Είναι σχεδόν οκτώ το βράδυ και στην οδό Αριστοτέλους, στην εντός των τειχών Λευκωσία, αρχίζει να μαζεύεται κόσμος. Αθλητικά παπούτσια, κολάν, άνετα ρούχα, μπουκαλάκια νερό στο χέρι. Παρέες νεαρών, ζευγάρια, οικογένειες με παιδιά, άνθρωποι που γνωρίζονται μεταξύ τους και άλλοι που έρχονται για πρώτη φορά. Δεν πρόκειται για κάποια διαδήλωση ούτε για οργανωμένη ξενάγηση στην παλιά πόλη. Είναι μια συνάντηση του Steps Walking Club, μιας κοινότητας που δημιουργήθηκε μόλις πριν από λίγους μήνες, με μια απλή ιδέα: να πηγαίνουμε για περπάτημα, αλλά όχι απαραίτητα μόνοι.
Η Ιωάννα, η 28χρονη δημιουργός της ομάδας, μας καλωσορίζει, εξηγεί τη διαδρομή και παίρνει θέση μπροστά. Ξεκινάμε διασχίζοντας τα στενά της παλιάς Λευκωσίας προς την Πύλη Αμμοχώστου. Βγαίνουμε στη λεωφόρο Στασίνου και συνεχίζουμε περιμετρικά των τειχών, με κατεύθυνση την πλατεία Ελευθερίας. Στην αρχή ο κόσμος περπατά κυρίως με τις παρέες του. Σταδιακά, όμως, οι παρέες ανακατεύονται. Δίπλα μου μια ομάδα κοριτσιών πιάνει κουβέντα με κάποια αγόρια που περπατούν λίγο πιο μπροστά. Άλλοι συζητούν για τη δουλειά, για το πώς πέρασε η μέρα τους, για τα σχέδια του Σαββατοκύριακου. Κάποιοι γνωρίζονται εκείνη τη στιγμή. Δεν υπάρχει βιασύνη ούτε κάποιος συγκεκριμένος στόχος πέρα από το να ολοκληρώσουμε τη διαδρομή μαζί.
Η Έλενα, 27 χρονών, λογίστρια, έχει έρθει σε όλους τους περιπάτους που διοργάνωσε μέχρι σήμερα το Steps. «Κάθε φορά έρχομαι με φίλους. Για μένα, πέρα από το σωματικό όφελος, είναι μια ευκαιρία να χαλαρώσω από την ένταση της ημέρας και να συναντηθώ με τους φίλους μου με έναν διαφορετικό τρόπο. Λέμε τα νέα μας. Είναι σαν μια ολιστική ψυχοθεραπεία», μου λέει.
Η Κωνσταντίνα, η οποία επίσης ήρθε με την παρέα της, στέκεται σε κάτι άλλο: στην αίσθηση ασφάλειας. Όπως εξηγεί, αρκετοί άνθρωποι διστάζουν να περπατήσουν μόνοι τους στο κέντρο της πόλης, ιδιαίτερα το βράδυ. Μέσα από την ομάδα μπορούν να κινηθούν στην παλιά Λευκωσία χωρίς την ίδια ανησυχία.
Φτάνουμε στην πλατεία Ελευθερίας. Έχει περάσει σχεδόν μία ώρα χωρίς να το καταλάβουμε. Επιστρέφουμε προς την Αριστοτέλους, εκεί που ξεκινήσαμε και μας περιμένουν μπέργκερ και μπίρα από το Burger Shop. Για πολλούς, άλλωστε, αυτό το κομμάτι της συνάντησης είναι εξίσου σημαντικό με το περπάτημα.
Από μια παρέα φίλων σε μια μικρή κοινότητα
Η ιδέα του Steps Walking Club γεννήθηκε όταν η Ιωάννα επέστρεψε στην Κύπρο από το Λονδίνο. Έχοντας συνηθίσει να περπατά καθημερινά πολύ περισσότερο, παρατήρησε σχεδόν αμέσως τη διαφορά.
