Κάτω από τη φασαρία των λεωφόρων του Παρισιού βρίσκεται μια αυτοκρατορία της σιωπής. Είκοσι μέτρα κάτω από το έδαφος, οι Κατακόμβες δεν είναι απλώς ένας λαβύρινθος από πέτρα, αλλά οι φύλακες μιας ιλιγγιώδους μνήμης. Από τον 18ο αιώνα, αυτό το ιερό φιλοξενεί τα λείψανα εκατομμυρίων Παριζιάνων. Από τις ανώνυμες μορφές της Επανάστασης μέχρι τις μεγάλες μορφές της ιστορίας, η ίδια η ψυχή της πρωτεύουσας αναπαύεται εδώ, παγωμένη στον ασβεστόλιθο.
Μετά από πέντε μήνες εργασιών, απαραίτητων για λόγους συντήρησης και ασφάλειας, και για να εξασφαλιστεί ότι η επίσκεψη των 600.000 περίπου επισκεπτών θα είναι όσο το δυνατόν πιο ευχάριστη, ο χώρος αναβαθμίστηκε.
"Πρόκειται για τους νεκρούς που πέθαναν στο Παρίσι μεταξύ του 10ου και του 18ου αιώνα", εξηγεί η Isabelle Knafou, διευθύντρια του χώρου, "οπότε, ακόμη και αν δεν ξέρουμε ακριβώς πόσοι είναι οι νεκροί, υπάρχουν εκατομμύρια και είμαστε υπεύθυνοι για τη διατήρηση αυτού του τόπου. Και για να διατηρήσουμε αυτόν τον τόπο, ήταν επείγον να γίνουν εργασίες βελτίωσης, τεχνικές εγκαταστάσεις, εξαερισμός, φωτισμός, ηλεκτρικό ρεύμα".
"Οι κατακόμβες βρίσκονται σε λατομεία ασβεστόλιθου, τα οποία είναι, στην πραγματικότητα, περιβάλλοντα που κινούνται συνεχώς. Έτσι, υπάρχουν συνεχείς υδάτινες διαδρομές και κινήσεις στο λατομείο, πράγμα που σημαίνει ότι πρέπει να σταθεροποιήσουμε, να συντηρήσουμε και να βελτιώσουμε. Βρισκόμαστε σε ένα εξαιρετικά υγρό περιβάλλον", προσθέτει.
"Έπρεπε να κάνουμε όλες τις εργασίες σε μόλις πέντε μήνες, με πολύ συγκεκριμένες συνθήκες πρόσβασης και εκκένωσης. Είχαμε μαστόρους, ηλεκτρολόγους, όλοι μαζί να εργάζονται υπόγεια, με πολύ συγκεκριμένους ρυθμούς κατά τη διάρκεια των πέντε μηνών εργασίας" λέει ο Camille Guérémy, του οποίου το αρχιτεκτονικό γραφείο Artémis ανέλαβε την εκτέλεση των εργασιών.
Λίγη ιστορία
Η ιστορία των Κατακομβών ξεκίνησε στα τέλη του 18ου αιώνα με μια μεγάλη υγειονομική κρίση. Το νεκροταφείο Innocents ήταν κορεσμένο και σε κακή κατάσταση κατά τόπους, απειλώντας την υγεία των Παριζιάνων και αναγκάζοντας το κλείσιμο των χώρων ταφής εντός των τειχών της πόλης.
Το 1786, η πόλη αποφάσισε να μεταφέρει τα λείψανα έξι εκατομμυρίων κατοίκων στα παλιά λατομεία ασβεστόλιθου του Tombe-Issoire, είκοσι μέτρα κάτω από τη γη.
Αρχικά ήταν μια απλή αποθήκη για χαλαρά οστά, ο χώρος μετατράπηκε το 1810 από τον επιθεωρητή Louis-Étienne Héricart de Thury. Ήταν αυτός που σχεδίασε αυτή τη μακάβρια αρχιτεκτονική: τα μηριαία οστά και τα κρανία στοιβάζονται προσεκτικά για να σχηματίσουν διακοσμητικούς τοίχους, που διανθίζονται με χαραγμένες πλάκες και φιλοσοφικά αποφθέγματα.
Ακριβώς στην καρδιά της συνοικίας Montparnasse, αυτός ο λαβύρινθος μήκους άνω του ενός χιλιομέτρου που άνοιξε για το κοινό το 1809 θα γινόταν το μεγαλύτερο οστεοφυλάκιο στον κόσμο.