Δώδεκα θεατρικά έργα παρουσιάζονται για πρώτη φορά στο κοινό της Κύπρου στην Κεντρική Σκηνή του ΘΟΚ, «Εύης Γαβριηλίδης», στο πλαίσιο του «Μαραθωνίου Θεατρικών Αναγνώσεων… της Αλεξίας». Η πρώτη μέρα αναγνώσεων έχει ήδη περάσει, ωστόσο απομένουν τρεις ακόμη Παρασκευές. Έναν περίπου χρόνο πριν, είχα ασχοληθεί ξανά με το εγχείρημα, πριν την αναβολή του Μαραθωνίου Φθινοπωρινών Αναγνώσεων είχα επικοινωνήσει με τον ΘΟΚ προκειμένου να αναδείξουμε μία κουκκίδα του πυλώνα της αποστολής του Κρατικού μας Θεάτρου, τη θεατρική ανάπτυξη. Τότε, είχα ζητήσει να μιλήσω με την Αλεξία Παπαλαζάρου, ωστόσο ήταν ανέφικτο. Είχα μιλήσει όμως με τη λειτουργό -τότε- θεατρικής ανάπτυξης, Μαρίνα Μαλένη. Φέτος, λοιπόν, συναντηθήκαμε ξανά και μιλήσαμε για τη διορατική ματιά της Αλεξίας, το πρόγραμμα που καρποφόρησε τα δώδεκα αυτά κυπριακής γραφής έργα, όπως και για την ανάγκη να καλλιεργείται η εγχώρια δραματουργία και, κυρίως, να βρίσκουν οι ιστορίες αυτές τον δρόμο τους προς τη σκηνή. Μιλήσαμε, δε, και για ένα όραμα, τις προκλήσεις και το μέλλον του ΘΟΚ, το οποίο θα παρουσιαστεί στο επόμενο διάστημα, ως δεύτερο μέρος της παρούσας συνέντευξης.
Έχει περάσει περίπου ένας χρόνος από τότε που είχαμε ξαναμιλήσει για το πρόγραμμα. Η Αλεξία είχε έναν ουσιαστικό ρόλο στην επιλογή και στην καθοδήγηση των συμμετεχόντων, στη διαδικασία της συγγραφής και στο αποτέλεσμα, που είναι τα 12 θεατρικά έργα. Πες μας γι' αυτή τη συνεργασία. Τι ήταν εκείνο που χαρακτήριζε τον τρόπο με τον οποίο προσέγγιζε το εργαστήριο;
Με την Αλεξία συνεργαστήκαμε πολύ πιο πριν, πάλι σε θέματα συγγραφής, όταν κάναμε το PLAY. Στη διάρκεια του PLAY συνειδητοποίησα πόσο πολύ είχε εντρυφήσει σε αυτό το θέμα και, ειδικότερα, στο πώς να μεταφέρει γνώση στους συγγραφείς γύρω από τη συγγραφή, χωρίς να καπελώνει τη δική τους δημιουργικότητα. Αντίθετα, αναδείκνυε αυτό που είχαν μέσα τους. Πάρα πολλές φορές, ενώ είχαμε μια πολύ αξιόλογη ομάδα μεντόρων όταν ξεκινήσαμε το PLAY, βλέπαμε ότι η σειρά σχολίων που έγραφε η Αλεξία ήταν πάρα πολύ χρήσιμη και λέγαμε να την αξιοποιήσουμε. Η Αλεξία, εκτός από το ότι είχε δημιουργήσει πάρα πολλά πράγματα με την, επίσης πολύ αγαπημένη και αείμνηστη, Χρύσα Σπηλιώτη, αγαπούσε το κείμενο, το θέατρο και, πάνω απ' όλα, αγαπούσε τον συγγραφέα.
