Οι Kontovourkis & Co δεν είναι άγνωστοι στο κοινό της Κύπρου. Δημιουργήθηκαν το 2018 και έκτοτε γράφουν τα δικά τους τραγούδια και μέσα από τις ζωντανές τους εμφανίσεις διασκεδάζουν τον κόσμο σε φεστιβάλ και μαγαζιά ολόχρονα. Η μπάντα έχει μεγαλώσει και πλέον αριθμεί εφτά άτομα, με τον καθένα να προσφέρει τη δική του μουσική πινελιά. Τη δημιουργία των τραγουδιών έχουν αναλάβει κυρίως ο Μιχάλης Κοντοβούρκης και ο Duncan McCowan και κάθε χρόνο μας χαρίζουν καινούργια τραγούδια σε διαφορετικούς ήχους. Με την ευκαιρία της κυκλοφορίας του νέου τους τραγουδιού την ερχόμενη Παρασκευή «Το τσιφτετέλι της συμβίωσης», αλλά και άλλων δύο τραγουδιών τα οποία θα κυκλοφορήσουν τον Σεπτέμβριο, οι δύο δημιουργοί μιλούν στο «Π» για τις ιστορίες πίσω από τα τραγούδια αλλά και την ιδιαίτερη σχέση τη συνδημιουργίας που ανέπτυξαν μεταξύ τους.
Ο Μιχάλης Κοντοβούρκης (Μ.Κ.) σπούδασε πολιτικός μηχανικός και ακόμα εξασκεί το επάγγελμα στη Λάρνακα. Τις υπόλοιπες ώρες κρατάει την κιθάρα του και σκαρώνει μουσικές ιστορίες.
Ως σχήμα γράφετε τόσο αγγλόφωνα όσο και ελληνόφωνα τραγούδια, ενώ οι ήχοι σας καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα.
Μ.Κ. Γενικά δεν έχουμε κάποιο περιορισμό, φτάνει να μας αρέσει. Δεν έχει σημασία αν ανήκουν σε ένα διαφορετικό είδος με το οποίο δεν ασχοληθήκαμε ξανά. Την περίοδο της πανδημίας για παράδειγμα, είχα ασχοληθεί με τον τζουρά και μπήκε στη ζωή μου το ρεμπέτικο. Τότε έγραψα και το «Άδικα». Από την άλλη ο Duncan γράφει κυρίως αγγλικό στίχο και άλλο στυλ μουσικής.
Πώς γνωριστήκατε με τον Duncan;
Γνωριστήκαμε όταν εγώ έψαχνα κάποιον να παίξει φυσαρμόνικα σε ηχογράφηση κομματιών μου. Σιγά-σιγά γίναμε φίλοι και πλέον είναι μέλος της μπάντας. Έκτοτε γράφουμε μαζί τραγούδια. Ο Duncan άρχισε πρόσφατα να γράφει ελληνικούς στίχους. Έχουμε έτσι μερικές διαφωνίες για τη σύνταξη, πώς θα μεταφραστεί κάτι στα ελληνικά και να διατηρήσει το νόημα, αλλά βρίσκουμε την άκρη και λειτουργούμε.
Πώς λειτουργεί η συνδημιουργία μεταξύ σας;
Είμαστε 7 άτομα, η αδερφή μου Παναγιώτα Κοντοβούρκη, στο βιολί και τραγούδι, εγώ στην ακουστική κιθάρα και το τραγούδι, ο Duncan στο τραγούδι, κρουστά και πνευστά. Ο Μάικ Νικολάου στην ηλεκτρική κιθάρα, ο Νικόλας Φούρναρης στο μπάσο, ο Στέφανος Ηλιόπουλος στα τύμπανα και ο Μάικ Μιχαήλ στα πλήκτρα. Κυρίως γράφουμε μόνοι μας την κεντρική ιδέα και τα ενορχηστρώνουμε με την υπόλοιπη μπάντα όπου βάζει ο καθένας τη δίκη του πινελιά. Στόχος μας είναι κάθε χρόνο να έχουμε κυκλοφορίες νέων τραγουδιών γιατί θέλουμε να παράγουμε κάτι δικό μας. Έχουμε πολλά πράγματα στα σκαριά, αυτό που μας κρατάει πίσω είναι ο χρόνος και το χρήμα.
