Η ενηλικίωση, η αναζήτηση ταυτότητας και η προσπάθεια μιας κόρης να πλησιάσει τον αποξενωμένο πατέρα της βρίσκονται στο επίκεντρο του «Κράτα με», του σκηνοθετικού ντεμπούτου της Μυρσίνης Αριστείδου. Η ταινία γυρίστηκε εξ ολοκλήρου στην Κύπρο, κέρδισε το βραβείο κοινού στο φεστιβάλ του Σάντανς και έχει ήδη προκριθεί ως μία από τις τρεις φιναλίστ για το Young Audience Award της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Προβλήθηκε στο επίσημο πρόγραμμα του 67ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
Η 11χρονη Ίρις είναι ένα ζωηρό και τολμηρό κορίτσι, που μεγαλώνει σχεδόν χωρίς επίβλεψη. Η χωρισμένη μητέρα της μοιάζει να ενδιαφέρεται περισσότερο για τον νέο σύντροφό της παρά για τα παιδιά της. Στις καλοκαιρινές διακοπές, κοντά στη θάλασσα, η Ίρις περνά τον χρόνο της με μια μεγαλύτερη φίλη της, οργανώνοντας διάφορες σκανταλιές. Μία από αυτές τη φέρνει αντιμέτωπη με την Αστυνομία και, τελικά, με τον αποξενωμένο πατέρα της, Άρη, ο οποίος έχει επιστρέψει στο νησί για την κηδεία του παππού της. Για την Ίριδα, που θέλει να τον γνωρίσει, αυτή είναι η ευκαιρία να εισβάλει στην ανοργάνωτη και μπερδεμένη ζωή του.
Η Ίρις τον εντοπίζει σε ένα εγκαταλειμμένο ναυπηγείο, όπου ζει απομονωμένος και χρεωμένος σε ανθρώπους του υποκόσμου, προσπαθώντας να επιβιώσει και να ξεχρεώσει με διάφορες απάτες. Εκείνος αρχικά αντιδρά, όμως η Ίρις επιμένει να τον ακολουθεί και τελικά αρχίζει να τον βοηθά. Η Αριστείδου αποτυπώνει αυτή τη δύσκολη περίοδο εύθραυστων σχέσεων και απόπειρας επανασύνδεσης με λεπτομέρειες που διατηρούν το χιούμορ: από την πρώτη προσπάθεια της Ίριδας να παρουσιαστεί ως λυπημένη και ταλαιπωρημένη κόρη για να πουλήσει χαλασμένα αντικείμενα, μέχρι τις πωλήσεις διαφόρων πραγμάτων σε λαϊκή αγορά, ανάμεσά τους και μιας καρέκλας που έχει επισκευάσει ο Άρης. Στη συνέχεια, η ανάλαφρη διάθεση αποκτά δραματικό τόνο, καθώς το πάθος και το πείσμα της Ίριδας να ολοκληρώσει την επανασύνδεση και να πείσει τον πατέρα της να μείνει στο νησί θέτουν τη ζωή του σε κίνδυνο.
Το καλογραμμένο σενάριο, με τους πειστικούς και λιτούς διαλόγους, υπογράφει η ίδια η Αριστείδου. Ξεχωρίζουν οι ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστών: του Χρήστου Πασσαλή ως Άρη και της βουλγαροκυπριακής καταγωγής Μαρίας Πετρόβα ως 11χρονης Ίριδας. Η φωτογραφία του Λάσε Ούλβενταλ Τόλμπελ αξιοποιεί τα πρόσωπα με εύστοχα κοντινά πλάνα, ενώ αναδεικνύει την ομορφιά των φυσικών χώρων και, όπου χρειάζεται, ενισχύει τη δραματική ένταση. Η θάλασσα κυριαρχεί —η ταινία αρχίζει και τελειώνει με σκηνές της— και λειτουργεί ως σύμβολο. Προσοχή, ακολουθεί spoiler: στο φινάλε, ο Άρης βγαίνει από τη θάλασσα σαν να έχει βαπτιστεί, ανανεωμένος και έτοιμος για την αλλαγή που επιζητούσε η Ίρις. Η Αριστείδου παραδίδει ένα εξαιρετικό ντεμπούτο, φτιαγμένο με ειλικρίνεια και ομορφιά.