Όταν ξεκινήσαμε, λοιπόν, αυτό το εργαστήριο είχε αυτό το χαρακτηριστικό, ήταν μια πολύ αγαπησιάρικη ομάδα. Έκανε την επιλογή της πάρα πολύ προσεκτικά και με κόπο, για να βεβαιωθεί ότι θα δημιουργηθεί μια ομάδα με την οποία θα μπορούσε να δουλέψει αρμονικά και αποτελεσματικά. Ήθελε το αποτέλεσμα του εργαστηρίου να μην είναι μόνο κάτι χρήσιμο για τον κάθε συγγραφέα, αλλά και κάτι χρήσιμο, γενικότερα, για το οικοσύστημα της θεατρικής γραφής της Κύπρου. Δηλαδή, να προκύψει κάτι που θα μπορούσε να προσφέρει και να ξεκινήσει κάτι καινούργιο. Θυμάμαι την πρώτη μας συνάντηση, σε μια αίθουσα του Θεάτρου Αποθήκες, στο παλιό ραφτάδικο. Ήταν σαν να βρισκόμασταν σε έναν προστατευμένο χώρο [safe space], όπου μπορούσε ο καθένας να μπει με τον δικό του τρόπο. Κάποιοι ήρθαν δειλά, άλλοι με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και άλλοι σχεδόν τρομοκρατημένοι για το πώς θα έμπαιναν σε όλη αυτή τη διαδικασία. Όλοι, όμως, είχαν πολλή θέληση.
Η Αλεξία ήρθε με απόλυτη γενναιοδωρία, ήξερε πάρα πολύ καλά το αντικείμενό της και ήταν πολύ καθαρή και αυστηρή στις ιδέες της, στις προτροπές της και στους τρόπους με τους οποίους προσέγγιζε τη διαδικασία. Μου έκανε εντύπωση γιατί ξεκινήσαμε από το τίποτα, στην κυριολεξία από το τίποτα. Μέσα από τις πρώτες ασκήσεις άρχισε σταδιακά να χτίζει τις ιδέες, την ομάδα και, κυρίως, την εμπιστοσύνη ανάμεσά μας, ώστε να μπορούμε να σχολιάζουμε ο ένας τη δουλειά του άλλου χωρίς ανταγωνισμό ή αμυντική στάση. Σε κάθε συνάντηση ανυπομονούσαμε να την ακούσουμε, διότι ο τρόπος που μιλούσε για το κείμενο, τον συγγραφέα, το θέατρο, τους χαρακτήρες και τον κόσμο που δημιουργεί ο κάθε συγγραφέας ήταν πραγματικά μοναδικός.
Πώς προέκυψε η ιδέα για το «[Δεν είναι μόνο] Λόγια στο χαρτί», ένα πρόγραμμα μεγαλύτερης διάρκειας, μετά το PLAY και τις προηγούμενες δράσεις θεατρικής γραφής του ΘΟΚ;
Η αλήθεια είναι ότι μέσα στα χρόνια, πέρα από το PLAY, κάναμε διάφορα εργαστήρια θεατρικής συγγραφής, τόσο με την Αλεξία όσο και με άλλους ανθρώπους. Ήταν συνήθως συναντήσεις διάρκειας τριών ή τεσσάρων ωρών, ένα πρωινό ή ένα απόγευμα. Ωστόσο, στη θεατρική ανάπτυξη διαπιστώναμε συνεχώς την ανάγκη για κάτι μεγαλύτερης διάρκειας, κάτι που θα μπορούσε να δώσει συνέχεια στη διαδικασία.
Από την άλλη, υπήρχε πάντοτε ο προβληματισμός κατά πόσο θα βρίσκαμε ανθρώπους που θα μπορούσαν να δεσμεύσουν τον χρόνο τους για ένα τόσο μεγάλο διάστημα. Οι ίδιοι οι συμμετέχοντες, όμως, μας ζητούσαν κάτι περισσότερο. Μπορεί να έρχονταν σε ένα εργαστήριο για ένα Σαββατοκύριακο, αλλά στο τέλος ρωτούσαν γιατί δεν κάναμε κάτι με μεγαλύτερη διάρκεια. Το συζήτησα, λοιπόν, με την Αλεξία, γιατί θεωρούσα πολύτιμα όσα πρόσφερε κάθε φορά στους συγγραφείς. Μαζί διαμορφώσαμε το πρόγραμμα με τρόπο που να υπάρχει συνέχεια, να δημιουργηθεί μια ομάδα και να ξεκινήσουν όλοι από το μηδέν, χωρίς να φέρουν έτοιμα έργα ή ολοκληρωμένες ιδέες. Βέβαια, είχαν στείλει δείγματα γραφής, ώστε να γίνει η επιλογή των συμμετεχόντων. Θυμάμαι, ακόμη, πόσο προσεκτικά και με πόσο σεβασμό διάβαζε η Αλεξία αυτά τα δείγματα και πόσες συζητήσεις κάναμε μέχρι να καταλήξουμε στους ανθρώπους που θα αποτελούσαν την ομάδα.
