Με καριέρα επτά δεκαετιών και ερμηνείες που άφησαν εποχή, ο Ρόμπερτ Ντιβάλ καθιερώθηκε ως μία από τις πιο επιβλητικές μορφές του παγκόσμιου κινηματογράφου, χωρίς ποτέ να στηριχθεί στη συμβατική λάμψη του σταρ. Ο βραβευμένος με Όσκαρ ηθοποιός, Ρόμπερτ Ντιβάλ πέθανε χτες σε ηλικία 95 ετών.
Ο Ρόμπερτ Ντιβάλ αποτελεί μια ξεχωριστή περίπτωση στην ιστορία του αμερικανικού κινηματογράφου. Χωρίς να ανήκει στους τυπικούς «πρωταγωνιστές πρώτης γραμμής», κατάφερε να εξελιχθεί σε έναν από τους πιο σεβαστούς και επιδραστικούς ηθοποιούς της γενιάς του.
Η υποκριτική του ταυτότητα βασίστηκε στην εσωτερικότητα, τη συγκρατημένη ένταση και μια σπάνια αίσθηση αυθεντικότητας που τον έκανε να ξεχωρίζει ακόμη και σε μικρότερους ρόλους.
Η αρχή με έναν σχεδόν σιωπηλό ρόλο
Η πρώτη κινηματογραφική του εμφάνιση ήρθε το 1962 με το «Όταν Σκοτώνουν τα Κοτσύφια». Στον ρόλο του μυστηριώδους Μπου Ράντλεϊ, ο Ντιβάλ απέδειξε από νωρίς ότι η ένταση δεν απαιτεί πολλά λόγια.
Η ερμηνεία αυτή άνοιξε τον δρόμο για μια σταθερή και πολυδιάστατη πορεία στον κινηματογράφο και την τηλεόραση.
Ο άνθρωπος της σκιάς στον «Νονό»
Η διεθνής αναγνώριση ήρθε με τον ρόλο του Τομ Χέιγκεν στο «Ο Νονός» και αργότερα στο Ο Νονός ΙΙ.
Ως ψύχραιμος και στρατηγικός σύμβουλος της οικογένειας Κορλεόνε, ο Ντιβάλ ενσάρκωσε μια μορφή εξουσίας χαμηλών τόνων αλλά τεράστιας επιρροής. Ο ρόλος του χάρισε την πρώτη του υποψηφιότητα για Όσκαρ και τον καθιέρωσε στο κορυφαίο επίπεδο.
Η απόλυτη κινηματογραφική εμβληματικότητα
Το 1979, υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Φράνσις Φορντ Κόπολα, ο Ντιβάλ παρέδωσε μία από τις πιο αξέχαστες ερμηνείες στην ιστορία του σινεμά στο «Αποκάλυψη Τώρα».
Ο εκκεντρικός αντισυνταγματάρχης Κίλγκορ, με την ιστορική ατάκα για τη «μυρωδιά της ναπάλμ το πρωί», έγινε σύμβολο του κινηματογραφικού παραλογισμού και της σκοτεινής ειρωνείας του πολέμου.
Την ίδια περίοδο, στο «Ο Μεγάλος Σαντίνι», ο ηθοποιός παρουσίασε μια εξίσου δυνατή αλλά πιο δραματική φιγούρα: έναν αυταρχικό πατέρα, σε μια ερμηνεία ωμής συναισθηματικής έντασης.
Το Όσκαρ της δικαίωσης
Παρά τις διαδοχικές υποψηφιότητες, η νίκη ήρθε με το «Tender Mercies». Ο Ντιβάλ, στον ρόλο ενός κατεστραμμένου αλλά ανθρώπινου τραγουδιστή της κάντρι, προσέφερε μια ερμηνεία σπάνιας ευαισθησίας.
Ήταν η στιγμή που η βιομηχανία αναγνώρισε επίσημα αυτό που το κοινό γνώριζε ήδη: ότι επρόκειτο για έναν ηθοποιό εξαιρετικού βεληνεκούς.
Δημιουργός και πρωταγωνιστής
Στο «Ο Απόστολος», ο Ντιβάλ ανέλαβε πολλαπλό ρόλο, ως σεναριογράφος, σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής. Η ταινία αποτέλεσε μία από τις πιο προσωπικές καλλιτεχνικές του στιγμές και του χάρισε ακόμη μία υποψηφιότητα για Όσκαρ.
Αργότερα, στο «Ο Δικαστής», απέδειξε ότι η υποκριτική του δύναμη παρέμενε αναλλοίωτη στον χρόνο.
Οι ρίζες και οι φιλίες ζωής
Γεννημένος το 1931 στο Σαν Ντιέγκο, ο Ντιβάλ διαμορφώθηκε σε στρατιωτικό περιβάλλον, πριν στραφεί στην υποκριτική στη Νέα Υόρκη. Εκεί συνδέθηκε με δύο ακόμη μελλοντικούς θρύλους, τον Ντάστιν Χόφμαν και τον Τζιν Χάκμαν.
Οι φιλίες αυτές, όπως ο ίδιος έχει δηλώσει, υπήρξαν καθοριστικές τόσο σε προσωπικό όσο και σε επαγγελματικό επίπεδο.
Ο Ρόμπερτ Ντιβάλ δεν υπήρξε ποτέ απλώς ένας μεγάλος ηθοποιός. Υπήρξε η ενσάρκωση μιας διαφορετικής έννοιας κινηματογραφικής ισχύος: της δύναμης που δεν κραυγάζει, αλλά επιβάλλεται. Ένας καλλιτέχνης που απέδειξε ότι η πραγματική εμβληματικότητα χτίζεται με συνέπεια, βάθος και διαχρονική παρουσία.
Πηγή: cnn.gr