Το πένθος ως απελευθέρωση, μέσα από τον «τρελό» έρωτα δύο μεταναστών, πραγματεύεται ο Τούρκος σκηνοθέτης Φατίχ Ακίν, ο οποίος ζει μόνιμα στο Βερολίνο, στην ταινία «Το τελευταίο μας τραγούδι». Η συγκινητική ταινία προβλήθηκε στις «Ειδικές Προβολές» του φεστιβάλ.
Ο ξαφνικός, παθιασμένος έρωτας του Φάρις και της Φαράσα, δύο ελκυστικών εφήβων σπουδαστών από οικογένειες μεταναστών, αρχίζει σε ένα πάρτι αποφοίτησης. Όταν ο Φάρις προσφέρεται να οδηγήσει τη Φαράσα στο σπίτι της, η διαδρομή καταλήγει σε μοιραίο τροχαίο: εκείνη πεθαίνει και εκείνος επιζεί. Σύμφωνα με την ισλαμική παράδοση, οι νεκροί μπορούν να επισκέπτονται τους ζωντανούς στα όνειρά τους για σαράντα ημέρες. Έτσι, η Φαράσα αρχίζει να εμφανίζεται κάθε βράδυ στα όνειρα του Φάρις και οι δυο τους σχεδιάζουν ένα κοινό μέλλον, στο οποίο εκείνος θα την ακολουθήσει στη μεταθανάτια ζωή. Οι σκηνές αυτές θυμίζουν την εξαίρετη ταινία «Πίτερ Ίμπετσον» του 1935, του Χένρι Χάθαγουεϊ, την οποία εξυμνούσε ο Άδωνις Κύρου στο κλασικό βιβλίο του «Έρωτας, ερωτισμός στον κινηματογράφο».
Στις πρώτες συναντήσεις τους, ο Φάρις δεν είναι έτοιμος να ξεχάσει τον μεγάλο του έρωτα, ενώ η Φαράσα, απελπισμένη και χωρισμένη από εκείνον, γεμίζει το σκοτάδι του θανάτου της με το φως των ρομαντικών συναντήσεών τους. Ο Ακίν ακολουθεί την ισλαμική παράδοση των σαράντα ημερών και βρίσκει τη λύτρωση στην αποδοχή και την απελευθέρωση, μετατρέποντας την ταινία σε ένα σπαρακτικό παραμύθι.
Η αφήγηση αξιοποιεί ασπρόμαυρο φιλμ, που προσδίδει στην ταινία ονειρική ατμόσφαιρα. Η φωτογραφία του Φρανκ Γκρίμπε δημιουργεί ένα εξωπραγματικό περιβάλλον, ιδιαίτερα μέσα από την επιλογή των φυσικών χώρων, ενώ η μουσική και το τραγούδι ενισχύουν ακόμη περισσότερο την αίσθηση αυτή. Το χρώμα εμφανίζεται μόνο στους μεσότιτλους που σηματοδοτούν τις ημέρες τις οποίες περνούν οι δύο ήρωες στα όνειρά τους, καθώς και στις σκηνές του ρόδινου, απελευθερωτικού φινάλε. Τότε ο Φάρις αναγκάζεται να αποδεχτεί την πραγματικότητα και να προχωρήσει σε μια νέα ζωή, μακριά από έναν έρωτα που του πρόσφερε μια διαφορετική, ρομαντική και πιο δυνατή επιλογή.
Πηγή: ΚΥΠΕ/ Νίνο Φένεκ Μικελλίδης