Οπότε, το εργαστήριο ξεκίνησε ακριβώς για να δώσει μεγαλύτερη διάρκεια σε αυτή τη διαδικασία μεταφοράς γνώσης. Αν και δεν ήταν μόνο αυτό, η Αλεξία δεν μετέφερε απλώς γνώσεις. Οι συμμετέχοντες ήρθαν χωρίς να έχουν κάτι έτοιμο και εκείνη τους πήρε από το χέρι, στην κυριολεξία, οδηγώντας τους σιγά-σιγά στο να βρουν το θέμα τους, να αρχίσουν να γράφουν, να κατανοήσουν πώς χτίζεται ένα θεατρικό έργο, τι σημαίνει η οικονομία του κειμένου και όλα όσα συνθέτουν τη διαδικασία της συγγραφής.
Η ανάγκη ήταν και δική μας, ως Οργανισμού, αλλά και των ίδιων των ανθρώπων που γράφουν και που κατά καιρούς επικοινωνούσαν μαζί μας. Ήταν, όμως, και ανάγκη της ίδιας της Αλεξίας. Ήξερα πως και εκείνη είχε ανάγκη να προσφέρει κάτι τέτοιο. Ήταν μία από εκείνες τις περιπτώσεις όπου συναντήθηκαν οι ανάγκες όλων μας.
Θυμάσαι κάτι από τα εργαστήρια, από τις προτροπές και τις συμβουλές της ή τον τρόπο με τον οποίο ενεργοποιούσε κάθε συνάντηση;
Νομίζω ότι εκείνο που ενεργοποιούσε την κάθε συνάντηση, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, ήταν η εμπιστοσύνη που έδειχνε στον καθένα ξεχωριστά και το ότι άκουγε πάρα πολύ καλά. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ένα από τα παιδιά, έναν επιστήμονα, που στις πρώτες συναντήσεις που σχεδόν δεν μπορούσε να μιλήσει από το άγχος. Η Αλεξία το αντιλήφθηκε αυτό και δεν το αντιμετώπισε ως αδυναμία ή με τη λογική «να σε βοηθήσω εγώ». Το αντίθετο, στάθηκε δίπλα του και του είπε: «Μην ανησυχείς. Σιγά σιγά. Πες μας. Ακούω». Δεν ήρθε ποτέ να δουλέψει σαν δασκάλα, με την κακή έννοια, παρόλο που ήταν άψογη δασκάλα - ακριβώς επειδή έδειχνε εμπιστοσύνη στον «μαθητή». Είχε μια διορατικότητα, μπορούσε να αντιληφθεί τι κρυβόταν πίσω από αυτό που άκουγε, τι είχε προκαλέσει μια σκέψη ή μια αντίδραση και τι χρειαζόταν να ακούσει ο άλλος για να μπορέσει να προχωρήσει. Δεν έδινε ποτέ «μασημένες» λύσεις. Δεν σου έλεγε «κάνε αυτό». Σε βοηθούσε να ανακαλύψεις μέσα σου τι χρειαζόταν το κείμενό σου για να γίνει πιο δυνατό, πώς μπορούσες να λύσεις μια δυσκολία ή να απαντήσεις σε ένα ερώτημα που σε απασχολούσε. Και όλα αυτά με ένα ήθος που μετέδιδε σε κάθε ευκαιρία και αυτό είχε να κάνει με μια προσγειωμένη, αληθινή σχέση με το θέατρο. Δεν την ενδιέφεραν τα «φρου φρου κι αρώματα» που μπορεί να νομίζει κάποιος, όταν μπαίνει στον κόσμο του θεάτρου για πρώτη φορά, ότι δημιουργούν το καλό θέατρο ή το καλό γράψιμο. Την ενδιέφερε η ουσία, η αλήθεια του κειμένου και του ανθρώπου που το έγραφε.