«Όταν επέστρεψα, συνειδητοποίησα, βλέποντας την εφαρμογή στο κινητό μου, πόσο έχουν μειωθεί τα βήματά μου. Έψαχνα έναν τρόπο να πείσω την παρέα μου να πηγαίνουμε για περπάτημα. Πάντα μας άρεσε να δοκιμάζουμε καινούργια μέρη, μπαράκια και εστιατόρια, οπότε σκέφτηκα γιατί να μην πηγαίνουμε εκεί περπατώντας;»
Έφτιαξε μια σελίδα στο Instagram για φίλους και γνωστούς, όμως ανταπόκριση την εξέπληξε. «Σταδιακά έγινε viral και είδα ότι ενδιέφερε κι άλλον κόσμο. Έτσι, άρχισα να το παίρνω πιο σοβαρά, να μιλώ με εστιατόρια και μπαράκια ώστε να οργανώνουμε κάτι και μετά τον περίπατο. Ο σκοπός είναι να συνδυάζουμε τη γυμναστική με κάτι κοινωνικό για να έχουμε και ένα επιπλέον κίνητρο». Η πρώτη συνάντηση πραγματοποιήθηκε στις 29 Ιουλίου, με περίπου 30 συμμετέχοντες. Στη δεύτερη ήρθαν 80, στην τρίτη 120. Η ομάδα συμμετείχε πρόσφατα επίσης στην Ευρωπαϊκή Εβδομάδα Κινητικότητας, διοργανώνοντας έναν περίπατο με 350 ανθρώπους όλων των ηλικιών στην εντός των τειχών Λευκωσία, με την ευκαιρία να ανακαλύψουν γωνιές της πόλης και να μάθουν ιστορίες από το παρελθόν.
Η συμμετοχή είναι δωρεάν και δεν υπάρχει ηλικιακός περιορισμός. «Στον προηγούμενο περίπατο ο μικρότερος ήταν πέντε χρονών και ο μεγαλύτερος 65. Όλοι είναι ευπρόσδεκτοι, φτάνει να έρθουν με καλή διάθεση και να μπορούν να περπατήσουν για μία ώρα».
Η Ιωάννα σχεδιάζει τις διαδρομές μέσω της εφαρμογής Strava και τις δημοσιεύει στο Instagram ώστε όσοι ενδιαφέρονται να γνωρίζουν εκ των προτέρων πού θα κινηθεί η ομάδα σε περίπτωση που θέλουν να συμμετάσχουν σε άλλο σημείο του περιπάτου. Οι διαδρομές είναι κυκλικές και καταλήγουν συνήθως σε κάποιο μικρό, τοπικό εστιατόριο ή μπαρ. «Είμαστε μια παρέα foodies. Μας αρέσει να δοκιμάζουμε κάτι καινούργιο και προσπαθούμε να στηρίζουμε μικρές τοπικές επιχειρήσεις».
Πίσω, ωστόσο, από τη χαλαρή ατμόσφαιρα και τις φωτογραφίες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, η οργάνωση μιας τέτοιας συνάντησης δεν είναι τόσο απλό όσο φαίνεται.
Μια πόλη που δεν περπατιέται εύκολα
Όσο μεγαλώνει η ομάδα, τόσο πιο δύσκολο γίνεται να βρεθούν ασφαλείς διαδρομές. Η Ιωάννα παραδέχεται ότι αρχικά φανταζόταν πως θα μπορούσαν να περπατούν σχεδόν παντού. Στην πράξη, όμως, η Λευκωσία αποδείχθηκε λιγότερο φιλική προς τους πεζούς απ' ό,τι περίμενε.
«Όταν είμαστε 120 άτομα, δεν είναι ασφαλές να περπατάμε όπου να 'ναι. Γι' αυτό επιλέγουμε κυρίως το Γραμμικό Πάρκο ή την περιοχή γύρω από τα τείχη, όπου υπάρχουν πιο πλατιά πεζοδρόμια και λιγότερη κίνηση. Θα ήθελα, για παράδειγμα, να περπατήσουμε και σε άλλες περιοχές, όπως η λεωφόρος Σταυρού στον Στρόβολο, αλλά φοβάμαι γιατί δεν υπάρχουν οι κατάλληλες υποδομές για τόσο κόσμο».
Η εικόνα μιας μεγάλης ομάδας ανθρώπων που περπατούν μαζί μπορεί να μοιάζει ασυνήθιστη για την πόλη. «Είναι κάπως σαν πορεία», της λέω. «Ναι! Την προηγούμενη φορά μάς σταμάτησαν αστυνομικοί για να μας ρωτήσουν τι κάνουμε».
Η ίδια αγαπούσε ανέκαθεν το περπάτημα ως τρόπο μετακίνησης, αλλά η επιστροφή της στην Κύπρο την έκανε να συνειδητοποιήσει πόσο δύσκολο μπορεί να είναι κάτι τόσο απλό. «Προσωπικά δεν με πειράζει να περπατήσω και μισή ώρα για να πάω κάπου. Αλλά εδώ δεν νιώθω ασφάλεια. Δεν υπάρχουν παντού πεζοδρόμια ή διαβάσεις, είμαι συνέχεια με την έγνοια. Είναι κουραστικό αντί για χαλαρωτικό. Ακόμα και στο Γραμμικό Πάρκο υπάρχουν σημεία χωρίς φωτισμό».
