Σε έναν ρόλο μακριά από τη γνώριμη σκηνική του παρουσία, ο Γιώργος Μαζωνάκης δοκιμάζεται ως ηθοποιός στην ταινία μικρού μήκους «Στον Θρόνο του Ξέρξη» της Εύης Καλογηροπούλου, αποκαλύπτοντας μια διαφορετική πλευρά της καλλιτεχνικής του ταυτότητας. «Στον Θρόνο του Ξέρξη» δεν περιορίζεται σε μια σύντομη εμφάνιση ή σε έναν ρόλο που αξιοποιεί απλώς την αναγνωρισιμότητά του. Αντίθετα, βρίσκεται στον πυρήνα της αφήγησης ως πρωταγωνιστής και αφηγητής, σε μια ερμηνεία αρκετά διαφορετική από την πληθωρική σκηνική εικόνα με την οποία έχει ταυτιστεί.
Η σχέση του Μαζωνάκη με την υποκριτική, πάντως, δεν φαίνεται να προέκυψε τυχαία. Ο ίδιος έχει αναφέρει ότι τον ενδιέφερε από πολύ νεότερη ηλικία, σε τέτοιο βαθμό ώστε κάποτε να συστήνει τον εαυτό του, με αυτή ακριβώς τη σειρά, ως «ηθοποιό, ερμηνευτή, τραγουδιστή». Μιλώντας για τη συνεργασία του με την Καλογηροπούλου, έχει εξηγήσει επίσης ότι η σκηνοθετική της καθοδήγηση υπήρξε καθοριστική. Η βασική κατεύθυνση που του έδωσε ήταν να αναζητήσει την απλότητα, αποφεύγοντας τις υπερβολές και κρατώντας την ερμηνεία και την αφήγησή του σε ένα λιτό και ουσιαστικό επίπεδο.
Στην ταινία ο Μαζωνάκης υποδύεται τον Γιώργο, τον παλαιότερο εργάτη και υπεύθυνο ενός ναυπηγείου στο Πέραμα. Βρισκόμαστε, όμως, σε μια δυστοπική πραγματικότητα: η σωματική επαφή έχει απαγορευτεί εδώ και χρόνια και οι σχέσεις μεταξύ των εργαζομένων έχουν μετατραπεί σε παράξενες προσομοιώσεις μιας επιθυμίας που δεν επιτρέπεται να εκφραστεί. Πάνω από τους ήρωες αιωρείται η αίσθηση ενός αόρατου μηχανισμού παρακολούθησης και ελέγχου.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, ο χαρακτήρας του Μαζωνάκη παραμένει σκόπιμα αινιγματικός. Είναι άνθρωπος ή μήπως μηχανή; Από πού προέρχεται; Και, κυρίως, γιατί αυτός μπορεί να παραβιάσει έναν κανόνα που όλοι οι υπόλοιποι θεωρούν απαραβίαστο; Η ταινία δεν βιάζεται να δώσει απαντήσεις. Αντίθετα, χρησιμοποιεί την παρουσία του για να μιλήσει για το σώμα, την επιθυμία, την ταυτότητα, τον έλεγχο και τα όρια που επιβάλλονται στον άνθρωπο.
Η επιλογή του Μαζωνάκη αποκτά ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον επειδή ο ρόλος ακουμπά και σε προσωπικά, βιωματικά στοιχεία. Η επιστροφή του στο Πέραμα δεν είναι απλώς κινηματογραφική. Η περιοχή συνδέεται με την οικογενειακή του ιστορία και ειδικότερα με τον πατέρα του, ο οποίος είχε καρνάγιο δίπλα στον χώρο όπου πραγματοποιήθηκαν τα γυρίσματα. Η ίδια η Καλογηροπούλου έχει εξηγήσει ότι, όταν κλήθηκε να δημιουργήσει το έργο με τη συμμετοχή του Μαζωνάκη, θέλησε να διερευνήσει τη σχέση του με το Πέραμα και τη ζωή του εκεί σε μικρότερη ηλικία.
Έτσι, η σκηνοθέτρια δεν επιχειρεί να εξαφανίσει τον «Μαζωνάκη» πίσω από τον κινηματογραφικό χαρακτήρα. Κάνει σχεδόν το αντίθετο: χρησιμοποιεί στοιχεία της προσωπικής ιστορίας, της δημόσιας εικόνας και του ιδιαίτερου ερωτισμού του και τα μεταφέρει σε έναν κόσμο όπου το σώμα και η επιθυμία βρίσκονται υπό διαρκή περιορισμό. Αυτό ακριβώς δημιουργεί μία από τις ενδιαφέρουσες αντιθέσεις της ταινίας.
Το «Στον Θρόνο του Ξέρξη» ξεκίνησε από το έργο «Ανήκω σε μένα», που δημιουργήθηκε το 2021 στο πλαίσιο του You and AI: Through the Algorithmic Lens της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση. Στη μεταγενέστερη μορφή της, η ταινία ταξίδεψε στην Εβδομάδα Κριτικής του 75ου Φεστιβάλ Καννών, όπου απέσπασε το Βραβείο Canal+ για ταινία μικρού μήκους, δίνοντας έτσι στη συγκεκριμένη υποκριτική εμφάνιση του Μαζωνάκη και μια αξιοσημείωτη διεθνή διαδρομή.