «opening» ενός φεστιβάλ κινηματογράφου και παράλληλα η περίοδος στην οποία βρίσκομαι εγώ που, όπως ξέρεις, ανοίγουν πολλά «open calls» αυτό το διάστημα. Εμείς οι καλλιτέχνες έχουμε αρκετό άγχος να γράψουμε τις αιτήσεις, να είναι σωστές και να τις στείλουμε μέσα στο χρονικό περιθώριο που μας δίνεται. Ξεκινά, λοιπόν, να κάνει ο νους σου ένα εκατομμύριο φαντασιώσεις. Μιλάς με ένα εκατομμύριο κόσμο για να τους ψήσεις να μπουν στην ιδέα σου, σκέφτεσαι το budget... Οπότε, κάπως του λέω: «Θα κάνουμε μια ωδή στα 'open calls'». Οπότε, γράφτηκε ένα λιμπρέτο από την Έρι Κύργια, όπου βλέπουμε μια καλλιτέχνιδα να περνά όλη την αγωνία και τις δυσκολίες της διαδικασίας προκειμένου να συμπληρώσει μια φόρμα «open call» και να καταθέσει την ιδέα της για μια ταινία.

Πώς λαμβάνει χώρα αυτή η τελετή έναρξης;

Θα σου πω ότι θα έχουμε την παιδική χορωδία «Επιλογή», τη χορωδία ενηλίκων «Επιλογή» Λεμεσού, 20 μαζορέτες, 10 cheerleaders και τη Φιλαρμονική Ορχήστρα Λεμεσού.

Οπότε, καταλαβαίνεις... εγώ θα το χαρακτήριζα ένα γκροτέσκο τραγούδι που σχολιάζει, σατιρίζει, περιγράφει την αγωνία ενός καλλιτέχνη να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα.

Ένα φεστιβάλ μικρού μήκους βασίζεται στην οικονομία της αφήγησης, στο να δημιουργήσεις έναν ολόκληρο κόσμο μέσα σε λίγα λεπτά... 

Ως θεατής γουστάρω τρελά να βλέπω ταινίες μικρού μήκους. Είναι το guilty pleasure μου. Μου αρέσουν πάρα πολύ γιατί το βρίσκω φανταστικό το ότι ένας καλλιτέχνης, όταν ξέρει τι θέλει να πει, μπορεί να το πει μέσα σε 1-2 λεπτά. Ο χρόνος, πάρα πολλές φορές, μας κάνει να πλατειάζουμε και να μην είμαστε συγκεκριμένοι.

Δηλαδή, ας πούμε, την τελευταία φορά που πήγα στο Cinobo Πατησίων να δω ένα φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους, θυμάμαι μια μουσουλμάνα η οποία έστειλε γυμνή φωτογραφία στον πατέρα της. Κατευθείαν, λοιπόν, σε έβαζε μέσα σε μια συνθήκη. Μία και μόνο σκηνή μπορεί να κουβαλά τόσα πολιτικά, κοινωνικά και πατριαρχικά σχόλια, που σε ιντριγκάρει να θέλεις να δεις περισσότερα. Εγώ, πολλές φορές, τις ταινίες μικρού μήκους τις αποκαλώ «σφηνάκι». Γιατί το σφηνάκι είναι μικρή ποσότητα αλκοόλ, αλλά δυνατή, και αναζωογονεί. Οπότε, η λογική της μικρού μήκους εμένα κάπως με γοητεύει.

Με αυτό τον τρόπο θα ενεργοποιηθεί ο θεατής στην τελετή ή θα συμμετάσχει ο θεατής;

Αυτό που θα δει ο κόσμος, νομίζω ότι πάει λίγο κόντρα σε αυτό που είπα τώρα για τη μικρή φόρμα. Είναι μικρό σε διάρκεια, αλλά έχει πολλά γκροτέσκα στοιχεία. Σκέψου μόνο ότι σε κάποια στιγμή θα βρεθούν επί σκηνής 80-100 άτομα. Αλλά και πάλι, η συνθήκη είναι πολύ μικρή αφού πρόκειται για μία τύπισσα που κάνει αίτηση για ένα «open call».

Θα το σκεφτόσουν να περάσεις σε αυτό το επόμενο βήμα ως σκηνοθέτης; Να σκηνοθετήσεις, δηλαδή, μια ταινία μικρού μήκους;

Έχω γράψει μαζί με κάποιους φίλους μια ταινία μικρού μήκους. Ήταν μια ιδέα που είχα και με ιντρίγκαρε. Απλώς, ξέρεις, πολλές φορές νομίζω ότι τα πράγματα πρέπει να τα αφήνεις λίγο να ρέουν μπροστά σου, μέχρι να έρθει η στιγμή τους. Μου αρέσει που τώρα είμαι επικεντρωμένος στο θέατρο, γιατί ο κάθε κόσμος έχει κι έναν άλλο κόσμο από πίσω του. Στον κόσμο του θεάτρου ακόμη νιώθω ότι μαθαίνω μέρα με τη μέρα και με συναρπάζει το να βρίσκομαι μέσα σε αυτό τον κόσμο και να συνεχίζω να μαθαίνω. Ιδέες γενικά υπάρχουν πάρα πολλές.