Προς το παρόν οργανώνει περίπου δύο περιπάτους τον μήνα. Η προετοιμασία, η επιλογή της διαδρομής, οι συνεννοήσεις με επιχειρήσεις και η διαχείριση των μηνυμάτων στα κοινωνικά δίκτυα απαιτούν αρκετό χρόνο, ενώ η ίδια εργάζεται στον κτηματομεσιτικό τομέα.
«Είναι σαν δεύτερη δουλειά», παραδέχεται. Ελπίζει, ωστόσο, ότι η πρωτοβουλία θα συνεχίσει να μεγαλώνει και ίσως κάποια στιγμή αποκτήσει πιο οργανωμένη υποστήριξη, ακόμα και από τον Δήμο Λευκωσίας. «Θα ήθελα να δούμε πού μπορεί να φτάσει αυτό το walking club. Ίσως να μπουν και εθελοντές ώστε να μπορέσουμε να οργανώνουμε τις συναντήσεις με μεγαλύτερη ασφάλεια».
Τρέχοντας μαζί, κτίζοντας κοινότητες
Αν το περπάτημα προσφέρει μια αφορμή για χαλαρή κουβέντα, το τρέξιμο φαίνεται να δημιουργεί τη δική του κοινωνική δυναμική. Τα running clubs (δρομικές κοινότητες), που τα τελευταία χρόνια έχουν αποκτήσει μεγάλη δημοτικότητα σε ευρωπαϊκές πόλεις, κερδίζουν σταδιακά έδαφος και στην Κύπρο.
Η Αύρα Μιλτιάδους, 29 χρονών, βρίσκεται πίσω από το Pacemakers Running Club, γνωστό ως PM Runners. Η ομάδα ξεκίνησε τον Μάρτιο του 2025 μαζί με τη φίλη της Σάρα Πατσαλίδου. Αρχικά, μάλιστα, τα αρχικά PM ήταν από τα επίθετά τους, προτού αποκτήσουν τη σημερινή τους σημασία.
«Πάντα ήθελα να κάνω κάτι που να βασίζεται στην έννοια της κοινότητας στην Κύπρο, γιατί ένιωθα ότι κάτι τέτοιο λείπει. Στην αρχή σκεφτόμουν ένα walking club, αλλά μετά άρχισα να τρέχω και αφοσιώθηκα πολύ σε αυτό». Αφορμή στάθηκε το 2024 όταν βρέθηκε στον Μαραθώνιο της Αθήνας και γνώρισε από κοντά την κουλτούρα των running clubs. «Είδα ότι υπήρχε αυτή η ιδέα στην Αθήνα και σκέφτηκα: γιατί να μην υπάρχει και στην Κύπρο; Το πρότεινα στη Σάρα και τελικά το κάναμε».
Η διαδικασία είναι απλή. Η Αύρα ανακοινώνει μέσω Instagram την ημέρα, το σημείο συνάντησης και τη διαδρομή, συνήθως τριών ή πέντε χιλιομέτρων. Πριν ξεκινήσουν, οι συμμετέχοντες έχουν λίγο χρόνο να γνωριστούν, κάνουν όλοι μαζί μια σύντομη προθέρμανση και στη συνέχεια αρχίζουν να τρέχουν, με μουσική από ένα φορητό ηχείο.
Ο ρυθμός είναι αυτό που οι δρομείς αποκαλούν conversational pace. Με άλλα λόγια, τρέχεις τόσο που να μπορείς να μιλάς άνετα με τον άνθρωπο δίπλα σου.
«Ιδανικά θέλουμε να τρέχουμε μαζί, χωρίς να μένει κάποιος πίσω. Αν κάποιος θέλει να πάει πιο γρήγορα, φυσικά μπορεί, αλλά ο βασικός στόχος δεν είναι ο ανταγωνισμός».
Στις συναντήσεις συμμετέχουν άνθρωποι διαφορετικών ηλικιών και φυσικής κατάστασης, ακόμα και μητέρες με τα μωρά τους σε καροτσάκια. Τον χειμώνα η ομάδα συγκεντρώνει συνήθως 40 με 50 άτομα, ενώ σε κοινές διοργανώσεις με άλλες ομάδες ο αριθμός φτάνει περίπου τους 180.
Για την Αύρα, που έχει σπουδάσει χρηματοοικονομικά και εργάζεται στον χώρο των οικονομικών, μετά από ατελείωτες ώρες μπροστά σε έναν υπολογιστή, η κίνηση και η ανθρώπινη επαφή λειτουργούν σαν μια αναγκαία αλλαγή ρυθμού.