Πώς βλέπεις τη δισκογραφία στην Κύπρο;
Δεν την βλέπω, είναι ουσιαστικά ανύπαρκτη. Ό,τι γίνεται οφείλεται κυρίως στον προσωπικό κόπο και τις παραγωγές των ίδιων των δημιουργών. Η αγορά μας είναι μικρή, είμαστε ένα μικρό νησί. Παρ' όλα αυτά, δεν είμαι απαισιόδοξος. Αν συγκρίνει κανείς την κατάσταση με αυτήν που επικρατούσε πριν από 20 χρόνια, σήμερα η εικόνα είναι εντελώς διαφορετική. Ιδιαίτερα με τη βοήθεια της τεχνολογίας και των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης, είναι πλέον πολύ πιο εύκολο για όποιον θέλει να ασχοληθεί με τη μουσική να δημιουργήσει τη δική του παραγωγή και να τη δημοσιεύσει. Γι' αυτό είμαι αισιόδοξος ότι τα πράγματα θα βελτιωθούν, απλώς πιστεύω ότι βρισκόμαστε ακόμη σε ένα νηπιακό στάδιο. Παράλληλα, έχει αλλάξει και η νοοτροπία της γενιάς των γονιών μας. Σήμερα, βλέπεις πολύ περισσότερους 18χρονους να επιλέγουν σπουδές στις τέχνες και τη μουσική σε σχέση με την εποχή που σπούδαζα εγώ. Σιγά-σιγά περνά στην κοινωνία η αντίληψη ότι μπορεί κανείς να ασχοληθεί επαγγελματικά με τις καλές τέχνες. Η Κύπρος κουβαλά ακόμη έναν συντηρητισμό, αντιμετωπίζοντας συχνά τις τέχνες ως χόμπι, ενώ πρόκειται για κάτι πολύ πιο σοβαρό. Βεβαίως, υπάρχουν προσπάθειες και δισκογραφικές εταιρείες που στηρίζουν και προωθούν τους τοπικούς καλλιτέχνες μέσα από φεστιβάλ και μουσικές παραγωγές.
Γιατί διαλέξατε το «Τσιφτετέλι της συμβίωσης» ως προάγγελο του δίσκου;
Θεωρώ ότι με τις κατάλληλες προϋποθέσεις, μπορεί να γίνει σουξέ αυτό το τραγούδι, γιατί έχει χιούμορ, ρυθμό, είναι ευχάριστο και χορευτικό. Το γράψαμε με τον Νικόλα Φούρναρη, και περιγράφει ένα ζήτημα που το βιώνουν όλοι στη ζωή τους. Τη δυσκολία στις ανθρώπινες σχέσεις, τη συμβίωση, τον έρωτα και το σοκ όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με την πραγματικότητα. Μου αρέσει ως μήνυμα γιατί μπορεί να αντιληφθεί ο ακροατής ότι τα προβλήματα είναι μέσα στη ζωή και την πραγματικότητα των σχέσεων και όχι κατά ανάγκη των ερωτικών.
Γράφεις βιωματικά;
Συνήθως προκύπτουν, καθώς κρατάω την κιθάρα ή το μπουζούκι. Ξεκινάω με ένα μουσικό θέμα και ψιθυρίζω τυχαία λέξεις που μπορεί να οδηγήσουν κάπου, σε κάτι που μπορώ να το εξελίξω και να βρω ένα νόημα. Το «τσιφτετέλι» θυμάμαι μου βγήκε αβίαστα. Τα τραγούδια μου κυρίως κουβαλούν μία μυθοπλασία, είτε πράγματα που φαντάζομαι, είτε περιστατικά από τις ζωές των φίλων μου. Το συγκεκριμένο, βασίζεται σε δικές μου αυτοβιογραφικές ιστορίες. Γενικά, γράφω για ό,τι μου κινεί το ενδιαφέρον μαζί με λίγη φαντασία, σαν τους παλιούς τροβαδούρους που γύριζαν τα χωριά και έλεγαν ιστορίες.
