Την «Οδύσσεια» του Νόλαν πιθανώς να τη δω απόψε στην «Αθηναία». Θέλω να πω πως δεν την έχω δει ακόμη. Ωστόσο, με αφορμή την ταινία, εντύπωση μου έκανε η διάσταση που έδωσε στην «Οδύσσεια» της κάθε εποχής το λαμπρό κείμενο σε ρέουσα θαυμάσια γλώσσα του διευθυντή της εφημερίδας «Πολίτης» της Λευκωσίας, Διονύση Διονυσίου.

Κάπου το είδα πρωί-πρωί στο διαδίκτυο και το διάβασα. Δεν στέκεται σ’ αυτό που πολλοί σχολιάζουν, αν ο Νόλαν έμεινε πιστός στο ύφος ή ακόμη και στις λεπτομέρειες του έπους. Είδε την «Οδύσσεια» διαχρονικά ως την περιπέτεια της ανθρώπινης ζωής, η οποία μεταλλάσσεται ανάλογα με τις συνθήκες και τις αδυναμίες της κάθε εποχής. Ενδεικτική είναι η φράση του «Τι συμβαίνει όταν ο άνθρωπος νικά τον πόλεμο, αλλά ο πόλεμος έχει ήδη νικήσει τον άνθρωπο;».

Σ’ αυτό το σημείο, μου θύμισε τη γλυπτική μιας περιόδου του φίλου Γιώργου Γεωργιάδη με τη σειρά του «Επινίκια». Ακόμη και στις νίκες του ο άνθρωπος σε καιρό πολέμου, όταν ζητωκραυγάζει και παίζει με τα μουσικά του όργανα, βγαίνει ζημιωμένος, σαν την ακέφαλη σύνθεσή του. Το κείμενο του Διονυσίου είναι κομμάτι μεγάλο. Αξίζει όμως μιας ανάγνωσης.

Διαβάστε ΕΔΩ την κριτική του Διονύση Διονυσίου στο «Παράθυρο» για την ταινία «Οδύσσεια», του Κρίστοφερ Νόλαν.