Και κάπου εδώ η κουβέντα πηγαίνει αναπόφευκτα στο φλερτ. «Βασικά, τα run clubs είναι τα νέα dating apps», μου λέει γελώντας. «Έρχονται πολλοί singles που θέλουν να γνωρίσουν κόσμο, αλλά και άνθρωποι που απλώς θέλουν να κάνουν κάτι διαφορετικό». Έπειτα από ενάμιση χρόνο παρατηρεί ήδη τις μικρές κοινωνικές δυναμικές που δημιουργούνται. «Έχω δει λίγο απ' όλα. Υπάρχουν άνθρωποι που έρχονται και δεν μιλούν σε κανέναν και άλλοι που μιλούν με όλους και αυτό είναι οκ». Γι' αυτό και το μέρος όπου καταλήγει κάθε διαδρομή έχει ιδιαίτερη σημασία. Δεν αρκεί απλώς να υπάρχει ένας χώρος για καφέ ή φαγητό. Πρέπει να μπορούν να καθίσουν όλοι, να συζητήσουν και να γνωριστούν.
«Αυτό που μου αρέσει περισσότερο είναι ότι δημιουργήσαμε μια κοινότητα, έναν ασφαλή χώρο στον οποίο κάποιος μπορεί να έρθει και να νιώσει ευπρόσδεκτος. Μας λένε ότι τους αλλάζει τη διάθεση, ότι φεύγουν νιώθοντας καλύτερα. Αυτό είναι που θέλουμε».
Κυριακή με τρέξιμο και καφέ
Μια παρόμοια φιλοσοφία βρίσκεται πίσω από το Run & Roast, μία ακόμα νέα ομάδα δρομέων στη Λευκωσία. Ο Δημήτρης, ο οποίος ήρθε από την Αθήνα στην Κύπρο τον Ιούλιο, ξεκίνησε την πρωτοβουλία μαζί με τον ξάδελφό του Κωνσταντίνο, ο οποίος είναι γυμναστής.
«Στην αρχή ήμασταν απλώς η παρέα μας. Σιγά-σιγά, όμως, άρχισε να μεγαλώνει και να έρχεται περισσότερος κόσμος».
Οι συναντήσεις πραγματοποιούνται συνήθως τις Κυριακές και περιλαμβάνουν διαδρομές πέντε ή δέκα χιλιομέτρων, αλλά και επιλογή για περπάτημα. «Θέλουμε να υπάρχει κάτι για όλους. Άλλοι έρχονται για προπόνηση, άλλοι για την παρέα. Έχουμε ανθρώπους που ασχολούνται πιο σοβαρά με το τρέξιμο, αλλά και εκείνους που απλώς θέλουν να βγουν από το σπίτι». Πρόσφατα, το Run & Roast συνεργάστηκε με τους PM Runners σε μια κοινή συνάντηση περίπου 100 ατόμων. Η διαδρομή ξεκίνησε από το καφέ Istorja και κατέληξε στο ίδιο σημείο, όπου τους περίμεναν djs, ειδικό μενού και μικρά δώρα.
Κάτι περισσότερο από μια κοινή διαδρομή
Αυτό που συμβαίνει στην Κύπρο δεν είναι ένα μεμονωμένο φαινόμενο. Σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις, οι δρομικές κοινότητες (social run clubs) εξελίσσονται σε νέους χώρους συνάντησης, ιδιαίτερα για ανθρώπους που αναζητούν φιλίες, επαφή και μια αίσθηση κοινότητας μέσα στην καθημερινότητα της πόλης.
Σε δημοσίευμά της τον Σεπτέμβριο του 2026, η γαλλική εφημερίδα Le Monde εξέτασε την αυξανόμενη δημοτικότητα των social run clubs. Ο κοινωνιολόγος του αθλητισμού Olivier Bessy συνέδεσε την εξάπλωσή τους με την ανάγκη αντιμετώπισης της μοναξιάς στη σύγχρονη αστική ζωή και την επιθυμία των ανθρώπων να αισθανθούν ότι ανήκουν κάπου. Πρόκειται για μια μορφή συμμετοχής πιο χαλαρή από εκείνη ενός παραδοσιακού αθλητικού συλλόγου. Δεν απαιτεί απαραίτητα συνδρομή, σταθερή δέσμευση ή συγκεκριμένες επιδόσεις. Μπορείς να εμφανιστείς μία φορά, να επιστρέψεις την επόμενη εβδομάδα ή να φέρεις μαζί σου έναν φίλο.