Duncan McCowan:
Ένας Σκωτσέζος busker στο Δάλι
Ο Duncan είναι μισός Κύπριος, μισός Σκωτσέζος και άρχισε τη μουσική του πορεία από τους δρόμους του Λονδίνου όπου έπαιζε μουσική (busking),. Τυχαία βρέθηκε στην Κύπρο, έκανε οικογένεια και έκτοτε μένει στο Δάλι, όπου διατηρεί φροντιστήριο αγγλικών, ενώ ασχολείται και με τη φύση. Τον Σεπτέμβριο θα κυκλοφορήσουν τα δύο τραγούδια που έγραψε στα ελληνικά, «Ο Ξενοφών» και τα «Πέντε Καλοκαίρια» με τις φωνές του Μιχάλη και της Παναγιώτας Κοντοβούρκη. Παράλληλα ηχογραφείται και ένα αγγλόφωνο, με σκοπό να βγουν ως ολοκληρωμένη δουλειά αργότερα μέσα στη χρονιά.
Ποια είναι η ιστορία για το τραγούδι «Ξενοφών»;
Ο Ξενοφών ήταν υπαρκτό πρόσωπο, ο οποίος πέθανε πριν δέκα χρόνια. Ήμασταν γείτονες μόλις μετακόμισα στο Δάλι το 1991 και ήταν ΑμεΑ. Τότε ήταν πολύ σπάνιο στο Δάλι να μένουν ξένοι και γίναμε αμέσως φίλοι, παρόλο που ήταν 20 χρόνια μεγαλύτερός μου. Ήταν ένας πολύ τρυφερός χαρακτήρας και βέβαια ήταν τεράστια προσωπικότητα στο χωριό, όλοι τον φρόντιζαν. Μου ήρθε η ιδέα να γράψω ένα τραγούδι γι’ αυτόν τον άνθρωπο γιατί του αξίζει και στην πορεία το τραγούδι έγινε σύμβολο για τους ανθρώπους που είναι περιθωριοποιημένοι και που υποφέρουν από διάφορες καταστάσεις. Και ενώ ήταν η ιστορία ενός ανθρώπου, τελικά αναφέρεται σε όλους. Έχω αδυναμία σε αυτό το τραγούδι, αν και όλα τα τραγούδια που γράφω έχουν μια δόση πραγματικότητας.
Σε τι αναφέρονται τα «Πενήντα καλοκαίρια»;
Η ιστορία ξεκίνησε με έναν λυπημένο εραστή που του λείπει η αγάπη του. Όταν το έγραφα όμως πλησίαζε η επέτειος των 50 χρόνων από την τουρκική εισβολή και ήθελα να το αφιερώσω στους αγνοούμενους. Ελπίζω ότι ο κόσμος θα μπορέσει να ταυτίσει ένα τόσο σημαντικό γεγονός με το τραγούδι. Επίσης είναι ένα τραγούδι για τη μνήμη και ανήκει σε όποιον έχει χάσει έναν δικό του άνθρωπο. Για μένα το πιο συγκινητικό είναι το πώς προσέφερε όλη η μπάντα στην εκτέλεσή του. Είναι πολύ όμορφο εφτά άνθρωποι να μπορούν να συνεργαστούν με έναν τόσο αυθόρμητο τρόπο και να προσφέρουν στο κομμάτι, ενώ ξεχωρίζω και τη συνύπαρξη με τα δύο αδέλφια, του Μιχάλη και της Παναγιώτας.
Τα τραγούδια θα παρουσιαστούν ζωντανά στις 31 Αυγούστου 2026, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Λάρνακας.