Γράφει ο Ανδρέας Ψάλτης
Χωρίς ιδιαίτερο λόγο, out of the blue, που λέει κι ο φίλος μου ο Liam, μόνιμος κάτοικος Μάντσεστερ και οπαδός της Σίτι, το πολύ πολύ πρωινό της Παρασκευής έπεσα πάνω σ΄αυτό: «10η Οκτωβρίου Ημέρα Ψυχικής Υγείας - Η ψυχική υγεία είναι δικαίωμα, όχι πολυτέλεια». Τότε, έχοντας πλέον ιδιαίτερο λόγο, αποφάσισα να κάνω ένα διάλειμμα απ΄όλα όσα είχα να φτιάξω και να κάνω το πρωί, για να επιχειρήσω να γράψω αυτό που διαβάζεις, σήμερα Κυριακή. Καλημέρα παρεμπιπτόντως. Ή καλό μεσημέρι.
Δεν ξέρω γιατί, αλλά αυτή την φορά δεν κέρδισε το… «Δεν έχω χρόνο» μες το μυαλό μου. Το λέω αυτό, διότι τούτο συμβαίνει συνήθως. Σε μία κατάσταση ζωής που τρέχεις απ΄το πρωί μέχρι το βράδυ να προλάβεις δουλειά, άλλη δουλειά, άλλες υποχρεώσεις, κανά γρήγορο καφέ, ποδόσφαιρο, να ενημερωθείς τι άλλαξε στην Πινδάρου και τί μύγα τσίμπησε το πρώην ζεύγος Βίσση - Καρβέλας, δεν μένει ούτε ένα λεπτό για κάτι που είναι εκτός προγράμματος. Και η απάντηση στο… δεν γινόταν να έχει περισσότερες από 24 ώρες μία μέρα, είναι όχι. Αν είσαι μάγκας, θυσίασε περισσότερες ώρες απ΄τον ύπνο σου.
Αφού λοιπόν διέκοπτα κάθε 50 δεύτερα, κοιτάζοντας το ρολόι, την προσπάθεια να σου μεταφέρω εδώ τις σκέψεις μου, είπα το εξής: Οι ώρες της μέρας θα παραμείνουν 24, περισσότερο ύπνο δεν θες να θυσιάσεις, τις εξελίξεις στον ΔΗΣΥ θα τις μάθεις με τον ένα ή τον άλλο τρόπο και το «Πάμε Κόντρα κι όπου βγει» ναι ήταν μπηχτή. Γιατί δεν θυμάσαι τον yolo εαυτό σου για λίγο αφιερώνοντάς του λίγο χρόνο; Λίγος χρόνος για σένα ρε αδερφέ. (Το δεύτερο part τις σκέψης συνοδεύτηκε από επικό μπινελίκι). Αφού, λοιπόν, ξεχάστηκα που λέει κι ο Παυλίδης, έμεινα και έβλεπα πως ο ήλιος «έντυνε» με το φως του την απέναντι πολυκατοικία την ώρα που μετρούσα τα μηχανάκια και προσπαθούσα να καταλάβω σε ποιο δέντρο είναι τα περισσότερα πουλιά που τραγουδούσαν φάλτσα. Αυτή ήταν μία κατάσταση που είχα να ζήσω και μάλλον κι εσύ, πολλά χρόνια. Μια κατάσταση που ο τωρινός τρόπος ζωής σε κάνει καχύποπτο απέναντί της. Την χαρακτηρίζεις ανώριμη. Λες, δεν είναι πλέον καιρός γι' αυτά. Και την αποδομείς, με κάθε ευκαιρία που σου δίνεται, διότι προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου πως όντως τούτα είναι «πελλάρες». Είναι η πελλάρα σου! Η ψυχική υγεία δεν είναι πολυτέλεια. Είναι η προτεραιότητα σε κάθε σου κίνηση μέσα σε μία γεμάτη μέρα. Στην προσπάθειά σου να προλάβεις τα πάντα, ξέχασες το πιο σημαντικό, εσένα.
Μπορεί το να «χάσκεις» έξω στο μπαλκόνι για κανά δίωρο τον ορίζοντα να μην σου είναι αρκετό. Βρες, όμως, κάτι άλλο. Κάτι που να σε ηρεμεί. Ικανό να σε… φορτίσει κι ας μην μπεις στην πρίζα. Σταμάτα να σηκώνεις το χαλί του μυαλού σου για να βάλεις νέα πράγματα, νέες σκέψεις από κάτω γιατί στο τέλος θα σκοντάψεις και θα τους κάνεις παρέα. Και τότε ποιος θα σηκώσει το ασήκωτο χαλί για να βγεις να αναπνεύσεις. Σταμάτα να κρύβεσαι πίσω από τον περιορισμένο χρόνο. Και επιτέλους διαμόρφωσε μία ξεκάθαρα άποψη με ποιανού το μέρος είσαι, της Άννας ή του Νίκου.
«Το μεγαλύτερο όπλο εναντίον του στρες είναι η ικανότητά μας να διαλέγουμε μία σκέψη αντί για μία άλλη», William James.