Μια μελέτη ακαδημαϊκών* του Πανεπιστημίου Kufstein στην Αυστρία, που δημοσιεύθηκε το 2026 και εξέτασε μια κοινότητα δρομέων στην πόλη Kufstein, κατέγραψε αντίστοιχες εμπειρίες. Μέσα από συνεντεύξεις με μέλη και διοργανωτές, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η δυνατότητα δημιουργίας νέων γνωριμιών και φιλιών ήταν συχνά εξίσου σημαντική με την ίδια τη σωματική άσκηση. Οι συμμετέχοντες εκτιμούσαν ιδιαίτερα το φιλικό περιβάλλον, την απουσία ανταγωνιστικής πίεσης και την επαφή με ανθρώπους διαφορετικών πολιτισμικών υποβάθρων.
Παρότι πρόκειται για μια μικρής κλίμακας έρευνα, τα συμπεράσματά της φωτίζουν μια πλευρά αυτών των πρωτοβουλιών που εύκολα περνά απαρατήρητη: δεν είναι μόνο ομάδες άθλησης, αλλά και άτυπα δίκτυα κοινωνικών σχέσεων. Έχει ενδιαφέρον και ο τρόπος με τον οποίο δημιουργούνται. Οι περισσότεροι ανακαλύπτουν τις ομάδες μέσα από το Instagram, ενημερώνονται για τις διαδρομές από τις αναρτήσεις τους και τελικά συναντιούνται στον πραγματικό κόσμο. Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση Year in Sport της Strava, το 2024 καταγράφηκε αύξηση 59% στη δημιουργία νέων running clubs, με την Gen Z να αποτελεί βασικό μοχλό αυτής της ανάπτυξης. Τα social media, όπως το Instagram, το TikTok και το Strava, διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στην αναβίωση των δρομικών κοινοτήτων, προσφέροντας στις ομάδες τη δυνατότητα να αποκτήσουν ταυτότητα, να οργανωθούν και να προσελκύσουν νέα μέλη. Τα ίδια μέσα κοινωνικής δικτύωσης που συχνά κατηγορούνται ότι μας κρατούν απομονωμένους πίσω από τις οθόνες γίνονται, σε αυτήν την περίπτωση, το μέσο για να βγούμε από το σπίτι και να συναντηθούμε.
Μια διαφορετική σχέση με την πόλη
Επιστρέφοντας στον περίπατο του Steps, αυτό που μένει δεν είναι τόσο η απόσταση που διανύσαμε όσο ο τρόπος με τον οποίο τη διανύσαμε. Για μία ώρα, οι δρόμοι της Λευκωσίας έγιναν χώρος συνάντησης. Άνθρωποι, οι οποίοι διαφορετικά ίσως να μην είχαν βρεθεί ποτέ στην ίδια παρέα, περπάτησαν δίπλα-δίπλα. Άλλοι ανακάλυψαν σημεία της πόλης που δεν είχαν προσέξει και άλλοι βρήκαν την ευκαιρία να μιλήσουν με φίλους χωρίς να κάθονται γύρω από ένα τραπέζι.
Την ίδια στιγμή, η εμπειρία ανέδειξε και κάτι λιγότερο ευχάριστο: πόσο δύσκολο παραμένει να κινηθεί κανείς με τα πόδια σε μια πόλη που δεν έχει σχεδιαστεί για πεζούς. Η επιτυχία μιας τέτοιας πρωτοβουλίας γεννά επομένως και ένα ερώτημα για τον δημόσιο χώρο. Αν εκατοντάδες άνθρωποι θελήσουν να περπατήσουν μαζί, υπάρχουν οι κατάλληλες υποδομές για να το κάνουν με ασφάλεια;
Ίσως τελικά η απήχηση των walking και running clubs να λέει κάτι για τον τρόπο με τον οποίο θέλουμε να ζούμε στις πόλεις μας. Για την ανάγκη να κινούμαστε περισσότερο, αλλά και να βρισκόμαστε με άλλους ανθρώπους χωρίς να χρειάζεται κάθε συνάντηση να οργανώνεται γύρω από ένα τραπέζι, μια οθόνη ή μια υποχρέωση.
INFO
Μπορείτε να βρείτε πληροφορίες για τις επόμενες δράσεις των Steps Walking Club, PM Runners και Run & Roast στο Instagram: @stepswalkingclub, @pmrunners, @run&roast
*Salvi, G., Moustakas, L. Exploring Social Cohesion in Running Clubs: the Case of Thenex Runclub in Kufstein. Int J Sociol Leis (2026).