Το Adolescence δεν χρειαζόταν άλλη επιβεβαίωση. Στα BAFTA TV Awards, όμως, την πήρε με τον πιο καθαρό τρόπο. Η σειρά του Netflix, που έγινε θέμα εθνικής συζήτησης στη Βρετανία όταν κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2025, ήταν ο μεγάλος νικητής της βραδιάς, κερδίζοντας τέσσερα βραβεία και σπάζοντας το ρεκόρ για τις περισσότερες νίκες σε μία τελετή των BAFTA.
Η σκληρή, τετράωρη σειρά για έναν 13χρονο που κατηγορείται για τη δολοφονία μιας συμμαθήτριάς του κέρδισε το βραβείο Καλύτερης Μίνι Σειράς, ενώ οι τρεις βασικοί ηθοποιοί της τιμήθηκαν για τις ερμηνείες τους. Ο Stephen Graham πήρε το βραβείο Α' Ανδρικού Ρόλου για τον ρόλο του πατέρα, η Christine Tremarco κέρδισε το Β' Γυναικείου Ρόλου για τον ρόλο της μητέρας και ο Owen Cooper, στα 16 του, έγινε ο νεότερος νικητής στην ιστορία της κατηγορίας Β' Ανδρικού Ρόλου.
Για τον Graham, συνδημιουργό της σειράς μαζί με τον Jack Thorne, η νίκη είχε και προσωπικό βάρος. Ήταν το πρώτο του BAFTA έπειτα από επτά προηγούμενες υποψηφιότητες. Στην ομιλία του μίλησε για την ευθύνη της αφήγησης και απευθύνθηκε στα νέα παιδιά που μπορεί να βλέπουν την υποκριτική σαν κάτι μακρινό. "Δεν σώζουμε ζωές", είπε, "αλλά έχουμε την ευκαιρία να μιλήσουμε για την ανθρώπινη κατάσταση".
Ο Cooper, που έγινε ένα από τα πρόσωπα της χρονιάς με την ερμηνεία του ως Jamie Miller, κράτησε την πιο απρόσμενη στιγμή της βραδιάς. Παραλαμβάνοντας το βραβείο του, επικαλέστηκε τον John Lennon και είπε ότι για να πετύχει κανείς χρειάζεται τρία πράγματα: εμμονή, όνειρο και τους Beatles. Λίγο αργότερα, ο Graham έκλεισε και τη δική του ομιλία με άλλη μία αναφορά στους Beatles: "All you need is love".
Η επικράτηση του Adolescence δεν ήταν απλώς ένα ακόμη αποτέλεσμα βραβείων. Η σειρά είχε ήδη μετατραπεί σε σημείο δημόσιας ανησυχίας για την εφηβική βία, την απομόνωση των αγοριών, τη μισογυνία και τα σκοτεινά δωμάτια μέσα στα οποία μπορεί να μεγαλώνει ένα παιδί πριν το δουν πραγματικά οι ενήλικες. Το ότι κάθε επεισόδιο γυρίστηκε σε μονοπλάνο έκανε αυτή την αγωνία ακόμη πιο ασφυκτική: ο θεατής δεν μπορούσε να απομακρυνθεί, να πάρει ανάσα, να κοιτάξει αλλού.
Η βραδιά, πάντως, δεν ανήκε μόνο στο Netflix. Το Code of Silence του ITV, με τη Rose Ayling-Ellis στον ρόλο μιας κωφής γυναίκας που βοηθά την αστυνομία διαβάζοντας χείλη, κέρδισε το βραβείο Καλύτερης Δραματικής Σειράς. Η Narges Rashidi τιμήθηκε με το βραβείο Α' Γυναικείου Ρόλου για το Prisoner 951, όπου υποδύεται τη Nazanin Zaghari-Ratcliffe, τη Βρετανοϊρανή που φυλακίστηκε για έξι χρόνια στο Ιράν.
Ιδιαίτερη πολιτική φόρτιση είχε και η νίκη του Gaza: Doctors Under Attack στην κατηγορία Current Affairs. Το ντοκιμαντέρ είχε αρχικά παραγγελθεί από το BBC, αλλά δεν προβλήθηκε από τον οργανισμό λόγω ανησυχιών για την αμεροληψία του και στη συνέχεια μεταδόθηκε από το Channel 4. Παραλαμβάνοντας το βραβείο, η δημοσιογράφος και παραγωγός Ramita Navai μίλησε για τους γιατρούς και τους εργαζόμενους στην υγεία που σκοτώθηκαν στη Γάζα και είπε ότι η ομάδα της αρνήθηκε "να φιμωθεί και να λογοκριθεί".
Στα υπόλοιπα βραβεία, το The Celebrity Traitors κέρδισε το βραβείο Καλύτερου Reality και το βραβείο της πιο αξέχαστης τηλεοπτικής στιγμής της χρονιάς για τη νίκη του Alan Carr. Το Last One Laughing UK πήρε το βραβείο Καλύτερου Ψυχαγωγικού Προγράμματος, ενώ ο Bob Mortimer τιμήθηκε για την ερμηνεία του στο ίδιο πρόγραμμα. Ο Steve Coogan κέρδισε το βραβείο Ανδρικού Ρόλου σε Κωμωδία για το How Are You? It's Alan (Partridge), λέγοντας ότι θα συνεχίσει να παίζει τον Alan Partridge "μέχρι να πεθάνω".
Η Dame Mary Berry έλαβε το BAFTA Fellowship, την υψηλότερη διάκριση της Ακαδημίας, σε ηλικία 91 ετών, ενώ ο Martin Lewis τιμήθηκε με το Special Award για τη συμβολή του στην καταναλωτική δημοσιογραφία. Η βραδιά είχε και τις πιο ήσυχες, συγκινητικές στιγμές της. Η Berry ευχαρίστησε τα παιδιά της, ανάμεσά τους και τον γιο της William, που σκοτώθηκε σε τροχαίο το 1989, λέγοντας: "Ο William είναι στον ουρανό, αλλά τον ευχαριστώ". Ο Lewis αφιέρωσε το βραβείο του στη δημοσιογραφία που, όπως είπε, του έδωσε φωνή μετά από μια παιδική ηλικία σημαδεμένη από την απώλεια της μητέρας του.
Όμως η ιστορία της βραδιάς έμεινε το Adolescence. Όχι μόνο επειδή κέρδισε τα περισσότερα βραβεία. Αλλά επειδή επέστρεψε εκεί όπου πονούσε περισσότερο: στη βρετανική τηλεόραση, στη βρετανική οικογένεια, στη βρετανική δημόσια συζήτηση. Και εκεί πήρε τη σφραγίδα μιας σειράς που δεν αντιμετωπίστηκε απλώς ως επιτυχία, αλλά ως κάτι πιο άβολο: ένας καθρέφτης.
Πηγή: lifo.gr