Στο εργαστήριο συμμετείχαν αρχικά δεκαπέντε άτομα, αλλά τελικά προέκυψαν δώδεκα θεατρικά έργα. Πώς φτάσαμε σε αυτόν τον αριθμό;
«Χάσαμε» ένα άτομο στην πορεία, γιατί ήταν ηθοποιός και συμμετείχε σε μια παραγωγή που δεν του επέτρεπε να παρακολουθεί τα εργαστήρια. Επίσης, η Αλεξία δεν ήθελε να πιέσει κανέναν. Για παράδειγμα, ένα από τα παιδιά ένιωθε ότι το έργο του δεν είχε φτάσει ακόμη στο σημείο να είναι έτοιμο για ανάγνωση και έτσι δεν προχώρησε. Δεν ήταν επειδή εμείς κρίναμε ότι το έργο δεν ήταν έτοιμο, ήταν μια κοινή απόφαση. Αυτοί ήταν, λοιπόν, οι λόγοι για τους οποίους καταλήξαμε με λιγότερα έργα.
Διαβάζοντας τα δώδεκα έργα, παρόλο που είναι διαφορετικά μεταξύ τους, είχα την αίσθηση ότι σε ορισμένα διακρίνεται η επιρροή της. Πέρα από τη συγγραφική διαδικασία, τι πιστεύεις ότι άφησε η Αλεξία στους ανθρώπους του εργαστηρίου;
Κάποια πράγματα που μπορεί να νομίζεις ότι είναι επηρεασμένα από την ίδια, είναι επηρεασμένα από τις δικές τους ιστορίες. Κάποια άλλα, προέκυψαν εντελώς ανεξάρτητα. Πρέπει, επίσης, να σου πω ότι αυτή η ομάδα αγαπήθηκε πάρα πολύ. Ακόμη και το τελευταίο διάστημα, όταν πηγαίναμε να δούμε την Αλεξία και επικοινωνούσαμε συνεχώς μαζί της, είχα την αίσθηση ότι όλη η ομάδα παρέμενε δεμένη. Και νομίζω ότι όλοι νιώθουμε πως η Αλεξία είναι ακόμη μαζί μας.
Έπαιξε τεράστιο ρόλο στη ζωή αυτών των ανθρώπων και το έκανε χωρίς επιβολή, όχι πάντοτε με ευγένεια, αλλά πάντοτε με ειλικρίνεια και γενναιοδωρία. Πρόσφερε απλόχερα όσα γνώριζε, αφήνοντας στον καθένα την ελευθερία να πάρει από αυτά ό,τι χρειαζόταν.
Παρατήρησα ότι τα έργα καταπιάνονται με θεματικές όπως η απώλεια, η μνήμη, η εξουσία και η ψυχική υγεία, καθώς αρκετές ιστορίες αντλούν αναφορές από την κυπριακή πραγματικότητα. Εσύ τι παρατηρείς; Τι μας λένε για την κοινωνία στην οποία ζούμε;
Θεωρώ ότι σχεδόν όλα έχουν αναφορές, βιώματα και ιστορίες από τον δικό μας χώρο. Γι' αυτό και μας αφορούν αυτά τα κείμενα και γι' αυτό ελπίζω να τα δούμε ανεβασμένα. Η προώθηση του κυπριακού έργου δεν είναι κάτι θεωρητικό ή πατριωτικό. Έχει να κάνει με την ανάγκη κάθε ανθρώπου, στη χώρα και τον χώρο όπου βρίσκεται, να βλέπει πάνω στη σκηνή όσα συμβαίνουν γύρω του, όσα τον προβληματίζουν, όσα κριτικάρει.Όχι, απλώς, για να τα δει ως θεατής, αλλά γιατί βλέποντάς τα παίρνει θέση. Είτε είναι ένας άνθρωπος που ήδη είχε πάρει θέση, είτε ένας άνθρωπος που απλώς άφηνε τα πράγματα να περνούν και τώρα παίρνει θέση, είτε ένας άνθρωπος που δεν είχε ξανακούσει ποτέ για ένα θέμα και τώρα εκτίθεται σε αυτό. Αυτό είναι χρήσιμο. Έτσι το θέατρο βοηθά την κοινωνία να προχωρήσει. Ακούγεται ρομαντικό, αλλά έτσι είναι. Όταν, λοιπόν, μιλάμε για κυπριακό έργο, δεν εννοούμε απλώς ένα έργο που έγραψε ένας Κύπριος. Μιλάμε για έναν άνθρωπο που ζει στο δικό μας περιβάλλον, που έχει αναφορές, βιώματα και ενδεχομένως ανάγκες παρόμοιες με τις δικές μας. Ή ακόμη και εντελώς διαφορετικές. Όμως η πρόσληψη είναι διαφορετική. Θεωρώ απαραίτητο ένας τόπος να έχει σχέση με τη δική του δραματουργία.