Γενικότερα, αν δούμε τις δουλειές σου, συναντούμε ένα λεωφορείο, ένα κλαμπ, ένα εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο, ένα πλοιάριο και πιο πρόσφατα έναν τηλεφωνικό θάλαμο. Τι είναι τούτο που εξακολουθεί να σε τραβά έξω από τη συμβατική θεατρική σκηνή;

Όντως. Τον Μάιο θα είμαστε σε ένα αεροπλάνο, για να κλείσω την τριλογία με τα μεταφορικά μέσα. Νομίζω ως άνθρωπος βαριέμαι πάρα πολύ και εύκολα. Γενικά, με ιντριγκάρει πάρα πολύ το ότι εγώ θα σε προσκαλέσω κάπου που εσύ δεν το περιμένεις. Θα σου δώσω πρόσβαση να δεις κάτι κάπου που δεν το περιμένεις και μπορώ, για ένα λεπτό, να σε ξεγελάσω. Δηλαδή, στο λεωφορείο, ας πούμε, ξεκινούσε με το ότι έσπασαν τα νερά μιας τύπισσας και ο κόσμος κατέβαινε και ήταν έτοιμος να την πάρει στο νοσοκομείο. Το πίστευε! Υπήρξε φορά που η ηθοποιός έφυγε από το λεωφορείο και ξεκίνησε ένας τύπος να την πάρει στο νοσοκομείο. Αφήναμε τη συνθήκη ανοιχτή για να δούμε μέχρι πού μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος. Οπότε, με ενδιαφέρει το ξεγέλασμα, το παιχνίδι. Μου αρέσει ότι μπορώ να δημιουργήσω κάτι ή κάπου που εσένα μπορεί να σε ταρακουνήσει, να σε ενθουσιάσει, να σε ξεγελάσει.

Αναφέρθηκες στο αεροπλάνο... υπάρχει ένα μέσο, χώρος ή άλλος τρόπος αφήγησης που θέλεις να εξερευνήσεις;

Ναι. Θα ήθελα πάρα πολύ να κάνω μια παράσταση σε ένα αγωνιστικό αυτοκίνητο, για έναν θεατή, που θα βρίσκεται μέσα σε μια πίστα και κάπως θα βιώνει μέσα μια εμπειρία βασισμένη στην αντίθεση. Π.χ. να σου διαβάζει ποίηση ή να σου μιλά για την τέχνη, ταυτόχρονα με τον «αγώνα» ράλι. Το άλλο που θέλω πολύ, είναι να κάνω κάτι σε ένα ξενοδοχείο.

Πολλές φορές, λοιπόν, οι ιδέες ξεκινούν από τον χώρο, άλλες φορές από την ίδια την ιδέα. Δεν ακολουθώ ακριβώς ένα μοτίβο. Πρέπει να δω κάτι να με εντυπωσιάσει, να μου έρθει η ιδέα και να βρω τρόπο να το παντρέψω.

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Μάριος Κακουλλής

Κείμενο / Στίχοι: Έρι Κύργια

Μουσική σύνθεση/σχεδιασμός ήχου: Αναστασία Δημητριάδου (Nama Dama)

Mixing & Additional production: Λευτέρης Μουμτζής

Σχεδιασμός Φωτισμού: Βασίλης Πετεινάρης

Κοστούμια: Ορέστης Λαζούρας

Διεύθυνση Χορωδίας Ενηλίκων: Μιχάλης Γρηγορίου

Διεύθυνση Παιδικής Χορωδίας: Κορίνα Βασιλείου

Χορογραφία Μαζορετών: Βούλα Ιωαννίδου,Άννα Γενεθλίου, Σαββίνα Γεωργίου

Μαέστρος Φιλαρμονική Ορχήστρα Δήμου Λεμεσού: Γιώργος Κρασίδης

Σκηνική απόδοση στην νοηματική γλώσσα: Φάνος Θεοφάνους

Ερμηνεύουν: Πολυξένη Σάββα, Άννα Κωνσταντινίδη

Συμμετέχουν: Παιδική Χορωδία «Επιλογή», Χορωδία Ενηλίκων «Επιλογή», Μαζορέτες Λεμεσού, Φιλαρμονική Ορχήστρα Δήμου Λεμεσού, Passion in Motion Cheerleading Academy by Antonis Leontiou