Πέρα από το συγκεκριμένο εργαστήριο, τι θεωρείς ότι άφησε η Αλεξία Παπαλαζάρου στο κυπριακό θέατρο και στις επόμενες γενιές δημιουργών;
Η Αλεξία έκανε πάρα πολλά πράγματα, ήταν πρωτοπόρος. ΑΑό την ίδρυση του Ανοιχτού Θεάτρου και τη συμβολή της στην ανάπτυξη της παιδικής σκηνής μέχρι την ενασχόλησή της με το εφηβικό θέατρο, που τότε ήταν πολύ σπάνιο στην Κύπρο. Στον τομέα της θεατρικής συγγραφής συνέβαλε επίσης ουσιαστικά, μέσα από τα εργαστήρια, τη συνεργασία της με τη Χρύσα Σπηλιώτη και με άλλους ανθρώπους, αλλά και μέσα από τον τρόπο με τον οποίο δίδασκε και καθοδηγούσε τους συγγραφείς. Επηρέασε, στην ουσία, την προσέγγιση της θεατρικής γραφής στην Κύπρο, τόσο ως προς τη θεματολογία όσο και ως προς τη δημιουργία των χαρακτήρων, αναδεικνύοντας την ανάγκη οι ιστορίες μας να προκύπτουν από το ποιοι είμαστε εμείς και ποιοι είναι οι άνθρωποι γύρω μας.
Με έναν παράξενο τρόπο, η Αλεξία δούλευε πάντα γενναιόδωρα για το θέατρο. Δεν δούλευε για να αναδειχθεί η ίδια. Κι όμως, βλέπουμε πόσα πράγματα άφησε μέσα από τη δουλειά της, τόσο με τις παιδικές παραστάσεις όσο και με τις υπόλοιπες παραγωγές της. Θυμάμαι, για παράδειγμα, εκείνο το απίστευτο κείμενο σε συνεργασία με τον Μιχάλη Παπαδόπουλο και παράσταση, «Η μάνα του», που αντλούσε από την προσωπική της ιστορία. Βγήκε στην σκηνή και μας άνοιξε την πόρτα σε ένα κομμάτι της ιστορίας μας που πολλοί δεν έβλεπαν ή το αντιμετώπιζαν μέσα από τα δικά τους φίλτρα. Ένας άνθρωπος που ανοίχθηκε στο θέατρο και είπε «αυτή είναι η ιστορία μου», χωρίς να βάζει τον εαυτό της μπροστά.
Η Αλεξία είναι ένας άνθρωπος που θαυμάζω, ένας άνθρωπος που μου λείπει. Άφησε μια βαθιά σχέση ειλικρίνειας και μια ανάγκη να ειπωθούν πράγματα. Πολλές φορές βλέπουμε παραστάσεις που γίνονται απλώς επειδή κάνουμε θέατρο, επειδή αυτή είναι η δουλειά μας. Η Αλεξία έκανε πράγματα επειδή είχε ανάγκη να τα κάνει, επειδή είχε ανάγκη να πει κάτι. Είχε μια τόλμη στον τρόπο που αντιμετώπιζε τα πράγματα και λειτουργούσε.
Και προσωπικά, ένας από τους λόγους που μου λείπει τόσο πολύ είναι η ειλικρίνειά της. Όταν άνοιγε το στόμα της, δεν έλεγε κάτι αν δεν υπήρχε λόγος να ειπωθεί. Ήταν ευθύς άνθρωπος, είτε σου άρεσε είτε δεν σου άρεσε. Αυτό το πεθυμώ πάρα πολύ, γιατί είναι σπάνιο να έχεις ανθρώπους με τους οποίους μπορείς να μιλήσεις τόσο ανοιχτά και για τη δουλειά μας. Όχι επειδή συμφωνείτε σε όλα, αλλά επειδή μοιράζεστε μια κοινή προσέγγιση στα πράγματα και μπορεί να υπάρξει ουσιαστικός διάλογος. Και όλα αυτά με ένα ήθος που διαμορφώθηκε μέσα από πάρα πολλές δυσκολίες στη ζωή της.
Πέρσι ο Μαραθώνιος ήταν προγραμματισμένος να πραγματοποιηθεί μέσα σε μία εβδομάδα, ενώ φέτος οι αναγνώσεις απλώνονται σε τέσσερις Παρασκευές. Πώς προέκυψε αυτή η αλλαγή;
Είναι τέσσερις Παρασκευές και, μάλιστα, δεν είναι συνεχόμενες. Αρχικά είχαμε προγραμματίσει να πραγματοποιηθούν σε συνεχόμενες Παρασκευές, αλλά προέκυψαν διάφορα πρακτικά ζητήματα, κυρίως οργανωτικά. Θεωρήσαμε, επίσης, ότι με αυτόν τον τρόπο θα δώσουμε στο κοινό μεγαλύτερη δυνατότητα να παρακολουθήσει περισσότερες αναγνώσεις. Αντιλαμβάνομαι ότι είναι δύσκολο για κάποιον να διαθέσει όλα τα βράδια μιας εβδομάδας, να έρχεται για τέσσερις ώρες κάθε φορά και να ακούει συνεχώς έργα. Επιπλέον, θεωρώ ότι με ένα τόσο πυκνό πρόγραμμα δεν θα είχε κανείς τη δυνατότητα να αφομοιώσει όσα άκουσε, να τα σκεφτεί, να τα επεξεργαστεί και μετά να έρθει στην επόμενη ανάγνωση. Έχουμε, επίσης, τη μεγάλη χαρά να αξιοποιούμε τους ηθοποιούς που συμμετέχουν στην παράσταση «Οριάν Εξπρές», υπό τη γενική καθοδήγηση του Νεοκλή Νεοκλέους, ώστε να πραγματοποιήσουν τέσσερις αναγνώσεις. Έτσι, αξιοποιήθηκε και η δυνατότητα συνεργασίας στο πλαίσιο των συμβολαίων τους.
Οι θεατρικές αναγνώσεις είναι μια πρακτική που συναντούμε συχνά στο εξωτερικό, αλλά όχι τόσο στην Κύπρο. Θεωρείς ότι θα μπορούσαν να αποκτήσουν μια πιο σταθερή παρουσία μέσα από τον ΘΟΚ;
Ναι, σίγουρα θα μπορούσαν να συνεχιστούν. Νομίζω ότι γίνονται κατά καιρούς, αλλά όχι τόσο συχνά όσο θα θέλαμε. Έχουμε στο μυαλό μας διάφορες ιδέες για το πώς θα μπορούσαν να πραγματοποιούνται τέτοιες δράσεις, ακόμη και να θεσμοθετηθούν. Ας μην ξεχνούμε ότι σε πολλές χώρες του κόσμου οι θεατρικές αναγνώσεις αποτελούν ήδη μια καθιερωμένη πρακτική, όπως, για παράδειγμα, οι Κυριακές των Αναγνώσεων. Αυτή την περίοδο προσπαθούμε σταδιακά να σχεδιάσουμε την επόμενη θεατρική χρονιά, παράλληλα με την υλοποίηση του ήδη προγραμματισμένου έργου μας. Θέλουμε να δώσουμε χώρο σε νέες φωνές και να αναζητήσουμε περισσότερους, διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους ο κόσμος θα μπορεί να έρχεται σε επαφή με το θέατρο. Υπάρχουν πολλά πράγματα που θέλουμε να κάνουμε. Μένει να δούμε πώς θα μπορέσουμε να τα προχωρήσουμε.
[INFO: Επόμενες αναγνώσεις: Παρασκευή 13 Νοεμβρίου: «Opzelura», «Πώς γαμιούνται οι σκαντζόχοιροι», «Ο τροπικός του σκορπιού». Παρασκευή 20 Νοεμβρίου: «Άλφα στερητικό», «Ό,τι χάθηκε», «Τζείνες τζιαι ο δαίμων της πορνείας». Παρασκευή 4 Δεκεμβρίου: «Μπλε λωτόφυλλο», «Στο κάλεσμα του κότσυφα», «Εξωμοσία ή η επίσημη αποκήρυξη με όρκο πεποιθήσεων». Όλες οι αναγνώσεις αρχίζουν στις 19.00, στην Κεντρική Σκηνή «Εύης Γαβριηλίδης», ΘΟΚ, Λευκωσία. Ελεύθερη είσοδος, με απαραίτητη προκράτηση θέσεων στο 77772717.]